Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Τίνος πραγματικού

το θέαμα

είναι αυτή η κρίση;*


του Alain Badiou


Η πλανητική οικονομική κρίση, όπως μας την παρουσιάζουν, μοιάζει με μια απ’ εκείνες τις κακές ταινίες, τις οποίες τις σκαρφίζεται η βιομηχανία των προσυσκευασμένων επιτυχιών του μεγάλου θεάματος, που σήμερα ονομάζεται “κινηματογράφος.” Τίποτε δεν λείπει: το θέαμα μιας σταδιακής καταστροφής, το σασπένς των μεγάλων κόλπων, ο εξωτισμός του πανομοιότυπου – το χρηματιστήριο της Τζακάρτα ζυγίζεται με τα ίδια μέτρα και σταθμά του θεάματος όπως και της Νέας Υόρκης, η διαγώνια γραμμή από τη Μόσχα στο Σάο Πάουλο, παντού η ίδια φωτιά που καιει τις ίδιες τράπεζες – οι τρομακτικές νέες εξελίξεις: αλίμονο, ακόμη και τα πιο μελετημένα “σχέδια” δεν μπορούν να αποτρέψουν τη Μαύρη Παρασκευή, όταν όλα καταρρέουν ή όλα θα καταρρεύσουν....

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο κάνοντας αριστερό κλκ στην παρακάτω Διεύθυνση: http://thrymmata.blogspot.com/2008/10/alain-badiou.html
__________________
* Η μετάφραση από τα γαλλικά είναι του Μωυσή Μπουντουρίδη, από το blogg του οποίου και αναδημοσιεύται αυτό το άρθρο

Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΜΠΟΥΚΩΜΕΝΗ ΔΙΑΝΟΗΣΗ

Οι θεωρητικοί της κρίσης

Tης Χριστίνας Κοψίνη*


Είναι τόσο εύκολο να καταδικάζεις αυτούς που έκαναν τη βρώμικη δουλειά κι όχι αυτούς που την σχεδίασαν.

Ακίνδυνο είναι να κριτικάρεις τα golden boys, και να αφήνεις στο απυρόβλητο τους μέντορές τους. Τους θεωρητικούς και τους διανοούμενους της οικονομικής ή της μαθηματικής σκέψης που νόμισαν ότι ανακάλυψαν τον τρόπο να ξεμπερδέψουν μια και έξω με την πολιτική οικονομία.

Σε λίγο θα ξέρουμε και τις πιο απόκρυφες αρετές των μεγαλογιάπηδων και των μάνατζερ αλλά θα αφήνουμε στο απυρόβλητο ένα μεγάλο τμήμα της σύγχρονης διανόησης που παραβίασε την αρχή της ανεξαρτησίας και της κριτικής σκέψης.

Αυτούς που κάθε τόσο επιβράβευε η Σουηδική Ακαδημία για τα πολυσύνθετα μαθηματικά μοντέλα που βρήκαν εφαρμογή στις αγορές.

Αλλά πώς να τα βάλεις με τα Νόμπελ που παρήλαυναν τα τελευταία χρόνια επιβραβεύοντας το άπειρο στις κερδοσκοπικές κινήσεις;

Πώς να κάνεις κριτική σε ακαδημαϊκούς τίτλους, σε αυθεντίες μαθηματικούς, φυσικούς και οικονομέτρες που θεωρητικοποίησαν την πρακτική των απελευθερωμένων, και πέρα από κάθε όριο εποπτείας, αγορών;

Αλήθεια, πού είναι τώρα αυτά τα μαθηματικά μυαλά να μας πουν γιατί δεν λειτούργησαν τα συστήματα συναγερμού στα μοντέλα διάχυσης επιχειρηματικών κινδύνων; Γιατί κατέρρευσαν τα δομημένα που σχεδίασαν; Γιατί δεν άναψε το φωτάκι κινδύνου; Γιατί δεν προέβλεψαν το άνω ή το κάτω φράγμα στις κινήσεις των αγορών, όταν μοντελοποιούσαν το short selling (ανοικτές πωλήσεις), όταν κατασκεύαζαν το ολοκλήρωμα του δανεισμού τίτλων (margin);

Το νέο στην κρίση δεν είναι η κερδοσκοπική απληστία των μάνατζερ. Αλλωστε, ο Γκαλμπρέιθ που οι νεοφιλελεύθεροι στη Δύση τον αποκαλούσαν αριστερό και οι σοσιαλιστές στην Ανατολή τον απέρριπταν ως ρεφορμιστή, είχε προαναγγείλει εδώ και δεκαετίες τον εξέχοντα ρόλο που θα διαδραμάτιζαν στη «μεταβιομηχανική κοινωνία».

Το καινούργιο δεν είναι ούτε στην κυκλοφορία του τραπεζικού κεφαλαίου που σήμερα κάνει ανάρπαστο στις πωλήσεις τον τρίτο και πιο δύσκολο τόμο του Κεφαλαίου του Μαρξ. Ολα αυτά είναι τόσο παλιά όσο και ο καπιταλισμός.

Εντυπωσιακός, είναι ο ρόλος εκείνης της διανόησης, που ενσωματώθηκε στο σύστημα του εύκολου κέρδους και έγινε μέρος αυτού. Ελάχιστοι οι οικονομολόγοι και στη χώρα μας, που τολμούν να γράψουν, να μιλήσουν, να ερμηνεύσουν αυτό που συντελείται.

Αλήθεια πού είναι οι καθηγητές του Οικονομικού Πανεπιστημίου; Πού είναι τα μυαλά του Οικονομικού Πανεπιστημίου Πειραιά, που τόσο πολύ συνδέθηκαν με τις αγορές, τα τραπεζοοικονομικά και τα διεθνή προγράμματα;

Eάν δεν μπορούν αυτοί να παρουσιάσουν μια αξιόπιστη ανάλυση της πραγματικότητας που και οι ίδιοι, ως θωρητικοί, συνδιαμόρφωσαν, πώς απαιτούμε να μάς δώσουν μια αξιόπιστη εξήγηση οι πολιτικοί με τις νομικές γνώσεις που κατέχουν.

Ας μιλήσει, λοιπόν η ελληνική διανόηση των οικονομικών πανεπιστημίων της χώρας κι ας μας πει ποιο είναι το περιεχόμενο της κρίσης, ποια η έκτασή της και ποια η έξοδος από αυτήν;
_____________________
* Αναδημοσίευση απο την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 28.10.2008

Η Σχολή των παρένθετων "Πλανηταρχών"

Οι πολυεθνικές

βγάζουν

τον πρόεδρό τους

στις ΗΠΑ! *



Καθώς πλησιάζουν οι προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ (4 Νοέμβρη), οι πολυεθνικές εταιρείες σπεύδουν να κατοχυρώσουν τις θέσεις τους (και τα κέρδη τους), ρίχνοντας εκατομμύρια δολάρια υπέρ του ενός, ή του άλλου υποψηφίου. Τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης εκτιμούν ότι η φετινή προεκλογική εκστρατεία ήταν η πιο πολυδάπανη, αφού υπολογίζεται ότι οι δύο υποψήφιοι έχουν συγκεντρώσει στα ταμεία τους πάνω από 1,5 δισ. δολάρια! Το ποσό αυτό είναι σχεδόν διπλάσιο σε σχέση με το 2004 και τριπλάσιο σε σχέση με το 2000.


Εννοείται πως το μεγαλύτερο κομμάτι από τη χρηματοδότηση των εταιρειών αποσπά ο Ομπάμα, αφού εμφανίζεται ως επικρατέστερος. Ο υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος, σύμφωνα με τα στοιχεία της 30ής Σεπτέμβρη, είχε συγκεντρώσει για την εκστρατεία του 603 εκατομμύρια δολάρια, έναντι 358 εκατομμυρίων δολαρίων του Ρεπουμπλικάνου Μακέιν. Στα ποσά αυτά προστέθηκαν μέχρι τις 21 Οκτώβρη άλλα 400 εκατομμύρια δολάρια υπό μορφή χορηγιών και ενισχύσεων. Και να σκεφθεί κανείς ότι οι εκλογές γίνονται εν μέσω μεγάλης οικονομικής κρίσης...

Στον κατάλογο των χρηματοδοτών τόσο του Ομπάμα, όσο και του Μακέιν φιγουράρουν τα ονόματα όλων των μεγάλων τραπεζών, των μεγαλύτερων πολυεθνικών εταιρειών του κόσμου, οι οποίες είναι πολύ λογικό να προσδοκούν ανταλλάγματα από τους υποψήφιους, αν εκλεγούν. Βεβαίως, σε πολλές περιπτώσεις, ο ίδιος χρηματοδότης εμφανίζεται και στους δύο καταλόγους, αφού θέλει να είναι εξασφαλισμένος για όποιο ενδεχόμενο.

Στις ΗΠΑ, όπου υπάρχει ένας έντονος εσωτερικός ανταγωνισμός μεταξύ μερίδων του κεφαλαίου, η προτίμηση των διαφόρων κλάδων της οικονομίας προς τον έναν, ή άλλον υποψήφιο, αποτυπώνει εν μέρει αυτήν την πραγματικότητα.

Ετσι, είναι χαρακτηριστικό ότι ο τομέας του πετρελαίου είναι φανατικά υπέρ του Μακέιν. Από το συνολικό ποσό που έδωσαν οι εταιρείες του κλάδου, το 75% πήγε στον Μακέιν και το 25% στον Ομπάμα.

Αντίθετα, ο τομέας των νέων τεχνολογιών (υπολογιστές, Ιντερνετ, κ.λπ.) είναι αναφανδόν υπέρ του Ομπάμα, ο οποίος πήρε το 66,2% του ποσού που διέθεσαν οι εταιρείες του κλάδου, έναντι 33,5% του Μακέιν.

Ακόμη πιο φανατικές υπέρ του Ομπάμα είναι οι εταιρείες της βιομηχανίας του θεάματος (τηλεόραση, κινηματογράφος, μουσική), αφού το 83,4% των χορηγιών τους πήγε στον υποψήφιο του Δημοκρατικού Κόμματος, έναντι 16,5% του Ρεπουμπλικάνου υποψήφιου.

Αξίζει να σημειωθεί ακόμη ότι οι εταιρείες δεν περιορίζονται στη χρηματοδότηση των υποψηφίων προέδρων. Δαπανούν τεράστια ποσά και για τις εκλογές στη Γερουσία και τη Βουλή των Αντιπροσώπων, όπου διαθέτουν ισχυρά διακομματικά λόμπι, με συμμετοχή βουλευτών και από τα δύο κόμματα, οι οποίοι υποστηρίζουν σταθερά τα συμφέροντα των χορηγών τους. Υπολογίζεται ότι για τις προεδρικές εκλογές και τις εκλογές για το Κογκρέσο διατέθηκαν, μόνο το 2008, πάνω από 5,3 δισεκατομμύρια δολάρια!

_________________________

*Αναδημοσίευση απο το ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ της 26.10.2008

Η ΚΡΙΣΙ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ

του EMIR SADER

(Αναδημοσίευση απο το www.monthlyreview.gr 25/09/2008)

Μια νέα κρίση του καπιταλισμού – όπως αυτή του 1929. Επιβεβαιώνονται οι θεωρίες του καπιταλισμού-καζίνου. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ αντιφάσκει με τον εαυτό της και κάνει μεγάλες επενδύσεις, δείχνοντας ότι η εμπιστοσύνη της στην αγορά δεν είναι τόσο μεγάλη, όσο δείχνει η προπαγάνδα της. Ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός «φτύνει αίμα» και οι θεωρίες της Αριστεράς –κεϋνσιανής ή αντικαπιταλιστικής– που ασκούν κριτική στο νεοφιλελευθερισμό, ενισχύονται.

Περισσότερα με αριστερό κλικ στην παρακάτω Διεύθυνση:
http://www.monthlyreview.gr/antilogos/greek/diktuo/arxeio_sxoliwn/fullstory_html?obj_path=docrep/docs/diktuo/20080925_03/gr/html/index

ΟΤΑΝ ΟΙ ΛΑΟΙ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΤΟΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥΣ

Συμφωνία για τερματισμό

της πολιτικής κρίσης στη Βολιβία *


Η κυβέρνηση κι η αντιπολίτευση κατέληξαν χθες σε μία συμφωνία για να τεθεί τέλος στην πολιτική κρίση που μαστίζει την Βολιβία, καθορίζοντας την διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το νέο Σύνταγμα, ανακοίνωσε ο αντιπρόεδρος Άλβαρο Γκαρσία.
Τα δύο στρατόπεδα «κατέληξαν στην ανάγκη να υπάρξει μία τελική συμφωνία», τόνισε ο Γκαρσία στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στη Λα Πας, ενώπιον βουλευτών απ' όλο το πολιτικό φάσμα.
Ο πρόεδρος Έβο Μοράλες προσκρούει επί μήνες στην αντίθεση των φιλελεύθερων κυβερνητών των πλουσιότερων επαρχιών της χώρας στη θέσπιση ενός νέου Συντάγματος, που θα διαπνέεται από σοσιαλιστικές αρχές. Η κρίση κορυφώθηκε τον Σεπτέμβριο, με συγκρούσεις που κόστισαν τη ζωή σε 18 ανθρώπους και κινδύνευσε να σύρει την χώρα στα πρόθυρα εμφυλίου πολέμου.
Η συμφωνία μεταξύ των δύο πλευρών επιτεύχθηκε τη στιγμή που η πορεία υποστηρικτών του Μοράλες, που διέσχιζε τη χώρα, έφθασε στη Λα Πας για ν' ασκήσει πιέσεις στο Κογκρέσο να ψηφίσει υπέρ της διεξαγωγής του δημοψηφίσματος.

_________________
Αναδημοσίευση απο : www.kathimerini.gr

ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΚΡΙΣΗ ΠΑΡΑΚΜΗΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Μπορεί να αντιστραφεί

η χρηματοπιστωτική κρίση;


του JOHN BELLAMY FOSTER

(ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ: http://www.monthlyreview.gr/ 15/10/2008)

Η πρόταση του υπουργείου Οικονομικών για αγορά της πλειοψηφίας των μετοχών στις μεγαλύτερες αμερικανικές τράπεζες (είναι άγνωστο ακόμα σε πόσες) αποτελεί στα πλαίσια των ΗΠΑ μια πράξη καθαρής απελπισίας, η οποία ακολουθεί μια σειρά προηγούμενων πράξεων απελπισίας. Σηματοδοτεί το ότι η κρίση βρίσκεται εκτός ελέγχου....

Δείτε όλο το άρθρο:
http://www.monthlyreview.gr/antilogos/greek/diktuo/arxeio_sxoliwn/fullstory_html?obj_path=docrep/docs/diktuo/20081015_02/gr/html/index

Η ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ ΣΕ ΠΟΡΕΙΑ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟ

Βολιβία: ήττα της Δεξιάς

του ΙΜΜΑΝΙΟΥΕΛ ΒΑΛΛΕΡΣΤΑΪΝ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:
(http://www.monthlyreview.gr 10/10/2008)




Στην εκπληκτική σειρά εκλογών στη Νότια Αμερική τα τελευταία πέντε χρόνια, τα ριζοσπαστικότερα αποτελέσματα εμφανίσθηκαν στη Βολιβία, με την εκλογή στην προεδρία του Έβο Μοράλες. Αυτό δεν οφείλεται στο ότι ο Μοράλες είχε την πιο αριστερή πλατφόρμα θέσεων. Οφείλεται μάλλον στο ότι σε αυτή τη χώρα, στην οποία η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι αυτόχθονες, ήταν η πρώτη φορά που ένας από αυτούς εξελέγη πρόεδρος της δημοκρατίας. Αυτό από μόνο του ήταν μια μεγάλη κοινωνική επανάσταση και δεν εκτιμήθηκε καθόλου από τους απογόνους των Ευρωπαίων μεταναστών που πάντα είχαν τον έλεγχο της χώρας.

Το μεγάλο ερώτημα μετά την εκλογή του Μοράλες ήταν αν θα παραμείνει επί μακρόν στην εξουσία ή αν η βολιβιανή Δεξιά, ίσως και με τη συνεργασία των ενόπλων δυνάμεων θα τον ανέτρεπε. Τώρα, απέδειξε ότι μπορεί να παραμείνει.

Υπήρχαν τρεις κύριοι άξονες στο πρόγραμμά του. Το σημερινό εθνικό εισόδημα της Βολιβίας προέρχεται κυρίως από τις εξαγωγές φυσικού αερίου – ουσιαστικά στη Βραζιλία και την Αργεντινή. Το φυσικό αέριο υπάρχει στις ανατολικές περιοχές της χώρας, στο αποκαλούμενο Μισοφέγγαρο. Πρόκειται για τις περιοχές στις οποίες υπάρχουν τα χαμηλότερα ποσοστά αυτοχθόνων. Η πλειοψηφία αποτελείται από απογόνους Ευρωπαίων. Μέχρι την άνοδο του Μοράλες στην εξουσία, οι τιμές πώλησης του φυσικού αερίου ήταν εξαιρετικά χαμηλές. Και το εισόδημα παρέμενε σε μεγάλο ποσοστό στα χέρια των κυβερνήσεων των ανατολικών επαρχιών.

Έτσι, ο Μοράλες προσπάθησε να επαναδιαπραγματευθεί τις τιμές εξαγωγής του φυσικού αερίου. Επέβαλε ένα φόρο υδρογονανθράκων, έτσι ώστε το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος να καταλήγει στην κεντρική κυβέρνηση. Ο Μοράλες σκόπευε να χρησιμοποιήσει αυτά τα χρήματα σε μια κοινωνική αναδιανομή σε ολόκληρη τη χώρα, η οποία θα ωφελούσε σημαντικά τους αυτόχθονες.

Επιπρόσθετα, οι γαίες των ανατολικών επαρχιών είχαν διανεμηθεί εξαιρετικά άνισα. Τα 2/3 των γαιών ανήκαν στο 1/6 τους 1% του πληθυσμού. Ο Μοράλες ήθελε να θέσει ένα όριο στις εκτάσεις που θα μπορούσε κάποιος να κατέχει – μια μορφή μεγάλης αγροτικής μεταρρύθμισης.

Στην εξωτερική πολιτική ο Μοράλες προσπάθησε να διαμορφώσει λογικές σχέσεις με τις ΗΠΑ. Συνέχισε να αποδέχεται τα χρήματα που έδιναν οι ΗΠΑ για τις αντι-ναρκωτικές επιχειρήσεις, ιδιαίτερα αφού αυτά τα χρήματα πήγαιναν στις ένοπλες δυνάμεις. Παράλληλα, δέχθηκε με ευχαρίστηση τη βοήθεια της Βενεζουέλας και τους Κουβανούς γιατρούς. Η αμερικανική κυβέρνηση ήταν εμφανώς δυσαρεστημένη με τον Μοράλες και προτιμούσε να δει τη βολιβιανή Δεξιά να επιστρέφει στην εξουσία.

Η στρατηγική της βολιβιανής Δεξιάς αφορούσε την απαίτηση μεγαλύτερης αυτονομίας για τις περιφερειακές κυβερνήσεις, προσανατολιζόμενη τελικά στην απόσχιση – ένα σχέδιο το οποίο ποτέ δεν είχαν υποστηρίξει όταν ήλεγχαν την κεντρική κυβέρνηση. Απαίτησαν μια ανάκληση της εκλογής του Μοράλες. Μια τακτική στην οποία υπήρξε ισχυρή ανταπάντηση.

Ο Μοράλες αποδέχθηκε την πρόκληση, προσθέτοντας στην ανάκληση και το ερώτημα αν οι εννέα περιφερειακές κυβερνήσεις θα έπρεπε και αυτές να ανακληθούν. Στις εκλογές ο Μοράλες έλαβε την υποστήριξη του 68% του λαού – πολύ μεγαλύτερο ποσοστό από αυτό της αρχικής εκλογής του. Επτά επαρχιακοί κυβερνήτες επανεκλέχθηκαν αλλά δύο κυβερνήτες, αντίπαλοι του Μοράλες, εξεδιώχθησαν, γεγονός που επέτρεψε στον Μοράλες να διορίσει τους διαδόχους του.

Τότε, η Δεξιά στις ανατολικές επαρχίες προσπάθησε να παρεμποδίσει την εξαγωγή του φυσικού αερίου. Ήλπιζαν να αναγκάσουν τις κυβερνήσεις της Βραζιλίας και της Αργεντινής να ασκήσουν πιέσεις στον Μοράλες. Οι υποστηρικτές του Μοράλες άρχισαν τις διαδηλώσεις. Περισσότεροι από 30 διαδηλωτές σκοτώθηκαν στην πόλη Ελ Πορβενίρ. Ο Μοράλες συνέλαβε τον κυβερνήτη και τοποθέτησε στη θέση του έναν ναύαρχο.

Στο σημείο αυτό, η πρόεδρος της Χιλής Μισέλ Μπασελέ ζήτησε τη σύγκλιση μιας επείγουσας σύσκεψης της οργάνωσης των 12 Νοτιοαμερικανικών κρατών (UNASUR) για να εξετάσουν την κατάσταση. Οι 12 πρόεδροι έφθασαν στο Σαντιάγκο για τη συνάντηση και αποδέχθηκαν ομόφωνα το ψήφισμα περί «πλήρους και ολοκληρωτικής υποστήριξης της συνταγματικής κυβέρνησης του Έβο Μοράλες», αποθαρρύνοντας κάθε πιθανό πραξικόπημα. Η σημασία αυτού του ψηφίσματος ήταν ότι εγκρίθηκε ομόφωνα και έγινε αποδεκτό ακόμα και από τον βαθειά φιλοαμερικανό πρόεδρο της Κολομβίας Αλβάρο Ουρίμπε. Το ψήφισμα έγινε στη συνέχεια αποδεκτό και από την ομάδα του Ρίο, έναν οργανισμό 22 χωρών από τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική, περιλαμβανομένου και του Μεξικού. Η UNASUR ζήτησε διάλογο. Το ίδιο και ο Μοράλες, ακόμα και πριν από το ψήφισμα της UNASUR. Η Δεξιά κωλυσιεργούσε. Η τελευταία ελπίδα της ήταν κάποια αμερικανική επέμβαση. Αλλά η Βολιβία έχει απελάσει τον Αμερικανό πρέσβη Φίλιπ Γκόλντμπεργκ για «συνομωσία ενάντια στη δημοκρατία», δηλαδή για συνεργασία με τη βολιβιανή Δεξιά. Οι ΗΠΑ πολώνουν τα μικρά προγράμματα βοήθειας προς τη Βολιβία. Η Ρωσία προσφέρθηκε να μπει στο παιγνίδι. Οι ΗΠΑ χάνουν όλο και περισσότερο έδαφος στη Λατινική Αμερική.

Αν κάποιος αναρωτηθεί γιατί ακόμα και ο Ουρίμπε υπέγραψε το ψήφισμα, είναι γιατί κανένας πρόεδρος δεν επιθυμεί να δει να ενισχύεται η νέα τακτική των αποσχίσεων. Οι ΗΠΑ προσπαθούν να κάνουν το ίδιο στον Ισημερινό – μια τακτική που αντιμετωπίσθηκε με την ίδια αποφασιστικότητα με τη μεγάλη νίκη του προέδρου Ραφαέλ Κορρέα στο δημοψήφισμα για το σύνταγμα της χώρας.

Η ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ ΣΕ ΠΟΡΕΙΑ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ

ΡΑΦΑΕΛ ΚΟΡΡΕΑ . Για τον σοσιαλισμό του 21ου αιώνα

Του Γιώργου Αγγελόπουλου

________________________________________
Αναδημοσίευση απο ΤΑ ΝΕΑ , Τετάρτη 1 Οκτωβρίου 2008
________________________________________


Την ώρα που ο καπιταλισμός διέρχεται μία από τις σοβαρότερες κρίσεις του στις ΗΠΑ, ο πρόεδρος του Ισημερινού Ραφαέλ Κορρέα επιδιώκει την επανίδρυση της δημοκρατίας στη χώρα του γύρω από τον σοσιαλισμό του 21ου αιώνα. Πρόκειται για ένα σχέδιο κοινό με τους ομολόγους του της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες και της Βολιβίας Έβο Μοράλες.

Την Κυριακή ο Κορρέα έθεσε σε δημοψήφισμα στη χώρα του το σχέδιο του νέου Συντάγματος, όπως είχαν κάνει προηγουμένως οι δύο ομόλογοι και φίλοι του στις δικές τους χώρες. Και το 64% των πολιτών του Ισημερινού υπερψήφισε το νέο Σύνταγμα. «Το Σύνταγμα θριάμβευσε με τρόπο συντριπτικό», δήλωσε ο Κορρέα τη νύκτα της Κυριακής συγχαίροντας τους πολίτες του Ισημερινού. Ο ίδιος δέχθηκε τα συγχαρητήρια του Τσάβες, του Μοράλες, αλλά και της προέδρου της Χιλής Μισέλ Μπασελέ.

Το δημοψήφισμα διεξήχθη με πλήρη ηρεμία, σύμφωνα με τους παρατηρητές της Οργάνωσης Αμερικανικών Κρατών. Αφορούσε ένα κείμενο 444 σημείων που εδραιώνει τον «νέο σοσιαλισμό», τον οποίο ευαγγελίζεται ο Κορρέα. Το σχέδιο του νέου Συντάγματος καθιερώνει την εξουσία του κράτους στην οικονομία, καθώς αναθέτει στο κράτος τον «σχεδιασμό της ανάπτυξης» μιας χώρας η οποία ζει κυρίως από το πετρέλαιο που εξορύσσουν ξένες εταιρείες και από το συνάλλαγμα που της στέλνουν οι μετανάστες της. Ο Κορρέα γεννήθηκε το 1965 στο Γκουαγιακίλ του Ισημερινού. Έχει σπουδάσει οικονομολόγος (στον Ισημερινό και στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Λουβαίν, στο Βέλγιο, ενώ έχει κάνει το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόι, στις ΗΠΑ) και είχε διατελέσει υπουργός Οικονομικών πριν εκλεγεί το 2006 στην προεδρία (ανέλαβε τα προεδρικά καθήκοντα το 2007).

Το σχέδιο του νέου Συντάγματος τού δίνει ενισχυμένες εξουσίες. Ο πρόεδρος της χώρας θα μπορεί να αναλάβει ώς δύο διαδοχικές τετραετείς εντολές και θα έχει τη δυνατότητα να διαλύει το Κοινοβούλιο. Ο Κορρέα έχει ήδη ανακοινώσει πως θα χρησιμοποιήσει αυτή την εξουσία και θα είναι υποψήφιος για μια νέα προεδρική εντολή τον Φεβρουάριο του 2009.

Το νέο Σύνταγμα καθιερώνει εξάλλου την αρχή της δωρεάν παροχής των υπηρεσιών υγείας και της δωρεάν παιδείας, που ο Κορρέα έχει ήδη αρχίσει να εφαρμόζει στη χώρα αυτή των 13,9 εκατομμυρίων κατοίκων, όπου το 50% του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας.

Το νέο Σύνταγμα απαγορεύει τέλος την παρουσία ξένων στρατευμάτων στην επικράτεια του Ισημερινού. Η πρόβλεψη αυτή θα βάλει τέλος στη συμφωνία ανάμεσα στο Κίτο και την Ουάσιγκτον για τη χρήση μιας βάσης του Ισημερινού ως αφετηρίας για τις αμερικανικές επιχειρήσεις κατά του λαθρεμπορίου των ναρκωτικών.

ΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ;

"Ο απαισιόδοξος οικονομολόγος

Νουριέλ Ρουμπινί"


του Γιώργου Αγγελόπουλου

(Αναδημοσίυση απο ΤΑΝΕΑ 25.09.2008)


Ο Νουριέλ Ρουμπινί είναι ο οικονομολόγος που προέβλεψε τις διαδοχικές κρίσεις που αντιμετωπίζει η παγκόσμια οικονομία. Κατά τη γνώμη του, βρισκόμαστε ίσως στην «αρχή του τέλους της αμερικανικής αυτοκρατορίας».

Στις 7 Σεπτεμβρίου 2006, ο Ρουμπινί, καθηγητής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, ανακοίνωνε σε ομιλία του στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ότι μέσα στους επόμενους μήνες ή χρόνια μια μεγάλη κρίση θα εκδηλωνόταν στην αγορά ακινήτων.

Η ομήγυρη τον αντιμετώπισε με σκεπτικισμό, ακόμη και αστειευόμενη με την πρόβλεψή του- την εποχή εκείνη η οικονομία σημείωνε άνοδο και ο Ρουμπινί είχε τη φήμη του απαισιόδοξου. Λίγους μήνες μετά, το 2007, ξεσπούσε η κρίση των ενυπόθηκων δανείων υψηλού κινδύνου.

Όταν ο Ρουμπινί επέστρεψε στο ΔΝΤ τον Σεπτέμβριο του 2007, προέβλεψε μια κρίση ρευστότητας με επιπτώσεις σ΄ όλους τους τομείς του χρηματιστικού συστήματος. Τούτη τη φορά ουδείς γέλασε. Σ΄ όλη τη διάρκεια του 2007, είχε επιμείνει στο καταστροφολογικό σενάριό του, ακόμη κι όταν η Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ έλαβε μέτρα μετά την κατάρρευση της επιχειρηματικής τράπεζας Βear Stearns και πολλοί οικονομολόγοι αναθάρρησαν με την ανάκαμψη που ακολούθησε.

Δεν επαληθεύτηκαν βέβαια όλα όσα είχε προβλέψει, όμως η τρέχουσα κρίση προσελκύει ακόμη περισσότερο την προσοχή στις εκτιμήσεις του 50χρονου καθηγητή, ο οποίος συναντιέται με διοικητές κεντρικών τραπεζών και υπουργούς Οικονομικών στην Ευρώπη και την Ασία και συνεχίζει τις μη κομφορμιστικές προφητείες του στο πολύ δημοφιλές μπλογκ του (www. rgemonitor. com/blog/roubini). Ο Νουριέλ Ρουμπινί ήταν σ΄ όλη του τη ζωή ένα «αουτσάιντερ». Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη από Ιρανοεβραίους γονείς, τους οποίους ακολούθησε στην Τεχεράνη όταν ήταν 2 ετών, μετά στο Τελ Αβίβ και τέλος στην Ιταλία όπου τελείωσε το λύκειο. Μετά εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ και έκανε το διδακτορικό του στο Χάρβαρντ, στη διεθνή οικονομία.

Εδώ και μήνες έχει προαναγγείλει μια ύφεση 18 μηνών που θα είναι «η σοβαρότερη που γνώρισαν οι ΗΠΑ έπειτα από εκείνη του 1929». Πιστεύει πως οι δημόσιες αρχές θα πρέπει τώρα να αρχίσουν να ενισχύουν αυτούς που δανείστηκαν με υποθήκες και όχι τους επενδυτές. «Είτε εθνικοποιούμε τις τράπεζες είτε εθνικοποιούμε τα ενυπόθηκα δάνεια», συνοψίζει στους «Νιου Γιορκ Τάιμς». «Αλλιώς όλοι θα καούν... Ανεύθυνοι άνθρωποι εξέθρεψαν αυταπάτες λέγοντας πως η κρίση αυτή δεν αφορά παρά τα ενυπόθηκα δάνεια υψηλού κινδύνου.

Όμως έχουμε προβλήματα και με τις πιστωτικές κάρτες, τα φοιτητικά δάνεια, τα δάνεια για αγορά αυτοκινήτου, τις ενυπόθηκες εμπορικές πιστώσεις, το χρέος των επιχειρήσεων και τα δάνεια που χρηματοδότησαν τις εξαγορές επιχειρήσεων», υπενθυμίζει. «Δεν είναι μόνον η αγορά των υποθηκών που διατρέχει υψηλό κίνδυνο, αλλά το χρηματιστικό μας σύστημα στο σύνολό του».

Όσο για τις ΗΠΑ, «από τη στιγμή που έχεις ελλειμματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, εξαρτάσαι από την καλή θέληση ξένων», υπογραμμίζει. «Είναι ίσως η αρχή του τέλους της αμερικανικής αυτοκρατορίας».

'ΕΞΩ ΟΙ ΓΙΑΝΚΗΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ".. ΚΑΤΩ Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ

Η

Βολιβία

δεν είναι

Χιλή




Της ΚΟΡΙΝΑΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ

(ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της 21.09.2008)


«Αν δεν δράσουμε άμεσα, σε 30 χρόνια ίσως να βλέπουμε ντοκιμαντέρ για τη Βολιβία σαν αυτά που βλέπουμε σήμερα για τον Σαλβαδόρ Αλιέντε». Με αυτά τα λόγια, η πρόεδρος της Αργεντινής, Κριστίνα Φερνάντες, έδωσε το «διά ταύτα» της σοβαρής κρίσης που συγκλόνισε τη Βολιβία.

«Εξω οι γιάνκηδες» γράφει το γκράφιτι. Η Φερνάντες, άλλωστε, ήταν εκείνη που είχε και την πρωτοβουλία για την έκτακτη σύνοδο της Ενωσης Νοτιοαμερικανικών Κρατών (UNASUR), η οποία εξέφρασε την ομόφωνη υποστήριξή της στον πρόεδρο της Βολιβίας, Εβο Μοράλες, και καταδίκασε κάθε απόπειρα που διακυβεύει την εδαφική ακεραιότητα και τη δημοκρατική νομιμότητα στη χώρα.

Σήμερα, η κρίση των δυο τελευταίων εβδομάδων που έφερε τη Βολιβία στο χείλος της αβύσσου δείχνει να βαίνει προς εκτόνωση. Μετά τα άγρια επεισόδια που προκάλεσαν τον θάνατο δεκάδων ανθρώπων, στην πλειονότητά τους οπαδών του Μοράλες, και την αποπομπή του αμερικανού πρεσβευτή Φίλιπ Γκόλντμπεργκ, εξαιτίας του θολού ρόλου που διαδραμάτιζε στη χώρα, στρατός και αστυνομία έχουν θέσει υπό έλεγχο τις τέσσερις επαρχίες της ανατολικής Βολιβίας, όπου σημειώθηκε η ανταρσία της δεξιάς αντιπολίτευσης.

Οι κυβερνήτες τους, μετά την αποτυχία τους να αποσταθεροποιήσουν τη νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση και να κερδίσουν υποστήριξη από το εξωτερικό, αναγκάστηκαν να καθήσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τον πρόεδρο Μοράλες. Διεθνείς παρατηρητές στις διαπραγματεύσεις συμμετέχουν σε ρόλο παρατηρητή η Καθολική Εκκλησία και μεγάλοι διεθνείς οργανισμοί, όπως η UNASUR, ο ΟΗΕ, η Ευρωπαϊκή Ενωση και ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών, αποδεικνύοντας ότι η βολιβιανή κρίση δεν αποτελεί πια απλή εσωτερική υπόθεση.

Το γιατί είναι αυτονόητο: Η Βολιβία, εκτός του ότι είναι μια φτωχή χώρα που πρώτη φορά στην ιστορία της εξέλεξε έναν ιθαγενή πρόεδρο, ο οποίος φιλοδοξεί να βγάλει τους συμπατριώτες του από την εξαθλίωση, διαθέτει τα δεύτερα σημαντικότερα κοιτάσματα φυσικού αερίου στη Νότια Αμερική μετά τη Βενεζουέλα.

H Σύνοδος των ηγετών της Λ. Αμερικής στήριξε ομόφωνα τον Μοράλες. Οποιαδήποτε αποσταθεροποίηση στη Βολιβία ενδέχεται να επιφέρει σοβαρή ενεργειακή και οικονομική κρίση και σε αρκετές γειτονικές χώρες, με πρώτες την Αργεντινή και τη Βραζιλία, που είναι οι βασικοί αγοραστές του βολιβιανού φυσικού αερίου. Επιπλέον, ο κλονισμός ή και η ανατροπή του Εβο Μοράλες θα σημάνει το καμπανάκι και για αρκετές άλλες προοδευτικές κυβερνήσεις στη Νότια Αμερική. Το γεγονός μάλιστα ότι η Βολιβία έζησε μια από τις χειρότερες κρίσεις των τελευταίων χρόνων πάνω στην 35η επέτειο του πραξικοπήματος που ανέτρεψε τον Σαλβαδόρ Αλιέντε στη Χιλή οδηγεί αναπόφευκτα σε συνειρμούς.

Κυρίως, όταν ο αμερικανικός παράγοντας προσπαθεί να απλώσει άλλη μία φορά τα πλοκάμια του, αφ' ενός χρηματοδοτώντας, σύμφωνα με πολλές ενδείξεις, τη δεξιά αντιπολίτευση της Βολιβίας, αφ' ετέρου στήνοντας μια καλά ενορχηστρωμένη προπαγάνδα στα ΜΜΕ.

Πριν από λίγες μέρες, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ κατέταξε τη Βολιβία, μαζί με τη Βιρμανία και τη Βενεζουέλα, στη μαύρη λίστα των κρατών που δεν προσφέρουν αρκετά στον αγώνα κατά της διακίνησης ναρκωτικών.Μία εβδομάδα νωρίτερα, οι «New York Times» δημοσίευαν εκτενές άρθρο με τίτλο «Η Βολιβία είναι ένας απρόθυμος σύμμαχος, τη στιγμή που οι ΗΠΑ προωθούν τον αγώνα κατά των ναρκωτικών», ενώ σύμφωνα με τη «Washington Post», «ο Εβο Μοράλες οδηγεί τη χώρα του στη διάλυση ή στον εμφύλιο πόλεμο», για να αναφερθούμε σε μερικά μόνο από τα προπαγανδιστικά κείμενα.Αλλο τώρα, άλλο το 1973.

Η διαφορά με το 1973 είναι ότι ο Μοράλες, σε αντίθεση με τον Αλιέντε, δεν είναι μόνος, όπως αποδείχθηκε περίτρανα και από την έκτακτη σύνοδο της νεοσύστατης UNASUR στο Σαντιάγο της Χιλής, η οποία, κατά γενική ομολογία, χειρίστηκε με επιτυχία την πρώτη της σοβαρή πρόκληση. Αν έχει βγει κάτι θετικό από την κρίση της Βολιβίας, είναι ακριβώς αυτό, καθώς και το γεγονός ότι ο Εβο Μοράλες μπορεί να διαπραγματευθεί από θέση ισχύος με τους εκπροσώπους της αντιπολίτευσης, οι οποίοι, όπως και οι αμερικανοί προστάτες τους, ίσως αρχίσουν να λαμβάνουν επιτέλους το μήνυμα: ότι δηλαδή η εποχή που η Ουάσιγκτον ανέτρεπε στη σειρά τις προοδευτικές κυβερνήσεις στη Λατινική Αμερική, σε συνεργασία με τις τοπικές ελίτ, έχει περάσει προ πολλού.

Στο ίδιο συμπέρασμα κατέληγε και μια πρόσφατη έκθεση του Συμβουλίου Εξωτερικών της Ουάσιγκτον: «Εάν κάποτε υπήρξε μια εποχή αμερικανικής ηγεμονίας στη Λατινική Αμερική, αυτή έχει λήξει».

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ LATINΟAMERICANOS ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΡΑΒΩΣΕΙ

Κήρυξαν «πόλεμο»

στις ΗΠΑ





Κλιμακώνεται η οργή των αριστερών της Λατινικής Αμερικής κατά της Ουάσιγκτον



ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Κίττυ Ξενάκη



ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΑ :Τετάρτη 17 Σεπτεμβρίου 2008

Η πολιτική αναταραχή μαίνεται στη Βολιβία και μαζί με αυτήν η κρίση στις σχέσεις του «αριστερού» τμήματος της Λατινικής Αμερικής με τις ΗΠΑ.

Ο Έβο Μοράλες διέταξε χθες τη σύλληψη ενός πολιτικού αντιπάλου του- από αυτούς που συνωμοτούσαν, κατά τον ίδιο, με τον απελαθέντα Αμερικανό πρεσβευτή για να τον ανατρέψουν. Βολιβιανοί στρατιώτες συνέλαβαν τον Λεοπόλντο Φερνάντες, τον δεξιό κυβερνήτη της επαρχίας Πάντο, με την κατηγορία της «γενοκτονίας». Πιο συγκεκριμένα, ο Φερνάντες κατηγορείται ότι διέταξε την περασμένη εβδομάδα τη δολοφονία τουλάχιστον 15 υποστηρικτών του Βολιβιανού προέδρου, Έβο Μοράλες. Ταυτόχρονα με την είδηση της σύλληψης, πάντως, ο Μοράλες δήλωσε πως ελπίζει να συμφωνήσει σύντομα σε διαπραγματεύσεις με τους αντιπάλους του- το τελευταίο δεκαπενθήμερο έχει χάσει ουσιαστικά τον έλεγχο της μισής χώρας, τέσσερις επαρχίες με δεξιούς κυβερνήτες έχουν στραφεί εναντίον του διεκδικώντας περισσότερη αυτονομία, μεγαλύτερο μερίδιο από τα έσοδα που φέρνει στη Βολιβία το φυσικό αέριο και ματαίωση του προγραμματισμένου δημοψηφίσματος για ένα νέο Σύνταγμα που εξασφαλίζει μεγαλύτερη δύναμη στους πλειοψηφούντες ιθαγενείς και εκτάσεις στους ακτήμονες χωρικούς.

Από το Σαντιάγο όπου συναντήθηκαν χθες, οι ηγέτες της Κολομβίας, του Εκουαδόρ, της Αργεντινής, της Βραζιλίας, της Παραγουάης, της Ουρουγουάης, της Βενεζουέλας και της Χιλής εξέφρασαν την πλήρη στήριξή τους στον Βολιβιανό πρόεδρο ζητώντας τον τερματισμό της βίας.

«Πυροσβέστης»

Τον ρόλο του «πυροσβέστη» μεταξύ του Μοράλες και της αντιπολίτευσης φέρεται να έχει αναλάβει ο μετριοπαθής πρόεδρος της Βραζιλίας Λούλα ντα Σίλβα.
Σύμφωνα με την ισπανική εφημερίδα «Εl Ρais» ο Λούλα δεν θέλει ούτε εξωτερικές παρεμβάσεις στην κρίση ούτε στομφώδη κατηγορητήρια εναντίον των ΗΠΑ.
Ο Ούγκο Τσάβες, αντιθέτως, επιμένει στον δρόμο της αντιπαράθεσης. Πέντε ημέρες αφότου απέλασε με τη σειρά του τον Αμερικανό πρεσβευτή στο Καράκας και απείλησε να αναστείλει τις εξαγωγές πετρελαίου στις ΗΠΑ, ανακοίνωσε χθες πως σχεδιάζει την ερχόμενη εβδομάδα ταξίδι στην Κίνα, στην οποία έχει δηλώσει επανειλημμένως ότι θέλει να πουλήσει περισσότερο πετρέλαιο.

ΗΓΕΜΟΝΙΚΑ ΠΑΙΓΝΙΔΙΑ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΣΚΑΚΙΕΡΑ

Το ιρανικό χαρτί της Ρωσίας

του P. SAFAROV

(ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ
http://www.monthlyreview.gr/ 05/09/2008)

Η αναγνώριση της ανεξαρτησίας της Νότιας Οσσετίας και της Αμπχαζίας από τη Ρωσία είναι ένα αναγκαίο βήμα για την προστασία αυτών των δημοκρατιών από μια νέα γεωργιανή επιθετικότητα. Βέβαια, λαμβάνοντας υπ’ όψιν τα σχέδια των ΗΠΑ για ενσωμάτωση της Ουκρανίας και της Γεωργίας στο ΝΑΤΟ, η κατάσταση κοντά στα ρωσικά σύνορα παραμένει ανησυχητική.

Την ίδια στιγμή η Μόσχα έχει πολλές δυνατότητες να λάβει ισορροπημένα αντίμετρα στα εχθρικά σχέδια του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ. Ειδικότερα η Ρωσία μπορεί να στηριχθεί σε αυτές τις χώρες που αντιτίθενται αποτελεσματικά στην επέκταση των ΗΠΑ και των δορυφόρων τους. Μόνο συλλογικές προσπάθειες μπορούν να βοηθήσουν στη δημιουργία μίας κατάστασης η οποία –αν δεν εξαλείψει τουλάχιστον– μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο μετασχηματισμού του Ψυχρού Πολέμου σε τοπικές και παγκόσμιες συγκρούσεις.Για παράδειγμα, η Μόσχα μπορεί να ενισχύσει τους στρατιωτικο-τεχνικούς δεσμούς της με τη Συρία και να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις για την επαναδραστηριοποίηση της στρατιωτικής της παρουσίας στην Κούβα.

Βέβαια, το σοβαρότερο βήμα το οποίο φοβούνται οι ΗΠΑ και ιδιαίτερα το Ισραήλ (παρεπιμπτόντως το Ισραήλ προμηθεύει όπλα στη Γεωργία) είναι η αναθεώρηση της εξωτερικής πολιτικής της Μόσχας σε σχέση με το Ιράν. Μια στρατηγική συμμαχία που θα περιλαμβάνει την υπογραφή μιας νέας πολιτικο-στρατιωτικής συμφωνίας με το Ιράν, μπορεί να αλλάξει ολόκληρη τη γεωπολιτική εικόνα του σύγχρονου κόσμου.

Θα προκύψουν νέες συμμαχικές σχέσεις με την εγκατάσταση τουλάχιστον δύο στρατιωτικών βάσεων σε στρατηγικές περιοχές του Ιράν. Μια στρατιωτική βάση θα μπορούσε να δημιουργηθεί στα βόρεια της χώρας στην ιρανική επαρχία του Ανατολικού Αζερμπαϊτζάν και μια άλλη στο νότο, στο νησί Κεσμ στον Περσικό Κόλπο. Έχοντας μια βάση στο Ανατολικό Αζερμπαϊτζάν η Ρωσία θα μπορεί να παρακολουθεί τις στρατιωτικές δραστηριότητες του Αζερμπαϊτζάν, της Γεωργίας και της Τουρκίας και να μοιράζεται τις πληροφορίες με το Ιράν.Μια στρατιωτική βάση στο νησί Κεσμ θα επιτρέψει στη Ρωσία να ελέγχει τις δραστηριότητες του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ στον Περσικό Κόλπο, καθώς και αυτές του Ιράκ και άλλων αραβικών χωρών. \

Με τη χρησιμοποίηση ειδικών οργάνων η Ρωσία θα έχει τη δυνατότητα να ελέγχει ποιος εισέρχεται στα Στενά και τι είδους φορτίο μεταφέρει.Για πρώτη φορά η Ρωσία θα έχει τη δυνατότητα να σταματά ύποπτα πλοία και να ελέγχει το φορτίο τους, πράγμα που κάνουν συστηματικά οι Αμερικανοί σε αυτή τη ζώνη για πολλές δεκαετίες. Σε αντάλλαγμα για τις στρατιωτικές της βάσεις, η Ρωσία μπορεί να βοηθήσει τους Ιρανούς να αναπτύξουν συστήματα σύγχρονης αεράμυνας σε όλη την περίμετρο των συνόρων – για παράδειγμα, η Τεχεράνη χρειάζεται τα σύγχρονα πυραυλικά συστήματα S-400.Η ιρανική ηγεσία παρακολουθεί με προσοχή τις αναφορές για τις μυστικές συμφωνίες της γεωργιανής κυβέρνησης που παρέχουν εν λευκώ στις ΗΠΑ και στο Ισραήλ τη δυνατότητα χρησιμοποίησης του γεωργιανού εδάφους για πυραυλικές και αεροπορικές επιθέσεις εναντίον των εγκαταστάσεων του Ιράν, αν παραστεί ανάγκη.

Ένας άλλος γείτονας, η Τουρκία, δεν είναι μόνο ένα μέλος του ΝΑΤΟ αλλά και ένας ισχυρός περιφερειακός αντίπαλος και οικονομικός ανταγωνιστής του Ιράν. Επιπρόσθετα, το Αζερμπαϊτζάν έχει γίνει ο κυριότερος εταίρος της Δύσης στο ζήτημα της μεταφοράς των εν ενεργεία πόρων της Κασπίας στις παγκόσμιες αγορές. Οι Ιρανοί ανησυχούν επίσης για τα σχέδια του Μπακού να δώσει στο δυτικό κεφάλαιο (κυρίως στο αμερικανικό) πρόσβαση στον αποκαλούμενο τομέα του Αζερμπαϊτζάν στην Κασπία, γεγονός που προμηνύει νέες συγκρούσεις, γιατί το νομικό status της Κασπίας Θάλασσας δεν έχει αποσαφηνισθεί μέχρι σήμερα.

Η Ρωσία και το Ιράν μπορούν επίσης να επιταχύνουν τη διαδικασία ενός καρτέλ παραγωγής φυσικού αερίου, το οποίο ο Τύπος ήδη ονομάζει «ΟΠΕΚ του φυσικού αερίου».Η Ρωσία και το Ιράν καταλαμβάνουν την πρώτη και τη δεύτερη θέση αντίστοιχα όσον αφορά τα αποθέματα φυσικού αερίου. Και οι δύο μαζί κατέχουν περισσότερο από 60% των παγκόσμιων αποθεμάτων. Επομένως, ακόμα και ένας μικρός συντονισμός για τη διαμόρφωση μιας κοινής τιμολογιακής πολιτικής μπορεί να υποχρεώσει τον μισό πλανήτη, και τουλάχιστον σχεδόν ολόκληρη την Ευρώπη, να μετριάσει τις φιλοδοξίες του και να αντιμετωπίζει τους εξαγωγείς φυσικού αερίου φιλικότερα.Κινούμενη προς συμμαχικές σχέσεις η Ρωσία μπορεί να αναπτύξει συνεργασία με το Ιράν σε όλους τους τομείς, περιλαμβανομένης και της μηχανικής πυρηνικής ενέργειας. Η Ρωσία μπορεί να κερδίσει δεκάδες δισεκατομμυρίων δολαρίων μόνο από την κατασκευή πυρηνικών εργοστασίων στο Ιράν. Η Τεχεράνη μπορεί να λάβει όχι μόνο οικονομική, αλλά και πολιτική υποστήριξη από τη Ρωσία για την ανάπτυξη του δικού της τομέα ατομικής ενέργειας.Παράλληλα, ενόψει της άμεσης διάλυσης της CIS από την οποία ήδη αποχώρησε η Γεωργία, η Ρωσία μπορεί να επιταχύνει τη διαδικασία αποδοχής του Ιράν ως ισότιμου μέλους στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης. Με τη συμμετοχή του Ιράν, μιας από τις σημαντικότερες χώρες του ισλαμικού κόσμου, ο οργανισμός μπορεί να αλλάξει ουσιαστικά, τόσο στο επίπεδο της δυναμικής του όσο και στο επίπεδο του περιφερειακού του ρόλου.

Το Ιράν ως μέλος του Οργανισμού, θα βρεθεί κάτω από τη συλλογική ομπρέλα του η οποία περιλαμβάνει πυρηνικά κράτη όπως η Ρωσία και η Κίνα. Αυτό θα θέσει τα θεμέλια για ένα ισχυρό άξονα Ρωσίας–Ιράν–Κίνας, τον οποίο οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους φοβούνται τόσο πολύ.

ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΥ

Η ανθρώπινη ανάπτυξη στις ΗΠΑ*


της ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΠΑΝΟΥ


Μια νέα έκθεση η οποία αναφέρεται στην ανθρώπινη ανάπτυξη στις ΗΠΑ δόθηκε στη δημοσιότητα πριν από λίγες ημέρες. Όπως ήταν αναμενόμενο –λόγω της ιεραρχική δομής του αμερικανικού καπιταλισμού, η οποία δημιουργεί και αναπαράγει μεγάλες κοινωνικές ανισότητες– η έκθεση έφερε στο φως μεγάλες αποκλίσεις στα θέματα της υγείας, του εισοδήματος και του επιπέδου ζωής που υφίστανται σήμερα στις ΗΠΑ.Μερικά από τα ευρήματα:
Οι ΗΠΑ κατατάσσονται στη θέση 24 μεταξύ των 30 πλουσιότερων χωρών στην προσδοκιμότητα ζωής – αν και δαπανούν περισσότερα στην υγειονομική περίθαλψη από οποιαδήποτε άλλη χώρα
Το 14% του πληθυσμού –περίπου 30 εκατομμύρια Αμερικανοί– δεν διαθέτουν τις γνωστικές δυνατότητες για να εκπληρώσουν απλούς καθημερινούς στόχους, όπως είναι η ανάγνωση εφημερίδων ή εγχειριδίων με οδηγίες χρήσης
Ένας στους έξι Αμερικανούς –περίπου 47 εκατομμύρια άτομα– δεν διαθέτει υγειονομική περίθαλψη
Κάθε 90 δευτερόλεπτα πεθαίνει ένας Αμερικανός από ασθένειες που σχετίζονται με την παχυσαρκία
Πρόωρος θάνατος δια δολοφονίας είναι πέντε φορές υψηλότερος στις ΗΠΑ σε σύγκριση με το μέσο όρο των άλλων χωρών του ΟΟΣΑ
Το 1% των αμερικανικών νοικοκυριών κατέχει το 1/3 του πλούτου στις ΗΠΑ
Το 10% των νοικοκυριών που βρίσκονται στην κορυφή της εισοδηματικής πυραμίδας κατέχει το 71% του πλούτου της χώρας, ενώ το 60% που βρίσκεται στις χαμηλότερες κλίμακες κατέχει το 4% του πλούτου της χώρας

Περισσότερα: http://www.measureofamerica.org/

________________
* Αναδημοσίευση απο : www.montlhreview.gr (25.07.2008)

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΚΑΙ ΤΗ ΜΥΡΩΔΙΑ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟY

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗ
MONTHLY REVIEW:http://www.monthlyreview.gr/


Οι Ομπάμα-συντηρητικοί*

της SARAH BAXTER

Τι κοινό έχουν η κόρη του Ρίτσαρντ Νίξον, ο συγγραφέας των ομιλιών του Ρόναλντ Ρέηγκαν και ο γιος του Μίλτον Φρήντμαν, του μονεταριστικού οικονομολόγου; Είναι όλοι Ομπάμα-συντηρητικοί, δηλαδή συντηρητικοί, Ρεπουμπλικανοί και υπέρμαχοι της ελεύθερης αγοράς οι οποίοι υποστηρίζουν τον Μπαράκ Ομπάμα, τον υποψήφιο των Δημοκρατικών για την προεδρία των ΗΠΑ.Η εκστρατεία του Ομπάμα διαθέτει μια οξυδερκή ομάδα διεξαγωγής πολιτικών επιχειρήσεων, η οποία ως στόχο έχει την αναζήτηση επώνυμων οπαδών «που ανήκουν και στις δύο πλευρές» σύμφωνα με τον αρμόδιο αξιωματούχο. Έφθασε πολύ κοντά στο να διασφαλίσει ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της πολιτικής όταν ο Κόλιν Πάουελ, υπουργός Εξωτερικών στην πρώτη κυβέρνηση Μπους, είπε την περασμένη εβδομάδα ότι ίσως ψηφίσει τον Ομπάμα.Ο Πάουελ δήλωσε ότι ο Ομπάμα και ο ΜακΚέην, ο Ρεπουμπλικάνος αντίπαλός του, «έχουν τα προσόντα να γίνουν πρόεδροι, αλλά δεν μπορεί να γίνουν και οι δύο». Πρόσθεσε ότι δεν θα ψήφιζε τον Ομπάμα επειδή είναι Αφροαμερικανός, ούτε τον ΜακΚέην λόγω της στρατιωτικής του θητείας, αλλά θα ψήφιζε εκείνον «που διαθέτει τα καλύτερα εργαλεία για την επίλυση των προβλημάτων της Αμερικής του 21ου αιώνα… ανεξάρτητα από την κομματική του τοποθέτηση».Το επιχείρημα που αναπαρήγαγε η Πέγκυ Νούναν, μια συντηρητική αρθρογράφος, η οποία έγραψε πικρόχολα στην Wall Street Journal την περασμένη εβδομάδα, ότι «ο ΜακΚέην βέβαια είναι η παλιά Αμερική, ο Ομπάμα η νέα». Αν και δεν υποστήριξε ανοικτά κανέναν υποψήφιο, συμπέρανε: «Η Αμερική κοιτάζει μπροστά όχι πίσω, αναζητά πάντα το καινούριο και αφήνει το γερασμένο. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ξεκινήσαμε».
__________________________________-
* ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ Ο ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ ΟΡΙΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΟ ΤΟΥ ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΟΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑ ΤΗΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΓΕΡΑΚΙ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟΥ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑΤΟΣ
SBIGNEW BRZEZISKI, ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΑΛΛΑΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ


Περισσότερα: http://www.timesonline.co.uk/

DEN FTAIEI O GAIDAROS ALLA TO SAMARI

OTAN H MISH ALHTHEIA *

KRYBEI OLOKLHRO

TO MEGALO PSEMA

H EPITHESH ENANTIA STHN EYHMERIA, OSON AKOMA, ELAXISTON EYHMEROYN, DEN EINAI ERGO TOY KAPITALISMOY, ALLA TON AGNOSTON KERDOSKOPON POY KANOYN SYNEXOS AKRIBOTERH TH ZOH. AYTOS EINAI O TITLOS, ALLA KAI TO SYMPERASMA MIAS EKTETAMENHS EREYNAS TOY TELEYTAIOY TEYXOYS (24-2008) TOY GERMANIKOY PERIODIKOY "DER SPIEGEL".

http://www.spiegel.de/spiegel/


_____________
* AYTH H GLOSSIKH PAREKLHSH EINAI DIKAIOLOGHMENH

Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΓΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΩΘΕΙ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗ: http://www.monthlyreview.gr/

10 "εντολές" για να σωθεί ο πλανήτης

του EVO MORALES

1. Σταματήστε

το καπιταλιστικό σύστημα

2. Αποκηρύξτε τους πολέμους

3. Ένας κόσμος χωρίς

ιμπεριαλισμό ή αποικιοκρατία

4. Το δικαίωμα στο νερό

5. Ανάπτυξη καθαρών

μορφών ενέργειας

6. Σεβασμός στη μητέρα-γη

7. Οι βασικές υπηρεσίες θα

αντιμετωπίζονται όπως

τα ανθρώπινα δικαιώματα

8. Πολεμήστε τις ανισότητες

9. Προαγωγή της διαφορετικότητας

των πολιτισμών και των οικονομιών

10. Να ζούμε καλά, όχι καλύτερα

σε βάρος των άλλων .


Περισσότερα:http://www.zmag.org/znet/viewArticle/17251

Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΥ: Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΑΥΞΑΝΕΙ ΣΤΙΣ ΠΛΟΥΣΙΕΣ ΧΩΡΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. 23% ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΤΙΣ USA ΥΠΟΣΙΤΙΖΟΝΤΑΙ

ΠΟΣΟΣΤΟ ΠΑΙΔΙΩΝ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΟΡΙΟ ΦΤΩΧΕΙΑΣ ΣΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ (ΟΟΣΑ)

Το ποσοστό των παιδιών που ζουν σε «σχετική» φτώχεια ορίζεται ως νοικοκυριά με εισόδημα κάτω του 50% του εθνικού μέσου εισοδήματος.

(Για να διαβάσετε τον πίνακα κάνετε αριστερό κλικ πάνω στον πίνακα)

Η Ελλάδα (12,4%), η Ιρλανδία (15,7%), η Ιταλία (16,6%), η Πορτογαλία (15,6%) και η Ισπανία (13,3%), όχι μόνο καταμερίζουν μικρό ποσοστό των κρατικών δαπανών σε κοινωνικές παροχές γενικά, αλλά αυτές οι παροχές παίζουν μικρότερο ρόλο στην προστασία των οικογενειών χαμηλού εισοδήματος. Σε αυτές τις πέντε χώρες, που παρουσιάζουν υψηλά ποσοστά παιδικής φτώχειας, οι κρατικοί πόροι που προορίζονται για εκείνους που έχουν χαμηλά εισοδήματα επικεντρώνονται σε ανθρώπους ηλικίας άνω των 50 ετών.

ΠΗΓΗ : http://www.unicef.gr/oldpress/2005/dt1105.php

Ο ΜΠΟΥΣ ΚΑΙ Η ΡΩΣΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙ

του FIDEL CASTRO

(21/04/2008)

ΑΝΑΔΗΜΟ-

ΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ

ΤΟ MONTHLY REVIEW:http://www.monthlyreview.gr/antilogos/greek/diktuo/arxeio_sxoliwn

Για μια αχανή χώρα όπως η Ρωσία, η Ανατολική Ευρώπη δεν είναι μόνο ένας χώρος πολιτισμού, τέχνης, ιστορίας και εξειδικευμένων επιστημών, ή ένας παραγωγός γνωστών κρασιών ή συκωτιού χήνας, όλων των πιθανών τύπων τυριού και άλλων εξαίσιων και ακριβών προϊόντων από την ύπαιθρο και την πόλη.

Είναι επίσης ένας καταναλωτής ρωσικού πετρελαίου, φυσικού αερίου, χρυσού, νικελίου και πρώτων υλών, ένα όργανο για φυγή κεφαλαίου και εγκεφάλων, για την κατασπατάληση τροφίμων που μετατρέπονται σε αιθανόλη που χρησιμοποιείται στα πολυτελή και πανάκριβα αυτοκίνητά τους.

Όλος ο κόσμος τα γνωρίζει αυτά.

Βέβαια, η Ασία είναι σημαντικότερη για τη Ρωσία από την Ευρώπη, καθώς οι διεθνείς εμπορικοί θεσμοί της Ασίας –μέσα από την Ομάδα της Σαγκάης– ανοίγουν περισσότερες πόρτες στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου από την προσφορά του Μπους για υποστήριξη του Πούτιν στο στόχο του να ενταχθεί η Ρωσία σε αυτόν τον οργανισμό.

Τι συμφέρον έχουν οι ΗΠΑ για να εγκαταστήσουν βάσεις στο διάστημα, ραντάρ και εκτοξευτές πυραύλων στην Ευρώπη και αλλού, αν όχι για να χρησιμοποιηθούν για να απειλήσουν τη Ρωσία;

Προφανώς τα όπλα που θα στοχεύουν τη Ρωσία θα κάνουν το ίδιο και για την Κίνα και όλες τις χώρες, χωρίς εξαίρεση, για να τις μετατρέψουν σε συμμάχους ή σε εχθρούς μια αυτοκρατορίας της οποίας το οικονομικό και πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να διατηρηθεί.

Οι ΗΠΑ στρέφονται προς τον προστατευτισμό για να βελτιώσουν τους δείκτες απασχόλησης στο εσωτερικό, όπου οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να ανταγωνισθούν τα εκατομμύρια ανθρώπων του Τρίτου Κόσμου, οι οποίοι μέσα από θυσίες παράγουν ποιοτικά καταναλωτικά αγαθά με πολύ χαμηλότερα κόστη – προϊόντα τα οποία οι πολυεθνικές πωλούν αργότερα, μέσα σε μια προσπάθεια να αυξήσουν την υπεραξία που ιδιοποιούνται.

ΓΙΑ ΕΝΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ

«Είμαστε κοινωνικά κινήματα που παλεύουν σε όλα τα μέρη του κόσμου ενάντια στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, τον πόλεμο, το ρατσισμό, τη διαίρεση σε κάστες, τη φτώχεια, την πατριαρχία και όλες τις μορφές οικονομικής, ηθικής, κοινωνικής, πολιτικής, πολιτιστικής, σεξουαλικής και φυλετικής διάκρισης και αποκλεισμού. Παλεύουμε για την κοινωνική δικαιοσύνη, τη συμμετοχική δημοκρατία, τα οικουμενικά δικαιώματα και το δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν για το μέλλον τους. Τασσόμαστε υπέρ της ειρήνης και της διεθνούς συνεργασίας, για μια βιώσιμη κοινωνία που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες των λαών για τροφή, στέγη, υγεία, εκπαίδευση, πληροφόρηση, ύδρευση, ενέργεια, δημόσια μέσα μεταφοράς και ανθρώπινα δικαιώματα. Είμαστε αλληλέγγυοι με τις γυναίκες που μάχονται την κοινωνική και πατριαρχική βία. Υποστηρίζουμε την πάλη των αγροτών, εργατών, των λαϊκών κινημάτων της πόλης και όλων αυτών που κινδυνεύουν άμεσα να στερηθούν τα σπίτια, τις δουλειές, τη γη και τα δικαιώματά τους. Είμαστε τα εκατομμύρια των ανθρώπων που διαδήλωσαν ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός».

(Απόσπασμα από τη Διακήρυξη του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ κατά της Παγκοσμιοποίησης, που έγινε στο Porto Alegre το 2003)

ΟΙ 5 ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ

ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ

ΔΡΑΣΗΣΤΩΝ ΛΑΩΝ (P.G.A)*.

1. Μία καθαρή απόρριψη του φεουδαρχισμού, του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού καθώς και όλων των εμπορικών συμφωνιών, των θεσμών και των κυβερνήσεων που προωθούν μία καταστροφική παγκοσμιοποίηση.

2. Μία καθαρή απόρριψη όλων των μορφών και συστημάτων κυριαρχίας και διάκρισης, όπως η πατριαρχία, ο ρατσισμός και ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός όλων των δογμάτων (και κάθε άλλη αντίστοιχη μορφή).

3. Μία στάση σύγκρουσης, γιατί δεν πιστεύουμε ότι το «lobbying» μπορεί να έχει μια σημαντική επίδραση πάνω στις τόσο πατριαρχικές και αντιδημοκρατικές οργανώσεις, για τις οποίες το διεθνές κεφάλαιο είναι ο μόνος πραγματικός και προσδιοριστικός παράγοντας της πολιτικής τους.

4. Μία πρόσκληση στην άμεση δράση και στην κοινωνική ανυπακοή, υπέρ των αγώνων των κοινωνικών κινημάτων, προοθώντας μορφές αντίστασης που μεγιστοποιούν το σεβασμό για τη ζωή και για τα δικαιώματα των καταπιεσμένων λαών, καθώς και στη δημιουργία τοπικών εναλλακτικών μορφών στον παγκόσμιο καπιταλισμό.

5. Μία οργανωτική φιλοσοφία που βασίζεται στην αποκέντρωση και στην αυτονομία.
_____________________
*Αναδημοσίευση από ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ:
http://www.kinimata.gr/pagosmio_k_k/9pagosmia-drasi-laon-pga/9pagosmia-drasi-laon-pga_1.html

ΕΔΩ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ, ΕΔΩ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ: "ΞΥΠΝΑΤΕ, ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΘΕΛΟΥΝ ΤΑΪΣΜΑ"

«Ξύπνα!

Είναι ώρα

να ταίσεις

τις Τράπεζες!»[1]

Γράφει η ΜΑΙΡΗ ΜΑΝΤΗ[2]*


Το Σχέδιο

"Είμαστε ευγνώμονες στην Washington Post…,New York Times και άλλους μεγάλους εκδοτικούς οίκους των οποίων οι διευθυντές έχουν παρακολουθήσει τις συναντήσεις μας και έχουν σεβαστεί τις υποσχέσεις τους για σύνεση εδώ και σχεδόν 40 χρόνια. Η δουλειά τώρα είναι πολύ πιο εκλεπτυσμένη και προετοιμασμένη να οδηγήσει προς μια παγκόσμια διακυβέρνηση. Η υπερεθνική κυριαρχία μιάς ευφυούς ελίτ και των παγκόσμιων τραπεζιτών είναι σίγουρα προτιμότερη από τον εθνικό αυτοπεριορισμό που τηρήθηκε τους περασμένους αιώνες." (Ντέιβιντ Ροκφέλλερ – 1991 Ομιλία στην Τριμερή Επιτροπή)

Η εφαρμογή

Την δεκαετία του 1990 , σύμφωνα με τον Τριανού και τον Θανόπουλο, το σχέδιο της Νέας Τάξης ήταν να τοποθετήσουν τον Μητσοτάκη πρωθυπουργό , με σκοπό να νομοθετήσει για τις ιδιωτικοποιήσεις του δημόσιου κεφαλαίου και για το χρηματιστήριο. Το σχέδιο περιελάμβανε την ιδιωτικοποίηση των περιφερειακών τραπεζών, με σκοπό να χειραγωγήσουν μέσω του χρηματιστηρίου την διακίνηση όλων των κεφαλαίων στην αγορά.
Εκείνη την εποχή, προκειμένου η Νέα Τάξη της Παγκόσμιας Οικονομίας να καταφέρει να ελέγξει την Ελλάδα, ξεκίνησε να εκπαιδεύει τον Έλληνα στο πώς να ξοδεύει περισσότερα από όσα παράγει. Ακολουθώντας μια τεράστια και πολυδάπανη καμπάνια , κατάφεραν να αλλάξουν βαθιά ριζωμένα έθιμα , ήθη και συνήθειες. Το σχέδιο που εκτυλίχθηκε ακολούθησε την εξής πορεία:
Πρώτο βήμα ήταν ο βομβαρδισμός των καταναλωτών με διαφημίσεις που απενοχοποιούσαν τον καταναλωτισμό.
Δεύτερο βήμα ήταν η χρηματοδότηση του life style , το οποίο…από μια ελαφριά βιοτεχνία των 1-2 σελίδων στα κοσμικά , μεταβλήθηκε σε μια πανελλήνια βαριά βιομηχανία των 20 περιοδικών και των 10 σελίδων σε κάθε εφημερίδα.
Το τρίτο βήμα ήταν η γενναία χρηματοδότηση ταινιών και σήριαλ που πραγματεύονταν την συναρπαστική ζωή που προσφέρει η αεριτζίδικη οικονομία.
Έτσι , οι Έλληνες, που παραδοσιακά φοβούνταν τον δανεισμό και αποταμίευαν ακόμα και με στερήσεις, έμαθαν να ξοδεύουν αδιάκοπα, αδιαφορώντας για το αύριο και να υποθηκεύουν για να συγχρονιστούν με την νέα εποχή του shopping therapy και του άκρατου καταναλωτισμού. Και επειδή οι κρατικές τράπεζες διοικούνταν από "παλιά μυαλά", ήρθαν οι ιδιωτικοποιήσεις και οι ξένες τράπεζες για να διαβρώσουν καλύτερα τις συνειδήσεις.
Τότε, εκείνη την περίοδο άρχισαν οι τράπεζες να ζητούν υποθήκες 50 και 100 εκατομμυρίων δραχμών για δάνεια 5 και 6 εκατ. δρχ. Έτσι λοιπόν εθιστήκαμε στον υπερκαταναλωτισμό και στον υπερδανεισμό και η ελληνική κοινωνία πέρασε στην επόμενη φάση , όπου δεν έψαχναν τα νοικοκυριά να δανειστούν όπως πριν, αλλά οι τράπεζες έψαχναν τα νοικοκυριά για να τα δανείσουν!

Η μεγάλη στρέβλωση των κανόνων

του παιχνιδιού και οι συνέπειες

Αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης ήταν η έκρηξη της τραπεζικής κερδοφορίας. Σε μια εποχή συμπίεσης των μισθών , οι τράπεζες βρίσκονταν και βρίσκονται στην πρωτοπορία και στη αύξηση κερδών της τάξης του 80%. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών οι πέντε μεγαλύτεροι όμιλοι της χώρας εμφάνισαν καθαρά κέρδη πάνω από 20 δις Ευρώ.
Ταυτόχρονα, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και η σημερινή Μillenium άρχισαν να προσφέρουν δάνεια αποπληρωτέα έως και σε 40 χρόνια και πρακτικά εισήγαγαν και την λογική της ισόβιας εξάρτησης από τις τράπεζες. Η συγκεκριμένη όμως συμπεριφορά από τις τράπεζες είχε σαν αποτέλεσμα την έκρηξη των πανωτοκίων και των πλειστηριασμών με ένα διπλό κόστος, να πτωχεύσουν αφενός οι περισσότερες παραγωγικές μονάδες της χώρας και να πάψουν να παράγουν εθνικό εισόδημα αλλά και να βλάπτονται, αφετέρου, οι ίδιες οι τράπεζες που δεν μπορούν να εισπράξουν τις οφειλές.
Η κατάσταση έγινε χειρότερη σε ότι αφορά τους μισθωτούς που έχουν υποθηκεύσει τα σπίτια τους. Οι πλειστηριασμοί και οι κατασχέσεις το 2007 σημείωσαν έκρηξη και συγκεκριμένα διπλασιάστηκαν (ποσοστό 46%) σε σχέση με το 2006. Όλο αυτό το σκηνικό, αν προσθέσουμε και το φακέλωμα από τον Τειρεσία, με την δικαιολογία να περιορίσουν τα ρίσκα τους από τους αφερέγγυους πελάτες ολοκληρώνεται με το γεγονός πως πέρα από τα υλικά υπάρχοντα, θίγονται ακόμα και θεμελιώδεις ελευθερίες των πολιτών.
Ανάμεσα σε όλα αυτά δε, το πιο προκλητικό ήταν η «αναρμοδιότητα» που στις 10 Δεκεμβρίου 2007 δήλωσε ο υπουργός δικαιοσύνης για την παράνομη λειτουργία των εταιρειών είσπραξης χρεών, απαντώντας σε ερώτηση βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ Αυτό που γίνεται αντιληπτό είναι πως οι τράπεζες σήμερα λειτουργούν ανεξέλεγκτα, αφού δεν υπόκεινται σε κανέναν νόμο[3], όταν αυτός δεν τους εξυπηρετεί και έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν ένα ισχυρότατο λόμπι, διεισδύοντας στα κόμματα και στην κυβέρνηση. Χαρακτηριστικά σήμερα υπάρχει τραπεζίτης εν ενεργεία που στην καριέρα του είχε υφισταμένους του έναν υπουργό της παρούσας κυβέρνησης και έναν στενό συγγενή υπουργού πρώτης γραμμής.

Αυτά φυσικά δεν θα μας τα πουν τα ΜΜΕ της ρεαλιστικής δημοσιογραφίας…

Εγώ και οι φίλοι μου λοιπόν…ας ασχοληθούμε με τα λάθη της Σου Λι και ας ξυπνήσουμε το πρωί νωρίς-νωρίς, γιατί οι τράπεζες πεινάνε…!
MM
________________________________
[1] Γκράφιτι στους τοίχους της Αθήνας
[2] Αυτό το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα http://www.politesenergoi.gr/
[3] Tα σχετικά περί προστασίας των πολιτών μέσω των νόμων του 2004 που "δήθεν" περιόριζαν την ασυδοσία των τραπεζών και ρύθμισαν τα πανωτόκια, μόνο ως ένα από τα γνωστά ανέκδοτα της ΝΔ θα μπορούσαν να εκληφθούν.
______________________________
*Η Πρωτβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό, φιλοξενεί ευχαρίστως άρθρα, κείμενα και σχόλια, που προάγουν το Διάλογο και ευχαριστεί τη Μάιρη για τη συνεργασία της