ΨΩΝΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. ΔΕΝ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ. ΟΙ ΣΦΑΙΡΕΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. ΣΗΜΕΡΑ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΥΣ. ΑΥΡΙΟ...:

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΥΡΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ ή ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ "AMERICAN DREAM" ?

Κώστας Λάμπος

prodial21@gmail.com

Ο Μπαράκ Χουσεϊν Ομπάμα έγινε, με τιμές και σε σκηνικό χλιδής και δύναμης ρωμαίου αυτοκράτορα, ο νέος πλανητάρχης.

Μετά τη πρώτη νίκη του στην Αϊόβα δήλωσε: "Πρέπει να νικήσουμε και στις γενικές εκλογές για να θεραπεύσουμε το αμερικανικό έθνος και να σώσουμε τον κόσμο".

Δυό διαπιστώσεις και δυό παραδοχές:

1. Το αμερικανικό έθνος είναι άρρωστο και χρειάζεται θεραπεία.

2. Ο κόσμος κινδυνεύει και πρέπει να σωθεί.

Συμφωνούμε απόλυτα με τον Μπαράκ Χουσεϊν Ομπάμα και του ευχόμαστε :

1. Να μείνει Πρόεδρος των Ενωμένων Πολιτειών της Αμερικής και να μην έχει την τύχη κανενός από τους Κέννεντυ, του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και όσων άλλων, κι' ήταν πολλοί, προέδρων δολοφονήθηκαν στη χώρα του.

2. Να δικαιώσει τις ελπίδες των κοντά 200 εκατομμυρίων συμπολιτών του, της Φτωχής Αμερικής, που ζουν υπό άθλιες συνθήκες στα διάφορα Slums των αμερικανικών μεγαλουπόλεων, πολλοί από τους οποίους δεν έχουν εργασία και δεν μπορούν να εξασφασφαλίσουν ούτε ένα γεύμα την ημέρα.

3. Να πάρει την εκδίκηση για λογαριασμό της λεηλατημένης Μαύρης Αφρικής και των σκλάβων προγόνων του μαύρου πληθυσμού των Ενωμένων Πολιτειών της Αμερικής, ο οποίος δικαιολογημένα περιμένει από αυτόν δικαιοσύνη, ισότητα, ελευθερία, ευημερία, ειρήνη και έμπρακτη αναγνώριση της συμβολής του στη διαμόρφωση του αμερικανικού έθνους.

4. Να θεραπεύσει το Αμερικανικό έθνος από την οικονομική ολιγαρχία, το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα, τη νεοχριστιανική Δεξιά και τον ιμπεριαλιστικό ηγεμονισμό, που ταυτίζουν τον πλούτο της Αμερικής και την ευημερία των Αμερικανών με τη φτώχεια και τη δυστυχία της υπόλοιπης Ανθρωπότητας.

5. Να σεβαστεί το δικαίωμα των υπόλοιπων Λαών του πλανήτη και πρώτα απ’ όλα του πολύπαθου παλαιστινιακού Λαού, για Αυτοδιάθεση και να αποσύρει αμέσως τις χίλιες και πλέον αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις που η χώρα του συντηρεί για τη λεηλασία, με τους φονικούς πολέμους, στον πλανήτη Γη.

6. Να μην απογοητεύσει όσους τον πίστεψαν και τον ψήφισαν και τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων που ευχήθηκαν την εκλογή του για τους παραπάνω λόγους.

7. Να μετασχηματίσει τις δομές της αμερικανικής οικονομίας, από οικονομία, παραγωγής όπλων καταστροφής και συστημάτων πολέμου, σε οικονομία παραγωγής αγαθών ευημερίας και ειρήνης

8. Να πρωταγωνιστήσει, ως μεγάλη και επιστημονικά-τεχνολογικά ηγέτιδα δύναμη στην απαγκίστρωση της ανθρωπότητας από τις πανάκριβες, πολεμογενείς και περιβαλλοντοκτόνες ορυκτές πηγές ενέργειας, όπως το κάρβουνο, το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο και το ουράνιο και να στραφεί προς την ενεργειακή απελευθέρωση της ανθρωπότητας, με την αξιοποίηση όλων των εναλλακτικών και ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και κυρίως της «σχεδόν μηδενικού κόστους (Rifkin)» ενέργειας του υδρογόνου, για τη σωτηρία του πλανήτη και για τη δραστική μείωση του κόστους παραγωγής των αγαθών της ευημερίας και της ειρήνης, για την εξάλειψη της της πείνας, της φτώχειας, της δυστυχίας και των αιτιών του πολέμου.

9. Να πρωταγωνιστήσει, ως μεγάλη δύναμη, στην παγκόσμια συνεννόηση για την κατάργηση όλων των θεσμών, δομών και οργανισμών, όπως ΟΗΕ, ΠΟΕ, ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, ΝΑΤΟ, G8, G20 κλπ, που οικοδομήθηκαν πάνω στη λογική της σύγκρουσης μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων με στόχο την υπερίσχυση του νικητή πάνω σ’ ολόκληρη την ανθρωπότητα και να πρωτοστατήσει στην προώθηση νέων θεσμών και οργανισμών που θα προωθούν και θα εγγυώνται την παγκόσμια συνεργασία, την παγκόσμια ευημερία και την παγκόσμια ειρήνη.

10. Να απαλλαγεί από την υπεροψία του αμερικανού ηγεμόνα και του παγκόσμιου πλανητάρχη, να εξαλείψει το Φόβο και τη βία και να στηριχθεί και να κρατήσει από το αμερικανικό έθνος σταθερές ναθρωπιστικές αξίες, όπως:

• α την αγωνιστική παράδοση από τους αγώνες του για την ανεξαρτησία του, αλλά και από τους αγώνες των Αφροαμερικανών για την κατάργηση της δουλείας και για τα ανθρώπινα δικαιώματα,
• β το πνεύμα ελευθερίας του Jefferson, την απελευθερωτική πρακτική του Linkoln, την υπομονή και την επιμονή των Αφροαμερικανών και των λευκών Αμερικανών εργατών και
• γ. τον μαχόμενο ανθρωπισμό που επιζητούσε καυτηριάζοντας την απάνθρωπη δουλεία η Harriet Beacher Stowe με τη Καλύβα του Μπάρμπα Θωμά.

Αν ο Μπαράκ Χουσεϊν Ομπάμα αποδείξει ότι πιστεύει στις παραπάνω αξίες και προσπαθήσει με σύνεση και επιτυχία να τις κάνει πραγματικότητα τότε θα έχει δικαιώσει τις προσδοκίες των Αμερικανών και της υπόλοιπης ανθρωπότητας και θα έχει συμβάλλει στη θεραπεία της Αμερικής και στη σωτηρία του κόσμου.

Διαφορετικά το μόνο κέρδος από την εκλογή του θα είναι το παραπέρα ξέφτισμα του συγκεκριμένου "AMERICAN DREAM" και η παραπέρα συνειδητοποίηση της πραγματικότητας, πως η σωτηρία του κόσμου δεν μπορεί παρά να είναι έργο του ίδιου του κόσμου, γεγονός που προϋποθέτει την ανατροπή του καπιταλισμού και του ηγεμονικού αμερικανισμού, πράγματα που δεν φαίνεται και δεν μπορεί άλλωστε να είναι στα σχέδια του Μπαράκ Χουσεϊν Ομπάμα και των πολεμοκάπηλων γερακιών που του επέβαλε ο σκληρός πυρήνας του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, ο οποίος και (να μην το ξεχνάμε γιατί είναι σημαντικό της αποστολής του ως προέδρου), στήριξε οικονομικά και πολιτικά την εκλογή του.

Εμείς (www.infonewhumanism.blogspot.com), της Πρωτοβουλίας Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό δεν έχουμε ψευδαισθήσεις, αλλά θα ήμασταν οι ευτυχέστεροι των ανθρώπων να μας διαψεύσει η πραγματικότητα. Γι’ αυτό λέμε με παρρησία τη γνώμη μας, τώρα, όταν άλλοι, αμερικανολάτρες και «αμερικανοαφοριστές» το έχουν ρίξει στις κατάρες, στο γλείψιμο και στο λιβάνισμα, και προωθούμε τώρα το διάλογο και λέμε παρών στον αγώνα για μια άλλη Αμερική και για ένα καλύτερο κόσμο, χωρίς καπιταλισμό και φτώχια, χωρίς ιμπεριαλισμό και πόλεμο. Για ένα κόσμο της Ισότητας, της Ελευθερίας, της Ειρήνης και της Ανθρωπιάς. Για ένα Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό.

_____________

Το σκίτσι είναι του ΙΩΑΝΝΟΥ από την ATHENS VOICE, 22-28.01.2009

ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ = ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ = ΝΑΖΙΣΜΟΣ=ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

Αν δυσκολεύεστε να δεχτείτε την παραπάνω εξίσωση, τότε κάντε αριστερό κλικ
στην παρακάτω διεύθυνση για να βεβαιωθείτε. Οπότε και θα πρέπει να αναθεωρήστε κάποιες από τις απόψεις σας. Το σημαντικότερο βέβαια θα είναι να πάρετε θέση, γιατί μόνο τότε μπορεί να σταματήσει αυτή η απάνθρωπη θηριωδία. Γιατί μόνο τότε θα μπορέσουμε να οδηγήσουμε την οικονομία στο να παράγει αγαθά για την ευημερία και την ειρήνη, κι' όχι για τη δυστυχία και τον πόλεμο. Από μας, από όλους μαζί και τον καθένα ξεχωριστά εξαρτάται αν θα ζούμε κάτω από την μπότα κάποιου ναζισμού, ή σε μιά ελεύθερη κοινωνία του ανθρωπισμού. Από μας εξαρτάται να βάλουμε τέλος στα ηγεμονικά όνειρα του αμερικανισμού και στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.

ΤVXS.gr (BETA) - Εβραίοι και Γάζα: περίεργες συμπτώσεις

____________________________

Απο το TVXS.gr

Η ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ. ΟΙ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΔΕΡΦΙΑ ΜΑΣ*

Ανοίξτε το παρακάτω αρχείο και ανεξάρτητα από το τι πιστεύετε, αναγκάστε τον εαυτό σας να το δει μέχρι το τέλος, ελάτε στη θέση των θυμάτων και αναλογιστείτε γιατί τόση απανθρωπιά, γιατί τόση κτηνωδία; Η απόδοση αυτών των εγκλημάτων στην "ανθρώπινη φύση", δεν είναι απλά αντεπιστημονική, αλλά είναι και επικίνδυνη γιατί απαλλάσσει το καπιταλιστικό σύστημα, τον ιμπεριαλισμό, το σιωνισμό και τον αμερικανισμό από τις ευθύνες τους για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Γι' αυτό αυτά θα συνεχιστούν και κάποια στιγμή θα έρθει και η σειρά μας, αλλά δεν θα υπάρχουν πιά παλαιστίνιοι για να μας σώσουν.


http://mail.google.com/mail/?#inbox/11ed9cda8d33591f

_____________________
* Ευχαριστούμε το Σταύρο Κυριαζή που μας έστειλε αυτό το αρχείο

ΣΙΩΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΓΑΖΑΣ

«Το

Ισραήλ

είναι

κράτος

παρίας»*

του Αβί Σλαϊμ

«O μόνος τρόπος για να βγάλει κανείς νόημα από τον παράλογο πόλεμο στη Γάζα είναι να κατανοήσει το ιστορικό του πλαίσιο. Η εγκαθίδρυση του κράτους του Ισραήλ τον Μάιο του 1948 σήμανε μια μνημειώδη αδικία εις βάρος των Παλαιστινίων. Βρετανοί αξιωματούχοι είχαν δυσανασχετήσει πολύ με την αμερικανική υποστήριξη του νέου κράτους. Στις 2 Ιουνίου 1948, ο σερ Τζων Τράουτμπεκ έγραψε στον υπουργό Εξωτερικών Έρνεστ Μπέβιν ότι οι Αμερικανοί είναι υπεύθυνοι για τη δημιουργία ενός κράτους- γκάνγκστερ με επικεφαλής “μια εντελώς αδίστακτη ομάδα ηγετών”. Πίστευα ότι η κρίση αυτή ήταν υπερβολικά σκληρή, όμως η άγρια επίθεση του Ισραήλ επί του λαού της Γάζας και η συνεργία της κυβέρνησης Μπους στην επίθεση αυτή άνοιξαν ξανά το ζήτημα. Αυτό που απορρίπτω ασυζητητί είναι το σιωνιστικό εποικιστικό σχέδιο πέραν των προ του 1967 συνόρων. Η ισραηλινή κατοχή της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας είχε ελάχιστη σχέση με την ασφάλεια και τεράστια σχέση με εδαφικό επεκτατισμό. Ο στόχος ήταν να εγκαθιδρυθεί το Μείζον Ισραήλ μέσω του μονίμου πολιτικού, οικονομικού και στρατιωτικού ελέγχου των Παλαιστινιακών Εδαφών. Το αποτέλεσμα ήταν μία από τις πιο παρατεταμένες και βίαιες στρατιωτικές κατοχές στη σύγχρονη εποχή. Η ισραηλινή προπαγανδιστική μηχανή επιμένει ότι οι Παλαιστίνιοι είναι τρομοκράτες. Η απλή αλήθεια όμως είναι πως οι Παλαιστίνιοι είναι ένας φυσιολογικός λαός με φυσιολογικές προσδοκίες. Δεν είναι καλύτεροι ούτε χειρότεροι από οποιαδήποτε άλλη εθνική ομάδα. Αυτό που προσδοκούν, πάνω απ΄ όλα, είναι ένα κομμάτι γης που να είναι δικό τους για να ζήσουν εκεί με ελευθερία και αξιοπρέπεια. Το Ισραήλ είναι ένοχο διότι βομβαρδίζει αδιακρίτως και για τον τριετή αποκλεισμό που επιβάλλει στους κατοίκους της Γάζας. Ο μόνος τρόπος για να είναι ασφαλές το Ισραήλ είναι να κάνει συνομιλίες με τη Χαμάς, η οποία έχει επανειλημμένα δηλώσει έτοιμη να διαπραγματευτεί μια μακροπρόθεσμη εκεχειρία με το εβραϊκό κράτος εντός των προ του 1967 συνόρων του, για 20, 30, ή ακόμη και 50 χρόνια. Το Ισραήλ απέρριψε την προσφορά αυτή επειδή περιλαμβάνει παραχωρήσεις και συμβιβασμούς. Δύσκολα μπορεί κανείς να μη συμπεράνει ότι το Ισραήλ έχει γίνει ένα κράτος- παρίας. Ένα κράτος- παρίας συνήθως παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, κατέχει όπλα μαζικής καταστροφής και ασκεί τρομοκρατία- χρήση βίας εναντίον αμάχων για πολιτικούς σκοπούς. Το Ισραήλ εκπληρώνει και τα τρία κριτήρια. Ο πραγματικός στόχος του Ισραήλ δεν είναι η ειρηνική συνύπαρξη με τους Παλαιστίνιους γείτονές του, αλλά η στρατιωτική κυριαρχία».
_____________________________________
* (Απόσπασμα από άρθρο του καθηγητή Διεθνών Σχέσεων της Οξφόρδης Αβί Σλαΐμ στη βρετανική εφημερίδα «Γκάρντιαν». Ο Σλαΐμ έχει υπηρετήσει στον ισραηλινό στρατό και ουδέποτε έως τώρα είχε αμφισβητήσει τη νομιμότητα του εβραϊκού κράτους). ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ: Σάββατο 10 Ιανουαρίου 2009, Παρουσίαση: ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ, gangel@dolnet.gr

ΜΕ ΜΕΓΑΛΑ ΓΚΑΖΙΑ ΚΑΛΠΑΖΕΙ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΚΡΙΣΗ

Το «Μεγάλο παιχνίδι» των αγωγών φυσικού αερίου


Το «Μεγάλο Παιχνίδι» των αγωγών φυσικού αερίου βρίσκεται και πάλι σε πλήρη εξέλιξη. Καθώς Ρωσία και Ουκρανία διασταυρώνουν για μία ακόμη φορά τα ξίφη τους, ΗΠΑ και ΕΕ παρακολουθούν μια διαμάχη που θα επηρεάσει το ενεργειακό μέλλον αλλά και τις γεωπολιτικές ισορροπίες στην καρδιά της Ευρώπης.

Η ανησυχία σε πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες είναι διάχυτη από τη μείωση ή και τη διακοπή της παροχής του ρωσικού φυσικού αερίου που περνά από την Ουκρανία. Στην καρδιά ενός εξαιρετικά βαρύ χειμώνα (τουλάχιστον στη βόρεια και κεντρική Ευρώπη), ο ανεφοδιασμός της Ιταλίας και της Αυστρίας μειώθηκε κατά 90%, ενώ της Γαλλίας και της Σλοβακίας κατά 70%. Η παροχή φυσικού αερίου στη Βουλγαρία, την Τουρκία, την Ελλάδα και την ΠΓΔΜ σταμάτησε εντελώς, ενώ μικρότερα προβλήματα αντιμετωπίζουν η Γερμανία και η Πολωνία.

Η ιστορία της σημερινής διαμάχης

Tα προβλήματα ξεκίνησαν κατά τις συζητήσεις μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας για την τιμή που η δεύτερη θα αγόραζε το ρώσικο φυσικό αέριο το 2009. Την προηγούμενη χρονιά, ενώ η δυτική Ευρώπη πλήρωνε σχεδόν 500 δολάρια για κάθε 1.000 κυβικά μέτρα ρωσικού φυσικού αερίου, η ουκρανική κρατική εταιρεία Naftogaz πλήρωνε μόλις 179,5 δολάρια. Για το νέο έτος, η Ρωσία τής ζήτησε αύξηση στα 418 δολάρια – ποσό που τελικά έριξε από μόνη της στα 250 δολάρια. Η Ουκρανία, όμως, δεν το δέχτηκε, με αποτέλεσμα η Ρωσία να επιστρέψει στα 418 δολάρια. Παράλληλα, η ρωσική Gazprom ζήτησε από τη Naftogaz 2 δις δολάρια, για κάλυψη παλαιότερων χρεών και προστίμων - τα οποία εταιρεία ισχυρίζεται ότι έχει ξεπληρώσει. ...,
---------------------------------------

Δείτε τη συνέχεια στην παρακάτω
διεύθυνση:http://www.tvxs.gr/v2786

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

Πρωτοβουλία


Διαλόγου


για ένα


Νέο Ουμανισμό (www.infonewhumanism.blogspot.com)

Ο αμερικανονατοϊκός ιμπεριαλισμός με όργανό του το φασιστικό κράτος του Ισραήλ βρήκε ως πρόσχημα τη Χαμαάς για να ξεμπερδεύει οριστικά με το παλαιστινιακό ζήτημα, οργανώνοντας τη γενοκτονία των Παλαιστινίων, έχοντας εξασφαλίσει την ανοχή όλων των μεγάλων δυνάμεων του κόσμου.

Όμως κανένα από τα σχέδια της ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης, για την περιοχή της Μέσης Ανατολής και όχι μόνο, δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί αν οι ολιγαρχικές-αντιδραστικές -φασιστικές κυβερνήσεις των αραβικών χωρών δεν διασπούσαν το αραβικό έθνος με διάφορα δήθεν θρησκευτικά προσχήματα και δεν καταπίεζαν τους αραβικούς Λαούς, γιατί ποιός μπορεί να πιστέψει πως μπροστά σε ένα ενωμένο προοδευτικό αραβικό έθνος θα μπορούσε το Ισραήλ και ο αμερικανονατοϊκός ιμπεριαλισμός να διαπράττουν όλα αυτά τα εγκλήματα κατά του πολιτισμού και της ανθρωπότητας;
Αυτή την παράμετρο δεν μπορούμε πιά να την αγνοούμε, γιατί όσο αυτά τα αντιδραστικά φασιστικά καθεστώτα που λεηλατούν με τον αμερικανονατοϊκό ιμπεριαλισμό τον πλούτο της περιοχής και καταδυναστεύουν τους Λαούς του αραβικού έθνους, δεν ανατρέπονται, τόσο το παλαιστινιακό ζήτημα θα διατηρείται ανοιχτό για να ελέγχεται ολόκληρη η περιοχή της Μέσης Ανατολής και γενικότερα της Ευρασίας, αλλά και μέσω του αραβικού πετρελαίου η παγκόσμια οικονομία.

Με αυτή την έννοια ο αγώνας των Παλαιστίνιων είναι και αγώνας ολόκληρης της προοδευτικής ανθρωπότητας και η Παλαιστίνη είναι το σημείο σύγκρουσης μεταξύ των αντιδραστικών-ιμπεριαλιστικών και των προοδευτικών- αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

Σ' αυτόν ακριβώς τον αγώνα διαπιστώνει κανείς καθημερινά πως η αραβική μπουρζουαζία χρειάζεται και χρησιμοποιεί έμμεσα αλλά αποφασιστικά το φασιστικό ισραηλινό κράτος για να διατηρείται στην εξουσία σε βάρος των συμφερόντων του αραβικού έθνους και των αραβικών Λαών, αλλά και των Λαών της ευρύτερης περιοχής.
Αυτή την πραγματικότητα είναι άμεση ανάγκη να τη συνειδητοποιήσουν οι αραβικοί Λαοί και να συνδέσουν τον καθημερινό αγώνα τους ενάντια στον ισραηλινό φασισμό με τον αγώνα τους για την ανατροπή των θεοκρατικών, μοναρχικών αντιδραστικών αραβικών καθεστώτων, ξεπερνώντας τις όποιες μεταξύ τους τεχνητές αντιθέσεις και τις εμφυλιοπολεμικές αδελφοκτόνες συγκρούσεις.

Για να κατανοήσουν όμως αυτή την πραγματικότητα όλοι οι αραβικοί Λαοί χρειάζονται τη βοήθεια και την αλληλεγγύη όλων των Λαών του κόσμου και πρώτα-πρώτα των Λαών της Ευρώπης, οι οποίοι υφίστανται άμεσα τις συνέπειες του αραβοαμερικονοϊσραηλινού φασισμού στη Μέση Ανατολή.

Και αυτός ο αγώνας αλληλεγγύης προς το Λαό της Παλαιστίνης μπορεί και πρέπει να είναι μέρος του δικού μας καθημερινού αγώνα για μιά προοδευτική Ελλάδα, για μια προοδευτική Ευρωπαϊκή Ένωση , για ένα καλύτερο κόσμο :

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΑΜΕΣΩΣ ΟΙ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟΙ

ΕΞΩ ΟΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΘΕΟΚΡΑΤΙΚΑ, ΜΟΝΑΡΧΙΚΑ, ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΑ , ΑΝΤΙΛΑΪΚΑ ΑΡΑΒΙΚΑ ΚΕΘΕΣΤΩΤΑ

Η ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΙ

ΟΙ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΔΕΡΦΙΑ ΜΑΣ

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΑΓΩΝΑΣ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ-ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

Για την Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό
Κώστας Λάμπος

Ο ΥΠΑΡΚΤΟΣ "ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ" ΠΕΘΑΝΕ, Ο ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΖΑΛΙΖΕΤΑΙ. ΜΗΠΩΣ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ;

Ο Μπαράκ Ομπάμα μπορεί να είναι ο τελευταίος πρόεδρος των ΗΠΑ;*

Το λόμπι των «κρατιστών» στις ΗΠΑ, ετοιμάζει τον στρατό , για να αντιμετωπίσουν τις επερχόμενες ταραχές,και την πιθανή διάλυση.

Γράφει ο Σπύρος Χατζάρας

Όταν η Καρδιά του «συστήματος» βρίσκεται σε σοβαρή κρίση, οι «παθολόγοι» του Tavistock Institute, συνιστούν, « να πάρετε έναν πόλεμο». Στις περιπτώσεις που «το φάρμακο», δεν είναι έτοιμο η θεραπεία μπορεί να αρχίσει με «μια σοβαρή πολιτική κρίση» ,κάθε 4 ώρες.

Στις ΗΠΑ, οι έφηβοι έχουν πάψει να «κάνουν όνειρα» εδώ και πολλά χρόνια. Σχετικά πρόσφατα, εκατομμύρια άνθρωποι έχουν χάσει τη δουλειά τους, εκατοντάδες χιλιάδες έχουν χάσει τα σπίτια τους, εκατομμύρια άλλοι έχουν χάσει τις καταθέσεις τους, σε «επενδυτικά πατσαβουρόχαρτα», και εκατομμύρια πεινάνε.

Ωστόσο, τα «παιδιά που έχασαν τα όνειρά τους», δεν βρίσκονται στους δρόμους της Νέας Υόρκης, του Σικάγο, του Σηάτλ με μολότοφ, να καίνε αυτοκίνητα, και μαγαζιά.
Ίσως επειδή, ο Μεγάλος Αδελφός και το Tavistock Institute, αγρυπνούν. Βρήκαν την διπλή παραλλαγή Ομπάμα-Χίλαρι, την έπαιξαν 1-2-Χ, και προς το παρόν. όλοι περιμένουν, μήπως δουν και αυτοί, το όνειρο του Ομπάμα.

Ένας παλιός γνωστός από τη Μόσχα ,ο Igor Panarin, (καθηγητής τότε, και τώρα πρύτανης της ρωσικής διπλωματικής Ακαδημίας), είχε προβλέψει το 1998 σε ένα επικοινωνιακό συνέδριο στην Αυστρία, την κατάρρευσή και τη διάλυση των Ηνωμένων Πολιτειών.

Τώρα τον θυμήθηκαν, και τον κυνηγάνε τα ΜΜΕ για συνεντεύξεις.

Η ανάλυση του Panarin, όπως μου την είχε αναπτύξει , ήταν στηριγμένη σε τετράγωνη λογική. Η οικονομική ανάπτυξη, με βάση τα κέρδη από τους τόκους, και τις υπεραξίες των χρεογράφων, δεν μπορούσε να είναι γραμμική αλλά κυκλική. Η βουλιμία των τοκογλύφων ( τραπεζιτών) και η αίσθηση της μονοκρατορίας, (μετά τη νίκη επί της Σοβιετικής Ενώσεως), αλλά και η ψευδαίσθηση ότι η επέκταση στις «παγκόσμιες αγορές» θα απορροφούσε τον «αέρα», θα οδηγούσε το κατεστημένο της «ανατολικής ακτής» στα ίδια λάθη του 1929.

Το νέο κράχ ήταν επιστημονικά αναμενόμενο. Και προβλέψιμο.

Η διαφορά του τότε, με το τώρα, είναι ότι στον παγκόσμιο οικονομικό στίβο, η «τροτσκιστική παρέα» Νέας Υόρκης-Λονδίνου, δεν έχει δίπλα της τη «Βρετανική Αυτοκρατορία», και δεν ελέγχει τις πρώτες ύλες.

Η καταχρεωμένη υπερδύναμη, (ΗΠΑ) σύμφωνα με το γεωπολιτικό θεώρημα πού λέει ότι, όταν μια μεγάλη δύναμη συσσωρεύει χρέος, αυτό οδηγεί τελικώς είτε σε μακροχρόνια υψηλό πληθωρισμό είτε σε (παγκόσμιο) Πόλεμο, θα έπρεπε να οδηγηθεί σε, έναν « πληθωρισμό Βειμάρης», ή να λάβει «έκτακτα μέτρα».

Οι περιφερειακές προσπάθειες, ( «11η Σεπτεμβρίου» , « Παγκόσμιος Πόλεμος κατά της τρομοκρατίας», « Αφγανιστάν», «εισβολή στο Ιράκ», « κρίση στον Καύκασο», αλλά και «κατάρρευσή χρηματιστηρίων στην άπω Ανατολή», « κερδοσκοπία με το πετρέλαιο, τα τρόφιμα και τα φάρμακα», δεν μπόρεσαν να διορθώσουν τα βασικά στοιχεία της κρίσης, και όπως και το 1929, τρύπησαν τη φούσκα, βγάζοντας από την « πρίζα», την Lehman Brothers, για να τα φάνε οι από τους δανειστές τους και να ξεφύγουν από τον οικονομικό τους. έλεγχο δημιουργώντας παράλληλα το «σκηνικό», για μια νέα παγκόσμια οικονομική Τάξη .

Βασικά για να διαγράψουν το χρέος τους , ακολουθώντας τις πρωτότυπες ιδέες των Γιουγκοσλάβων Κομμουνιστών, που διέλυσαν τη χώρα τους για να αποφύγουν να αποπληρώσουν το συσσωρευμένο εξωτερικό χρέος.

Η Ουάσινγκτον για να αποφύγει την αποπληρωμή του χρέους της, θα το απαξιώσει με τον πληθωρισμό το δολάριο που θα ρίξει κατακόρυφα την αξία του. Τα ομόλογα που κατέχουν η Κίνα και η Ιαπωνία θα απαξιωθούν και θα αποπληρωθούν με το νέο νόμισμα το «Αμέρο», της NAFTA , που έχει συμφωνηθεί από το 2006 με τον Καναδά και το Μεξικό. Παράλληλα ορισμένοι θεωρητικοί προτείνουν, ένα νέο κανόνα του χρυσού, υπολογίζοντας την ουγιά σε 8-9000 δολάρια. Η προτεινόμενη η επιθυμητή ισοτιμία, είναι δηλαδή 1 ευρώ με 140 δολλάρια.

Βρισκόμαστε λοιπόν στο σημείο μηδέν.

Η Κίνα έχει τα μεγαλύτερα συναλλαγματικά αποθέματα, και είναι ο μεγαλύτερος δανειστής των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεύτερος δανειστής είναι η Ιαπωνία. Η Ρωσία όπως και οι άλλες πετρελαιοπαραγωγές χώρες, κατέχει και διατηρεί, δισεκατομμύρια των δισεκατομμυρίων δολάρια.

Οι ΗΠΑ και οι Τραπεζίτες της ανατολικής ακτής, αναζητούν, μια νέα διεθνή συμφωνία ,με κέντρο το ΔΝΤ. Μόνο που τα κεφάλαια για τη μετατροπή του σε κέντρο του διεθνούς συστήματος, δεν μπορούν πια να προέλθουν από τις ΗΠΑ, που απευθύνθηκαν στην Κίνα, την Ιαπωνία, τη Ρωσία, και την Ευρώπη, ( με αυτή τη σειρά) για να προσφέρουν τα κεφάλαια. Επομένως οι ΗΠΑ θα πάψουν να είναι ο παγκόσμιος ρυθμιστής, τα θα αντικατασταθούν από την Κίνα τη Ρωσία και ίσως την Ιαπωνία. Τότε οι «τραπεζίτες» θα αλλάξουν υπηκοότητα, και οι τράπεζες, έδρα. Η παγκοσμιοποίηση, (του τραπεζικού κεφαλαίου) θα μείνει ζωντανή.
Σε αυτά τα σχέδια, της παγκοσμιοποίησης των τραπεζιτών, αντιδρούν οι «αμερικανόφρονες», δηλαδή οι υποστηρικτές του εθνικού κράτους, που βρίσκονται βασικά στις ένοπλες δυνάμεις και τις μυστικές υπηρεσίες, αλλά και στις κοινωνικές οργανώσεις που μάχονται την παγκοσμιοποίηση . Η δύναμή τους φάνηκε στην καταψήφιση από το Κογκρέσο του πρώτου πακέτου Πόλσον.

Στο διαδίκτυο μπορεί να βρει κανείς εκατοντάδες ιστοσελίδες και χιλιάδες « χώρους διαλόγου» που καταγγέλλουν το «Αμέρο» ως αντί αμερικανική συνωμοσία, και προβλέπουν ότι με την εισαγωγή του θα καταλυθεί το αμερικανικό κράτος και η ομοσπονδία.

Ο Igor Panarin σε συνέντευξη του στην Izvestia (24 Νοεμβρίου) σημείωσε: «Το δολάριο δεν καλύπτεται από τίποτα, το αμερικανικό εξωτερικό χρέος αυξάνεται σαν χιονοστιβάδα. Αυτή η κατάσταση δημιουργεί μια πυραμίδα, η οποία πρέπει να καταρρεύσει. Η οικονομική κρίση θα επιδεινωθεί, η ανεργία θα αυξηθεί και οι άνθρωποι θα χάσουν τις αποταμιεύσεις τους. Η λαϊκή δυσαρέσκεια θα αυξάνεται , αν και προς το παρόν συγκρατείται από την ελπίδα ότι ο Μπαράκ Ομπάμα μπορεί να κάνει θαύματα. Μετά την άνοιξη, όμως , θα είναι σαφές ότι δεν υπάρχουν θαύματα. Ο πληθωρισμός, η ανεργία και φτώχεια , θα οδηγήσουν στην κοινωνική αναταραχή, και τότε θα ενεργοποιηθούν οι παράγοντες που θα προκαλέσουν την αποσύνθεση της χώρας»
Ίσως δηλαδή, ο Μπαράκ Ομπάμα να είναι ο τελευταίος πρόεδρος των ΗΠΑ .

Σύμφωνα με την ανάλυση του Παναρίν, η πολιτεία του Τέξας, στην οποία η αυτονομιστικές «σκέψεις» είναι πάντα επίκαιρες, και η δυτική ακτή, όπου πλειοψεί πια η κινεζική κοινότητα, και ο Ισπανόφωνος ( πλέον) Νότος, είναι τα πιο « θερμά σημεία».Ο Παναρίν, υπογράμμισε μάλιστα ( και αυτό έχει ξεχωριστή σημασία) ότι η Κίνα, εφαρμόζει συγκεκριμένη πολιτική προσέγγισης της κοινότητας της δυτικής ακτής. Εάν ξεκινήσουν οι αυτονομιστικές πολιτικές , τότε, η αγγλοσαξωνική Ανατολική Ακτή, θα διαλέξει το δικό της δρόμο, και θα πρέπει οι πολιτείες που είναι κοντά στον Καναδά και το Midwest, να διαλέξουν « με ποιους θα παν και ποιους θα αφήσουν».
Το πιο εκπληκτικό, είναι ότι θέτει, ζήτημα κυριότητας της Αλάσκας, τονίζοντας ότι ο Τσάρος δεν την πούλησε αλλά την μίσθωσε, και γι' αυτό « η Ρωσία θα μπορούσε να απαίτηση την επιστροφή της, με τη λήξη της μισθώσεως».

Η λύση για τους «Τροτσκιστές τραπεζίτες » της ανατολικής ακτής, είναι, όπως καταγγέλλουν οι « πατριώτες», η αντικατάσταση των ΗΠΑ από τις «Ενωμένες Πολιτείες της Βορείου Αμερικής», την North American Union.(NAU),
την πολιτική ομπρέλα δηλαδή της NAFTA.

Λίγο πριν την λαϊκή «επανάσταση» στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το Χόλιγουντ είχε «προειδοποιήσει», ( όπως πάντα), με την ταινία Soylent Green (1973), που εκτυλίσσονταν στη Νέα Υόρκη το 2022 μχ. Ο « κατακλυσμός» και η «καταστροφή» όμως, ήρθε κάπως πιο γρήγορα.
Η «διάλυση» , που βλέπουν στη Μόσχα ότι έρχεται, έχει γίνει αντιληπτή φυσικά και στις ΗΠΑ.

Το ιδιωτικό και διακομματικό, Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Μελετών (Center for Strategic and International Studies -CSIS) ,του Δημοκρατικού, τέως γερουσιαστή Σάμ Νάνν ( Sam Nann), κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο, μια έκθεση 52 σελίδων , την οποία υπογράφει ο απόστρατος συνταγματάρχης Nathan Freier, και η οποία επισημαίνει ότι «ο αμερικανικός στρατός πρέπει να προετοιμαστεί για την προστασία του κράτους (των ΗΠΑ) σε ομοσπονδιακό επίπεδο, προκειμένου να καταστείλει τυχόν «βίαιη, στρατηγική αποδιοργάνωσης εντός των Ηνωμένων Πολιτειών», η οποία είναι δυνατόν να προκληθεί από «μια αιφνίδια οικονομική κατάρρευση» ή από την « κατάρρευση της υφιστάμενης πολιτικής και νομικής τάξης».

Η έκθεση ήταν προφανώς σε γνώση των Ρώσων , διότι ο πρύτανης της διπλωματικής ακαδημίας της Μόσχας Igor Panarin, σε συνέντευξή του στο περιοδικό NIN του Βελιγραδίου (4 Δεκεμβρίου 2008), τόνιζε ότι «η πολιτική διαμάχη στις Ηνωμένες Πολιτείες, διεξάγεται ανάμεσα στους υποστηρικτές του κράτους, και τους οπαδούς της παγκοσμιοποίησης».

Οι «υποστηρικτές του κράτους», επομένως, όπως ο Σάμ Νάνν, (που έχει την πολιτική κληρονομιά του Κάρλ Βίνσον (Carl Vinson), ετοιμάζονται να αντιδράσουν, και τα σχέδιά τους τα κοινοποιούν, στους χώρους που κινούνται οι ομοϊδεάτες τους. Δηλαδή στο στρατό και τις μυστικές υπηρεσίες.
Από την άποψη αυτή η πολιτική κατάσταση στις ΗΠΑ, έχει ομοιότητες με την Σοβιετική Ενωση, πριν την κατάρρευση, όταν η KGB και ο στρατός, προετοιμάζονταν για την «επόμενη μέρα».
Η έκθεση του ινστιτούτου του κ. Νάνν. έχει διοχετευτεί στα ανώτατα στρατιωτικά κλιμάκια των ενόπλων δυνάμεων, στους επικεφαλής των μυστικών και υπηρεσιών (CIA,DIAκλπ), το FBI , και στις ομοσπονδιακές υπηρεσίες πολιτικής προστασίας , Και υπογραμμίζει ότι «από την στιγμή που υπάρξει εκδήλωση οργανωμένης βίας εναντίον των τοπικών, πολιτειακών και εθνικών αρχών, και οι τοπικές αρχές δεν έχουν την δυνατότητα να επαναφέρουν την τάξη και να προστατεύσουν τους ευπαθείς πληθυσμούς, το Υπουργείο Άμυνας θα πρέπει να κληθεί να καλύψει το κενό».

Ένα τέτοιο ενδεχόμενο, όπως υπογραμμίζεται στην έκθεση, θα αλλάξει ουσιαστικά και θα επαναπροσδιορίσει τις προτεραιότητες της εσωτερικής αλλά και εξωτερικής πολιτικής της αμερικανικής κυβέρνησης. «Η κοινωνική βία εντός των Ηνωμένων Πολιτειών θα αναγκάσει τις ένοπλες δυνάμεις να προσανατολιστούν στην αντιμετώπιση της εσωτερικής απειλής για να επαναφέρει την εσωτερική τάξη και την ασφάλεια, και αυτό θα μεταβάλει τις μέχρι τώρα προτεραιότητες, και την ιεράρχηση των κινδύνων » .
Η αμερικανική κυβέρνηση και το αμυντικό σύστημα που έχουν «επαναπαυθεί με την υφιστάμενη μακροχρόνια εσωτερική τάξη θα αναγκαστούν γρήγορα να εγκαταλείψουν κάποιες ή τις περισσότερες εξωτερικές δεσμεύσεις, προκειμένου να ανταποκριθούν άμεσα στην αυξανόμενη ανασφάλεια στο εσωτερικό της χώρας», υπογραμμίζει η έκθεση του CSIS.

_______________________

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:

http://deltio11.blogspot.com

H ελπίδα για μια επιστροφή στον κοινωνικοπολιτικό κεϋνσιανισμό της δεκαετίας του ’70, είναι μια ψευδαίσθηση.

Χρηματιστική κρίση: λυγίζοντας και διαλύοντας




του ROBERT KURZ


(www.monthlyreview.gr, 16/12/2008)


Οι κυβερνήσεις εξακολουθούν να προσποιούνται ότι διαχειρίζονται επιτυχώς την κρίση. Υποστηρίζουν ότι «ανορθόδοξες» κρατικές εγγυήσεις αποτελούν τα σωσίβια για την κατάρρευση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Ενδεχομένως, μόνο ένα «στοχευμένο» πρόγραμμα με ουδέτερα, ως προς το κόστος τους, μέτρα θα αποτύχει να αποφύγει κατάρρευση της οικονομίας.Επισήμως, αυτή είναι ακόμα μια ήπια ύφεση προσδιοριζόμενη με μηδενική ή αρνητική ανάπτυξη δύο ή τριών τετραμήνων. Στην πραγματικότητα, το κράτος έχει δώσει υποσχέσεις χωρίς να διασφαλίζει τίποτα.

Η προσδοκία ότι η «οικοδόμηση εμπιστοσύνης» θα ενισχυθεί με τον τρόπο αυτό, κάνοντας αχρείαστες όλες τις εγγυήσεις, είναι ψευδής. Οι εγγυήσεις μπορεί να αναιρεθούν την κατάλληλη στιγμή. Η επονομαζόμενη πραγματική οικονομία έχει εδώ και πολύ καιρό μετατραπεί σε ένα συστατικό στοιχείο του χρηματιστικού κεφαλαίου. Η πρόσφατη κρίση στην Opel δεν είναι μια μεμονωμένη περίπτωση που οφείλεται στην ξαφνική κατάρρευση της μητρικής εταιρίας General Motors. Οι τράπεζες ωραιοποιούν τους ισολογισμούς όλων των αυτοκινητοβιομηχανιών. Τα τμήματα leasing των τραπεζών είναι επισφαλή, παράλληλα με την εμπλοκή τους στη χρηματοπιστωτική φούσκα.Αυτό αληθεύει και με τις βιομηχανικές επιχειρήσεις. Στη δεκαετία του ’80 η Siemens περιγράφονταν ειρωνικά ως μια «τράπεζα με ένα τμήμα ηλεκτρονικών». Ενώ η πιστωτική κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος είναι άμεση, η χρηματοπιστωτική κρίση αγκαλιάζει τώρα τις βιομηχανικές επιχειρήσεις σταδιακά. Μόνο για να ενισχύσει τα ισοζύγιά του, το κράτος πρέπει να εξαντλήσει τα όρια της πιστωτικής του δυνατότητας. Βέβαια, τίποτα δεν γίνεται για να προωθηθεί η πώληση ακόμα και ενός νέου αυτοκινήτου, ενός εργοστασίου ηλεκτρισμού ή ενός κομπιούτερ. Η οικονομία των ελλειμμάτων των προηγούμενων ετών επιβίωσε μόνο χάρη στις χρηματοπιστωτικές κρίσεις οι οποίες τώρα σπάζουν.

Όταν το ΔΝΤ προβλέπει τη μεγαλύτερη παγκόσμια κατάρρευση μετά το 1945, αυτό υποδεικνύει μια ύφεση η οποία ξεπερνάει τα όρια του παραδείγματος της «ήπιας ύφεσης» και καθιστά αστείο τον τρόπο σκέψης με τετράμηνα. Η καπιταλιστική προσπάθεια χρηματοπιστωτικής αναζωογόνησης κεϋνσιανού τύπου με χρήμα να διοχετεύεται στη μαύρη τρύπα του αφερέγγυου τραπεζικού συστήματος και των βιομηχανικών επιχειρήσεων, δεν είναι πλέον αρκετό.Οι εξειδικευμένες απόψεις των «σοφών της οικονομίας» υποστηρίζουν ότι η αναζωογόνηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος έχει ήδη επιτευχθεί. Από την άλλη πλευρά, ασκείται κριτική στις κυβερνήσεις για το ανεπαρκές οικονομικό τους πρόγραμμα. Οι δημόσιες επενδύσεις και η στήριξη των ιδιωτικών επενδύσεων αναμένεται να αυξηθούν χωρίς να δίνεται σημασία στα ελλείμματα. Με δεδομένη την υφεσιακή πραγματικότητα, αυτό θα γίνει δυνατόν μόνο μέσω ενός πληθωρισμού ο οποίος πυροδοτείται μέσω της νομισματικής πολιτικής.

Επομένως, η ελπίδα για μια επιστροφή στον κοινωνικοπολιτικό κεϋνσιανισμό της δεκαετίας του ’70, είναι μια ψευδαίσθηση.Δίχως να προκαλεί έκπληξη οι «ειδικοί» θα εντείνουν ταυτόχρονα τη νεοφιλελεύθερη πολιτική για την αγορά εργασίας. Η προστασία απέναντι στις παράνομες απολύσεις θα εξαλειφθεί και τα αξιολύπητα προγράμματα για τον ελάχιστο μισθό θα αναιρεθούν. Τα επιδόματα εργασίας θα περικοπούν και θα καταργηθεί η επέκτασή τους στους μεγαλύτερους εργαζόμενους. Η υποβοήθηση του κεφαλαίου γίνεται προτεραιότητα και οι περιβαλλοντικοί στόχοι της ΕΕ περικόπτονται συμβαδίζοντας με τις απαιτήσεις των οργανώσεων των εργοδοτών. Αντί να αυξήσει το λαϊκό εισόδημα, η χρηματοδότηση από το κράτος των επενδύσεων των επιχειρήσεων αναμένεται να αναζωογονήσει τις εθνικές οικονομίες.

Το σχέδιο έχει διατυπωθεί για τη διά του κράτους επιβίωση του νεοφιλελευθερισμού διά του λυγίσματος και της διάλυσης. Αν μια τυχοδιωκτική χρηματοπιστωτική πολιτική είναι αναπόφευκτη, τότε γιατί αυτή θα πρέπει να γίνει εις βάρος των διευρυνόμενων «εργαζομένων φτωχών»; Η πολιτική ελίτ αντιμετωπίζει προβλήματα νομιμοποίησης, από την περίοδο της μείωσης της ανάπτυξης και αυτά θα εκδηλωθούν στις επόμενες εκλογές. Αν η ύφεση βαθύνει, κανένας κλασικός πελατειακός συμβιβασμός δεν θα είναι πλέον εφικτός.Επομένως, τα «κόμματα του λαού» θα δραπετεύσουν σε ένα φαντασιακό «κέντρο» το οποίο ελπίζουν ότι θα ανεχθεί τη σκληρή αντικοινωνική διαχείριση της κρίσης σφίγγοντας τα δόντια, για να μπορέσει να επιβιώσει.Το γενικό πολιτικό τοπίο αλλάζει. Οι διασώστες του συστήματος θα διαμορφώσουν μια δικομματική δεξιόστροφη συμμαχία έκτακτης ανάγκης, η οποία θα υλοποιήσει έναν παράδοξο «νεοφιλελεύθερο χρηματοπιστωτικοκεϋνσιανισμό», μέχρι το πικρό τέλος...
Περισσότερα:

http://www.lebenshaus-alb.de/magazin/005372.html

Ο ΟΜΠΑΜΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ , ΚΑΝΕΙ ΟΤΙ ΤΟΥ ΥΠΑΓΟΡΕΥΕΙ Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ, ΔΗΛΑΔΗ ΤΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΟ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ

Προεδρία Ομπάμα:

η τραγωδία

μιας χαμένης

ιστορικής ευκαιρίας;

Αρθρο των:

Henry Giroux

και ΧΡΟΝΗ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΥ*

Η εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα ως 44ου προέδρου των ΗΠΑ υποδηλώνει όχι μόνο μια συντριπτική απόρριψη των αντιδημοκρατικών πολιτικών του Τζορτζ Μπους αλλά και μια στροφή προς ένα νέο πολιτικό όραμα, ένα όραμα που το διακριτικό του γνώρισμα είναι μια μεγαλόψυχη γλώσσα ελπίδας και υπόσχεσης για μια σφύζουσα δημοκρατία. Αλλά τα οράματα, όσο ευγενή και αν είναι, εκτιμώνται τελικά όχι απλώς από την άποψη της ρητορικής αλλά διαμέσου αυτού που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε ο ενστερνισμός των υπεύθυνων πράξεων. Ναι, η ρητορική μπορεί να προσφέρει ένα αμυδρό φως ελπίδας, αλλά οι πράξεις είναι αυτές που υποδηλώνουν τον αξιόπιστο ενστερνισμό μιας κοινής επιθυμίας για πραγματική και ουσιαστική αλλαγή. Η ρητορική στην προεδρική εκστρατεία του Μπαράκ Ομπάμα, εμψυχωτική και συγκινητική, ήταν «αλλαγή» και «ελπίδα». Οι ενέργειες μέχρι τώρα, βασισμένες στην επιλογή των μελών του προεδρικού του επιτελείου, μόνο σκεπτικισμό αφήνουν για την πορεία της πολιτικής που θα ακολουθήσει ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ.

Οπρώτος σημαντικός διορισμός στον στενό κύκλο του Ομπάμα ήταν αυτός ο Ραχμ Εμάνουελ ως επιτελάρχη στον Λευκό Οίκο. Ο Εμάνουελ δεν είναι μόνο ένας καπάτσος της πολιτικής στην Ουάσιγκτον και με βαθιές ρίζες στις πολιτικές του Κλίντον, αλλά και θερμός υποστηρικτής των παραδοσιακών ισραηλινών/αμερικανικών σχέσεων και ένθερμος υποστηρικτής του πολέμου στο Ιράκ. Ο Ομπάμα έχει περιβληθεί από διανοούμενους που έπαιξαν κύριο ρόλο στη διαμόρφωση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών της εποχής Κλίντον, συμπεριλαμβανομένου του Λάρι Σόμερς, ο οποίος θα είναι επικεφαλής του Προεδρικού Οικονομικού Συμβουλίου και στην πορεία του διαδραμάτισε έναν ουσιαστικό ρόλο στην απορρύθμιση του τραπεζικού και του χρηματοπιστωτικού συστήματος, συμβάλλοντας κατά συνέπεια στην τρέχουσα οικονομική κρίση. (Διετέλεσε και πρόεδρος του Χάρβαρντ 2001-2006, αποχωρώντας μετά από ψηφοφορία έλλειψης εμπιστοσύνης του διδακτικού προσωπικού προς την ηγεσία του.) Υπουργός Εξωτερικών θα είναι η Χίλαρι Κλίντον, άλλο ένα μέλος της σκληροπυρηνικής πτέρυγας του Δημοκρατικού Κόμματος, που θερμά υποστήριξε τον πόλεμο στο Ιράκ, υπεραμύνεται του δόγματος της «εξαναγκαστικής διπλωματίας» (διπλωματία που στηρίζεται στη χρήση βίας) και δεν χάνει ευκαιρία να τονίζει την ανάγκη της αύξησης των στρατιωτικών δαπανών.

Από την άλλη μεριά, οι σύμβουλοι του Ομπάμα έσπευσαν να συντάξουν έναν κατάλογο με πολιτικές του Μπους που, όπως αναφέρουν οι «New York Times» στις 10 Νοεμβρίου, θα μπορούσαν να ανατραπούν από τις εκτελεστικές εξουσίες του νέου προέδρου. Αυτή είναι μια ευπρόσδεκτη κίνηση που δεν πρέπει να υποτιμηθεί - αν και το CNN έσπευσε να ανακοινώσει αμέσως μετά την επίσκεψη του Ομπάμα στον Λευκό Οίκο και τις συνομιλίες που είχε εκεί με τον Μπους ότι ο νεοεκλεγείς πρόεδρος δεν έχει ακόμα αποφασίσει αν θα ανατρέψει τις πολιτικές του Μπους για το περιβάλλον και γύρω από την έρευνα ανθρωπίνων κυττάρων.

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι είναι πολύ νωρίς για να προβλέψουμε τον βαθμό στον οποίο ο Ομπάμα θα προσφέρει όχι μόνο ελπίδα αλλά και νέες πολιτικές που θα οδηγήσουν τις ΗΠΑ σε ένα νέο δρόμο. Αυτό όμως που δεν αμφισβητείται είναι ότι οι μοχλοί πίεσης από τα διάφορα κέντρα εξουσίας και πολιτικών συμφερόντων, που δυστυχώς ήδη εκπροσωπούνται από μέλη του ίδιου του προεδρικού επιτελείου του Ομπάμα, θα παλέψουν επίμοχθα προκειμένου να περιορίσουν τις όποιες προοδευτικές προσπάθειες για αλλαγή στον τρόπο που λειτουργεί η πολιτική στην Ουάσιγκτον.

Κατά συνέπεια, υπάρχουν μεν λόγοι να παραμένει κανείς ενθουσιασμένος με την εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα, αλλά θα πρέπει να είναι ταυτόχρονα και ιδιαίτερα επιφυλακτικός μετά τις επιλογές των προσώπων που έκανε για τις θέσεις στο προεδρικό του επιτελείο. Συμβολικά, η εκλογή του είναι μια πρωτοφανής στιγμή στην ιστορική εξέλιξη των αστικών δικαιωμάτων και μια μεγάλη κατάθεση του αντίκτυπου που είχε ο πολιτικός ακτιβισμός της δεκαετίας του '60, ενώ συγχρόνως προσφέρει νέες δυνατότητες για να γίνουν ακόμα πιο σημαντικά βήματα στον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη. Πολιτικά, η εκλογή του βάζει φρένο σε πολλές αυταρχικές και αντιδημοκρατικές τάσεις που λειτουργούν μέσα και έξω από τη χώρα, ενώ παράλληλα δημιουργεί τη βάση για μια νέα κριτική των νεοφιλελεύθερων και νεοσυντηρητικών πολιτικών αλλά και δίνει το έναυσμα για τη διεκδίκηση, άλλη μια φορά, και την ενεργοποίηση της γλώσσας, ξανά, του κοινωνικού συμβολαίου και της κοινωνικής δημοκρατίας. Μπορεί η κυβέρνηση Μπους να ήταν αδιάφορη στις πνευματικές ιδέες, τη συζήτηση και τον διάλογο, ήταν όμως λυσσαλέα στο να καταστρέψει τις πολιτικές, κοινωνικές και πνευματικές συνθήκες που θα καθιστούσαν εφικτό τον δημοκρατικό διάλογο. Σε τελική ανάλυση, η κυβέρνηση Μπους ήταν πρόθυμη να θυσιάσει σχεδόν οποιοδήποτε υπόλοιπο της δημοκρατίας για να προαγάγει περαιτέρω τα συμφέροντα των πλουσίων και των ισχυρών, ειδικά εκείνων που είχαν υπό την κατοχή τους εταιρική δύναμη. Η κυβέρνηση Ομπάμα θα αποτύχει εάν δεν συνδέσει την τρέχουσα εταιρική και πιστωτική κρίση με την κρίση της δημοκρατίας και της δηλητηριώδους ανατροπής της από τις δυνάμεις της ελεύθερης αγοράς.

Ηεταιρική εξουσία πρέπει να αντιμετωπιστεί μετωπικά για να έχουν τύχη οι οποιεσδήποτε μεταρρυθμίσεις πραγματοποιήσει ο Ομπάμα. Το κοινωνικό κράτος πρέπει να αναστηθεί για άλλη μια φορά ενάντια στην εξουσία και τα συμφέροντα του εταιρικού κράτους και αυτή η μάχη δεν είναι μόνο οικονομική και πολιτική, αλλά πολιτιστική και παιδαγωγική. Φυσικά, το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται να κάνουμε είναι να εξιδανικεύσουμε υπερβολικά την εκλογή του Ομπάμα διότι αυτό που πρέπει να καταστήσει σαφές αυτό το ιστορικό γεγονός είναι η ανάγκη για τις διάφορες προοδευτικές και αριστερά προσανατολισμένες ομάδες να ξεπεράσουν τις απομονωμένες απαιτήσεις τους και να διαμορφωθούν ισχυρά προοδευτικά κοινωνικά κινήματα που θα μπορούν να σπρώξουν τον Ομπάμα προς τα αριστερά αντί να του επιτρέψουν να μετακινηθεί προς το κέντρο και τα δεξιά. Αυτό τουλάχιστον πέτυχαν τα κινήματα της δεκαετίας του '60 -και μάλιστα κάτω από πολύ πιο αντίξοες κοινωνικές συνθήκες. Φυσικά, αυτό σημαίνει ότι η Αριστερά πρέπει να κάνει κάτι παραπάνω από το να ασπαστεί μια γλώσσα κριτικής: θα πρέπει επίσης να συμμετάσχει σε μια συζήτηση ελπίδας, αλλά μιας ελπίδας που είναι συγκεκριμένη, ριζοβολημένη σε πραγματικούς αγώνες και ικανή να σχεδιάσει μέσα στο κοινωνικό γίγνεσθαι μια νέα πολιτική φαντασία που θα ενεργοποιήσει και εκείνο το μέρος της κοινωνίας που παραμένει αδιάφορο μέσα στο σύγχρονο σύμπλεγμα του καταναλωτισμού και της αποβλάκωσης των ΜΜΕ. Αυτή η προσπάθεια είναι ιδιαίτερα σημαντική για τους διανοούμενους, τους ανθρώπους της τέχνης και της κουλτούρας και τους εκπαιδευτικούς. Υπάρχει έντονη ανάγκη να ξανασκεφτούμε τη σχέση μεταξύ παιδείας και πολιτικής, της παραγωγής των ιδιαίτερων ειδών θεμάτων ως όρων του αστικού δημοκρατικού βίου και των τρόπων με τους οποίους η τέχνη, η κουλτούρα και η εκπαίδευση έχουν στη σύγχρονη εποχή αναπτυχθεί σε μερικές από τις πιο ισχυρές πολιτικές δυνάμεις της ιστορίας. Η σημαντικότερη πρόκληση για τους διανοούμενους και τους εκπαιδευτικούς στις ΗΠΑ, και στον υπόλοιπο κόσμο, είναι να μετατρέψουν τη μάθηση και την παιδεία στο σύνολό τους σε μια δυναμική διαδικασία που θα έχει ως επίκεντρο τον δημοκρατικό πολίτη. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αντιμετωπίσουν σοβαρά την πνευματική και εκπαιδευτική δύναμη ενός πολιτισμού που κατέχει κεντρική σημασία στη διαμόρφωση νέων υποκειμενικοτήτων διαμέσου της παθολογίας του καταναλωτισμού, των αξιών της ελεύθερης αγοράς και του ατομικισμού, αντικαθιστώντας τον σταδιακά με τις αξίες, τις ταυτότητες και τις κοινωνικές σχέσεις της δημοκρατικής πολιτείας.

Στο μέτωπο της εξωτερικής πολιτικής, ο μιλιταρισμός, η υπερεθνικοφροσύνη, ο σοβινισμός και τα φονταμενταλιστικά ιδεολογήματα θα πρέπει τουλάχιστον να περιοριστούν, με δεδομένο το πόσο δύσκολο είναι για οποιονδήποτε πρόεδρο να ανατρέψει ένα αυτοκρατορικό σύστημα με φυσική κλίση στη χρήση ισχύος, καταπίεσης και τρόμου. Πράγματι, από τις σφαγές των Ινδιάνων από τους πρώτους αποίκους έως την αποκρουστική σφαγή περίπου 250.000 Ιρακινών στη διάρκεια του πολέμου του Κόλπου το 1991 και την εισβολή στο Ιράκ το 2003, που έχει έως τώρα κοστίσει τη ζωή σε σχεδόν ένα εκατομμύριο ανθρώπους, η αμερικανική εξουσία έχει λειτουργήσει ως ένα όργανο ιμπεριαλιστικής εξουσίας και υποταγής, ενώ η βία αποτελεί τον κανόνα, μάλλον, παρά την εξαίρεση. Ο Ομπάμα θα δικαιολογούσε τη λαϊκή εντολή που έλαβε αν κάνει σταθερά βήματα να αποσύρει τα στρατεύματα από το Ιράκ, να απομακρυνθεί από το δόγμα αντι-εξέγερσης στο Αφγανιστάν, να ανατρέψει το πυρηνικό αμυντικό πρόγραμμα του Μπους στην Ανατολική Ευρώπη, να ενστερνιστεί την πολύπλευρη διπλωματία και να στηριχθεί περισσότερο στην «ήπια» δύναμη των ΗΠΑ για την επιδίωξη των παγκόσμιων συμφερόντων τους αντί στη χρήση της ωμής βίας, να κλείσει το Γκουαντάναμο και να διακόψει το εμπάργκο στην Κούβα.

Μόνο με μερικές τέτοιες ενέργειες θα εκπληρωθούν οι προσδοκίες του κόσμου για «αλλαγή», που δημιούργησε η ρητορική του Ομπάμα. Σε αντίθετη περίπτωση, η προεδρία του θα αποτελέσει πραγματική τραγωδία μιας χαμένης ιστορικής ευκαιρίας για τις ΗΠΑ και τον υπόλοιπο κόσμο.

*Ο Henry Giroux είναι καθηγητής στην έδρα Global Television Network στη Σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών, καθηγητής Πολιτιστικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο McMaster στον Καναδά και ηγετική φυσιογνωμία στον χώρο της ριζοσπαστικής παιδαγωγικής και των πολιτιστικών σπουδών. Ο Χρόνης Πολυχρονίου διετέλεσε για πολλά χρόνια καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων σε διάφορα πανεπιστήμια των ΗΠΑ και είναι εταίρος του Κέντρου Κριτικής Παιδαγωγικής στο Πανεπιστήμιο McGill του Καναδά.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 06/12/2008

Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ ΔΙ' ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥ

Ήταν μια φορά στη Γάζα...

- Ο πατέρας μου, μου είπε ότι εσείς οι άραβες είστε άγρια ζώα, τρομοκράτες!
- Ο δικός μου πατέρας δεν μου είπε τίποτα! Δολοφονήθηκε από τον δικό σου…
guerrillaradio

Αυτή η γη δεν είναι για πούλημα:

Κάποιοι είναι νεκροί,

κάποιοι είναι ζωντανοί,

αλλά, πολλοί ακόμη δεν έχουν γεννηθεί...
______________________________________________________

Αναδημοσίευση απο : Σίβυλλα - Sibilla

ΑΦΙΕΡΩΝΕΤΑΙ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΣΤΟΥΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΙΟΛΑΤΡΕΣ

Ο ΟΜΠΑΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ

Η νίκη Ομπάμα δεν φαίνεται να στενοχωρεί

τα στελέχη της πολεμικής βιομηχανίας*



Του ΚΩΣΤΑ ΣΑΡΡΗ

ΤΑ ΣΤΕΛΕΧΗ της πολεμικής βιομηχανίας στις ΗΠΑ δεν δείχνουν να χάνουν τον ύπνο τους από τη νίκη του Μπάρακ Ομπάμα, μολονότι ο νέος «πλανητάρχης» έχει δηλώσει ότι φιλοδοξεί να ανοίξει τη συζήτηση για σταδιακό περιορισμό των εξοπλιστικών εξόδων.
Οι μεγάλες εταιρείες του χώρου πιστεύουν ότι παρά τη χρηματοοικονομική κρίση που πιέζει τον κρατικό προϋπολογισμό, η νέα προεδρία δεν θα έχει εύκολο έργο στην προσπάθεια να βάλει φρένο στις υψηλές εξοπλιστικές δαπάνες, οι οποίες από το 2000 έχουν εκτοξευτεί κατά 70%, φτάνοντας φέτος στα 672 δισ. δολ. (κοντά 5% του ΑΕΠ). Στο ίδιο χρονικό διάστημα οι δαπάνες για νέα οπλικά συστήματα έχουν ανέβει στο 37% του συνόλου από 30% το 2000.

*Η νέα κυβέρνηση των Δημοκρατικών πρέπει να αντιμετωπίσει το πρόγραμμα αγοράς νέων όπλων αξίας 125 δισ. δολ., σημειώνει ο Τζον Γιανγκ, επικεφαλής συμβολαίων στο αμερικανικό Πεντάγωνο. Η κυβέρνηση Μπους άλλωστε έχει ήδη εγκρίνει για τον προϋπολογισμό του 2009 «αμυντικό» κονδύλι 579 δισ. δολ., χωρίς να συμπεριλαμβάνεται το κόστος της παρουσίας σε Ιράκ και Αφγανιστάν.

*Ο Μάριον Μπλάκι, πρόεδρος της Aerospace Industries Association (στην οποία συμμετέχουν οι μεγαλύτερες πολεμικές βιομηχανίες, όπως Lockheed Martin και Northrop Grumman) ανέφερε με νόημα ότι «ο νέος πρόεδρος καταλαβαίνει την αναγκαιότητα εκμοντερνισμού των οπλικών συστημάτων στο σύγχρονο κόσμο».Νέες προτεραιότητες.

*Πιο «ρεαλιστής» ο Ρόμπερτ Στίβενς, πρόεδρος της Lockheed (της μεγαλύτερης πολεμικής βιομηχανίας στον κόσμο), δήλωσε ότι «οι περίπλοκες συνθήκες της οικονομικής κρίσης ενδέχεται να οδηγήσουν σε λεπτομερή εξέταση των αμυντικών δαπανών, φέρνοντας νέες προτεραιότητες που πρέπει να αντιμετωπίσουμε». Ωστόσο, ορισμένοι μιλούν για έναν ανανεωμένο «στρατιωτικό κεϊνσιανισμό» που μπορεί να αναδυθεί στις ΗΠΑ ως μοντέλο αντιμετώπισης της κρίσης. Αλλωστε στην Αμερική η πρακτική του λεγόμενου «στρατιωτικού κεϊνσιανισμού» ποτέ δεν σταμάτησε στα χρόνια της κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού. Ακόμα και στην περίοδο των «κραυγών» για την καταπολέμηση των ελλειμμάτων του Δημοσίου, επί εποχής Ρόναλντ Ρέιγκαν αλλά και αργότερα, οι στρατιωτικές δαπάνες έμειναν ανέγγιχτες, όχι μόνο για επίδειξη πυγμής στον πλανήτη.Οι κρατικές δαπάνες για την πολεμική βιομηχανία λειτουργούν ως αντίδοτο σε περιόδους ύφεσης, τονώνοντας τη ζήτηση και ενεργοποιώντας τομείς της βαριάς βιομηχανίας (ναυπηγεία, εργοστάσια κ.λπ.).

*Ο νυν υπουργός Αμυνας Ρόμπερτ Γκέιτς το λέει ανοιχτά: «Εάν θέλετε να μιλήσουμε για πακέτο ενίσχυσης της οικονομίας, ο αμυντικός προϋπολογισμός είναι ένας σημαντικός μοχλός, αφού αρκετές δουλειές εξαρτώνται από αυτόν».Σημειώνεται ότι οι «Sunday Times» σε πρόσφατο δημοσίευμα έγραφαν ότι «ο Μπάρακ Ομπάμα σκέφτεται να ζητήσει από τον υπουργό Αμυνας του Μπους να παραμείνει στο πόστο του καθώς οι σύμβουλοί του χαρακτηρίζουν τον Ρ. Γκέιτς "ταλέντο στον τομέα του"».
_________________
* Αναδημοσίευση από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, 09.11.2008

ΠΛΑΝΗΤΑΡΧΗΣ Α LA CART

ΚΥΠΡΟΣ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ

Η ΜΑΡΤΥΡΙΚΗ ΚΥΠΡΟΣ ΣΤΟ ΠΙΑΤΟ ΤΟΥ ΣΟΥΛΤΑΝΟΥ

ΤΟ ΜΑΓΕΙΡΕΙΟΝ "Ο ΝΕΟΣ ΑΝΑΝ"

ΥΠΟ ΤΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΟΑΓΓΛΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑ

ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

*

ΟΙ ΣΕΡΒΙΤΟΡΟΙ: ΧΡΙΣΤΟΦΙΑΣ - ΤΑΛΑΤ

*************************

ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΤΣΙΜΠΟΥΣΙ ΘΑ ΕΧΕΙ

ΠΑΪΔΑΚΙΑ ΚΑΙ ΣΒΕΡΚΟ ΕΛΛΑΔΑΣ

ΜΕ ΣΕΡΒΙΤΟΡΟ

ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΙΣΜΟ

ΑΝΟΜΙΑ, ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ ΚΑΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

του Noam Chomski

στον ΠΟΛΙΤΗ της

Κύπρου



Καταπέλτης εναντίον της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής εμφανίζεται ο διεθνούς κύρους καθηγητής του ΜIT Νόαμ Τσόμσκι, στην πρώτη συνέντευξη που παραχώρησε ποτέ σε κυπριακό ΜΜΕ.
Σχολιάζοντας τις αμερικανικές εκλογές, ο Τσόμσκι κάνει λόγο για μάρκετινγκ που έχει ως στόχο να δημιουργήσει απαίδευτους καταναλωτές, που επιδίδονται σε παράλογες επιλογές, υπονομεύοντας τους σκεπτόμενους πολίτες που κάνουν ορθολογικές επιλογές. Σαφέστατα απορρίπτει και τους δύο προεδρικούς υποψηφίους τους οποίους θεωρεί ως εντολοδόχους δύο επιχειρηματικών συμφερόντων τα οποίες κατευθύνουν τόσο το Ρεπουπλικανικό, όσο και το Δημοκρατικό Κόμμα. Στη συνέντευξη, ο Αμερικανός διανοούμενος μιλά για την παγκόσμια φτώχεια και μαστιγώνει ανελέητα την αντιφατική και καταστροφική εξωτερική πολιτική, για την καταδίκη της οποίας ίσως χρειαστεί κάποτε ένα νέο δικαστήριο τύπου Νυρεμβέργης μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο...
__________________________
Δείτε ολόκληρη τη συνέντευξη με αριστερό κλικ στην παρακάτω Διεύθυνση:
http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=831062&-V=archive&-w=ΤΣΟΜΣΚΙ@&-P

Η ΑΘΕΑΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ

E-mail: Prodial21@gmail.com
Ε.(infonewhumanism.blogspot.com)

Ο ΚΑΛΟΣ ΟΜΠΑΜΑ "ΚΕΡΔΙΣΕ",
Ο ΚΑΚΟΣ ΜΠΟΥΣ "ΑΠΟΣΥΡΕΤΑΙ "
ΚΙ’ Ο ΑΣΧΗΜΟΣ ΜΑΚ-ΚΕΙΝ ΕΧΑΣΕ:
ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

Στη φιλοδοξία του ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός να γίνει παγκόσμιος ηγεμόνας έγινε αποκρουστικός για τον ίδιο τον αμερικανικό λαό και μισητός στον υπόλοιπο κόσμο. Τα πρόσωπα βιτρίνα, όπως ο (φίλος του μητσοτακαίϊκου) Μπους, ο Τσέϊνι, ο Ράμσφελντ και η (φίλη της Θεοδώρας Μητσοτάκη) Κοντολίζα Ράις ήταν το χειρότερο πρόσωπο που απόκτησε ποτέ ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός.

Ήταν τόσο μισητά που έκαναν συμπαθή ακόμα και τον Μπιν Λάντεν, κι' όχι μόνο στα μάτια των φανταμεναταλιστών ισλαμιστών. Ο αντιαμερικανισμός απλώθηκε σ' όλο τον κόσμο και ανέβηκε από κάτω προς τα πάνω ακόμα και στις κορυφές της ιεραρχικής καπιταλιστικής δομής, γιατί ακόμα και οι "πρόθυμοι σύμμαχοι" του αμερικανισμού δεν άντεχαν το καουμπόϊκο στυλ του αυτιστικού τεξανού γελαδάρη και τους πολεμοχαρείς πετρελαιάδες.

Επειδή τελικά αυτή η αποκρουστικότητα, βλάπτει άμεσα και καίρεα τα σχέδια του αμερικανισμού, το ηγεμονικό κεφάλαιο, που μέχρι τώρα κρυβόταν πίσω από τους ρεπουμπλικάνους, αποφάσισε να "φορτώσει" όλα τα εγκλήματα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού σε βάρος του αμερικανικού λαού και του υπόλοιπου κόσμου, στον Μπους και να αλλάξει προσωπείο, αποφάσισε να επιδιώξει να κάνει συμπαθή τον αμερικανισμό. Επέλεξε γι' αυτό τον Μπαράκ Ομπάμα. Ένας συμπαθητικός άνθρωπος, σεμνός, σοβαρός και αυτοδημιούργητος (για να το αποδεχτεί τη φτωχολογιά), φιλόδοξος (για να τον εμπιστευτεί το ηγεμονικό κεφάλαιο), με ρητορική ικανότητα και καλή σκηνική παρουσία (για να γοητεύει και να πείθει τα πλήθη), που συμβολίζει ταυτόχρονα τη μαύρη και την λευκή Αμερική, (για να "εκφράζει την ενότητα του έθνους"), ήταν αρκετός για να αλλάξει από τη μιά στιγμή στην άλλη, τη φρικτή εικόνα της ιμπεριαλιστικής υπερδύναμης και να κάνει συμπαθή την Αμερική σ' ολόκληρο τον κόσμο. Σε αυτές τις συνθήκες ο Ομπάμα παίρνει διαστάσεις ενός Μεσσία και οι ΕΠΑ ξαναγίνονται ο "άξονας του καλού"...

Πρόκειται φυσικά για ένα θαύμα του πολιτικού Μάρκετινγκ. Όμως όπως όλα τα θαύματα κρατάνε μόνο τρία τέρμινα, έτσι κι' αυτό δεν θα κρατήσει περισσότερα. Η αποκάλυψη δεν θα αργήσει και η απογοήτευση από τον αμερικανισμό θα επιστρέψει για να μας ξαναθυμίσει πως ο αμερικανισμός δεν έγινε καλός, δεν άλλαξε σχέδια για την παγκόσμια ηγεμονία. Πέρα από το γεγονός πως θα έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος, ο κίνδυνος από αυτό το μαγικό παιγνίδι μπορεί να μην είναι πιά αντιμετωπίσιμος.

Όσον αφορά τις προθέσεις του ίδιου του Μπαράκ Ομπάμα, δεν έχουμε κανένα λόγο να τις αμφισβητήσουμε. Μπορεί πράγματι η καταπίεση αιώνων των λευκών πάνω στους μαύρους να διαμόρφωσαν μιά ψυχοσύνθεση τέτοια που τον οδήγησε στην επιλογή του να γίνει πρόεδρος για να "θεραπεύσει το αμερικανικό έθνος και να σώσει τον κόσμο", όπως δήλωσε στην Αιόβα μετά από την πρώτη του θετική αναμέτρηση με την Κλίντον. Μπορεί πράγματι να έχει τις αγνότερες των προθέσεων. Φαίνεται όμως πως δεν κατανόησε πως δεν είναι τόσο οι ατομικές προθέσεις που νομίζουν πως θα ξεγελάσουν το μεγάλο κεφάλαιο, που τις χρηματοδοτεί κιόλας, που διαμορφώνουν το κοινωνικό γίγνεσθαι, όσο είναι οι κοινωνικές δυνάμεις που επιζητούν μιά αλλαγή και μάλιστα μια κοινωνική αλλαγή υπέρ των δυνάμεων της Εργασίας και φυσικά εναντίον της απληστίας του κεφαλαίου.

Εμείς, ως Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό, (http://www.infonewhumanism.blogspot.com/) δεν έχουμε ψευδαισθήσεις και γι' αυτό δεν πιστεύουμε πως ο Μπαράκ Ομπάμα προτίθεται να συγκρουστεί με τις δυνάμεις του κακού, δηλαδή με το ηγεμονικό κεφάλαιο και φυσικά με το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα και το αμερικανικό ιμπεριαλιστικό όραμα. Θα προσπαθήσει, ίσως, να το απαλλάξει από το αποκρουστικό του πρόσωπο και να του δώσει ένα συμπαθητικό πρόσωπο. Θα ευχόμασταν έστω και με αυτούς τους όρους να αποπειραθεί ώστε η αλλαγή που υποσχέθηκε να είναι μια κοινωνική αλλαγή που θα θεραπεύσει το αμερικανικό έθνος και θα σώσει τον κόσμο.

Σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός για να σωθεί ο ίδιος από την οργή όσων τον χρηματοδότησαν για να τον χρησιμοποιήσουν, για να μην έχει την τύχη του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ και των όσων αμερικανών προέδρων δολοφονήθηκαν στο παρελθόν γιατί, πιθανώς, πίστεψαν πως μπορούν να τα βάλουν μόνοι τους, χωρίς την οργανωμένη κοινωνία και χωρίς την υπόλοιπη ανθρωπότητα, με το σκληρό πυρήνα του κακού, με το σκληρό πυρήνα του μανιακού καπιταλισμού, με τους οικονομικά ισχυρούς που με το χρήμα και τη βία διαμορφώνουν το πολιτικό παιχνίδι και σκηνοθετούν προεδρικές εκλογές.

Εμείς πιστεύουμε πως αυτό το έργο θα παίζεται μέχρι ο αμερικανικός Λαός να καταλάβει πως ο αμερικανικός ηγεμονισμός τελικά βλάπτει και τον ίδιο και η ανθρωπότητα να συνειδητοποιήσει πως μπορεί να ζήσει καλύτερα χωρίς καπιταλισμούς και ηγεμονισμούς.

BARACK OBAMA, 44ος ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΩΝ ΕΠΑ. Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ

ΤΗΣ

ΑΦΡΙΚΗΣ

ή

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ

ΜΥΘΟΥ*;

Ο Μπαράκ Ομπάμα έχει πολλές πιθανότητες να γίνει ο νέος πλανητάρχης. Μετά τη νίκη του στην Αιόβα δήλωσε: "Πρέπει να νικήσουμε και στις γενικές εκλογές για να θεραπεύσουμε το αμερικανικό έθνος και να σώσουμε τον κόσμο". Δυό διαπιστώσεις και δυό παραδοχές.

1. Το αμερικανικό έθνος είναι άρρωστο και χρειάζεται θεραπεία.

2. Ο κόσμος κινδυνεύει και πρέπει να σωθεί.

Συμφωνούμε απόλυτα με τον Μπαράκ Ομπάμα και του ευχόμαστε :

1. Να γίνει ο επόμενος Πρόεδρος των Ενωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

2. Να μην έχει την τύχη κανενός από τους Κέννεντυ, του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ και όσων άλλων , κι' είναι πολλοί, προέδρων δολοφονήθηκαν στη χώρα του.

3. Να δικαιώσει τις ελπίδες των κοντά 200 εκατομμυρίων συμπολιτών του της Φτωχής Αμερικής, της Αμερικής του τέταρτου κόσμου, που βρίσκονται "θαμμένοι ζωντανοί" στα Slums των μεγαλουπόλεων των ΕΠΑ.

4. Να πάρει την εκδίκηση για λογαριασμό της λεηλατημένης Μαύρης Αφρικής, ζητώντας της Συγνώμη και επιστρέφοντάς της όσα της στέρησε.

5. Να θεραπεύσει το Αμερικανικό έθνος από την οικονομική ολιγαρχία, το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα, τη νεοχριστιανική Δεξιά και τον ηγεμονισμό.

6. Να σεβαστεί το δικαίωμα των υπόλοιπων Λαών του πλανήτη για Αυτοδιάθεση και να αποσύρει αμέσως τις χίλιες και πλέον αμερικανικές βάσεις, που η χώρα του συντηρεί για τη λεηλασία, με τη λεηλασία και τους φονικούς πολέμους, στον πλανήτη Γη και

7. Να μην απογοητεύσει όσους τον πίστεψαν και τον ψήφισαν και τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων που ευχήθηκαν την εκλογή του για τους παραπάνω λόγους.
ΤΟΤΕ ΘΑ ΕΧΕΙ ΣΥΜΒΑΛΛΕΙ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.
Διαφορετικά το μόνο κέρδος από την εκλογή του θα είναι το παραπέρα ξέφτισμα του συγκεκριμένου "AMERICAN DREAM" και η παραπέρα συνειδητοποίηση της πραγματικότητας, πως η σωτηρία του κόσμου δεν μπορεί να είναι παρά έργο του ίδιου του κόσμου, που προϋποθέτει την ανατροπή του καπιταλισμού και του ηγεμονικού αμερικανισμού, πράγματα που δεν φαίνεται και δεν μπορεί άλλωστε να είναι στα σχέδια του Μ.Ο.
( Η Φωτογραφία είναι από ΤΑ ΝΕΑ της 07.01.2008) _______________________

Αυτό ήταν το σχόλιο που ανεβάσαμε στη σελίδα ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ (www.picturesforwords.blogspot.com), του Σημειωματάριου της Πρωτοβουλίας Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό (www.infonewhumanism.blogspot.com), στις 7 Γενάρη 2008 για τον υποψήφιο-υποψήφιο πρόεδρο των ΕΠΑ Μπαράκ Ομπάμα.

Σήμερα γνωρίζοντας πολλά από τα όσα μεσολάβησαν και τις πολιτικές κολοτούμπες του Ομπάμα, είμαστε σίγουροι πως ο Μπαράκ Ομπάμα, δέσμιος των συμφερόντων του ηγεμονικού αμερικανισμού, δεν μπορεί παρά να συνεχίσει την πολιτική των προκατόχων του, μιά πολιτική υπέρ του ηγεμονικού κεφαλαίου και κατά του υπόλοιπου κόσμου.

Η αμερικάνικη οικονομία είναι χτισμένη πάνω στο όνειρο της παγκόσμιας ηγεμονίας των ΕΠΑ, είναι δηλαδή μιά πολεμική οικονομία στην υπηρεσία μιας ιμπεριαλιστικής πολιτικής και φυσικά του πολέμου και ο Μπαράκ Ομπάμα αυτή την πολιτική δεσμεύτηκε να υπηρετήσει.

Οι ελπίδες για κάτι διαφορετικό είναι καλές και αναγκαίες για το Λαό της Αμερικής και για τον υπόλοιπο κόσμο.

Οι ψευδαισθήσεις όμως είναι επικίνδυνες.
Κι' εμείς δεν έχουμε ψευδαισθήσεις. Αντίθετα θα χαιρόμασταν να διαψευστούμε.
Για την Πρωτοβουλία Διαλόγου
για ένα Νέο Ουμανισμό
Κώστας Λάμπος

“Ο καπιταλισμός


αγγίζει


το τέλος του”



Συνέντευξη του Immanuel

Wallerstein στη Le Monde*


Le Monde: Έχοντας υπογράψει τη διακήρυξη του Πόρτο Αλέγκρε (“Δώδεκα προτάσεις για ένα άλλο εφικτό κόσμο”), το 2005, θεωρείσθε ένας από τους εμπνευστές του κινήματος της εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης. Ιδρύσατε και διευθύνατε το Κέντρο Fernand-Braudel για τη μελέτη της οικονομίας των ιστορικών συστημάτων και των πολιτισμών στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης στο Binghamton. Πώς τοποθετείτε την τρέχουσα οικονομική και χρηματιστική κρίση μέσα στην “μακρά διάρκεια” της ιστορίας του καπιταλισμού;


Immanuel Wallerstein: Ο Fernand Braudel (1902-1985) ξεχώριζε τον χρόνο της “μακράς διάρκειας,” η οποία βλέπει τη χρονική ακολουθία μέσα στην ανθρώπινη ιστορία των συστημάτων, που διέπουν τις σχέσεις του άνθρωπου με το υλικό περιβάλλον του, από το χρόνο, μέσα στο εσωτερικό αυτών των φάσεων, των μακρών συγκυριακών κύκλων, οι οποίοι περιγράφηκαν από οικονομολόγους, όπως ο Nicolas Kondratieff (1882-1930) ή ο Joseph Schumpeter (1883-1950). Σήμερα, είναι σαφές, βρισκόμαστε στη φάση Β ενός κύκλου του Kondratieff, που είχε αρχίσει πριν τριάντα με τριανταπέντε χρόνια, μετά από μια πιο μακρόχρονη φάση Α (από το 1945 ως το 1975) στην ιστορία των πέντε αιώνων του καπιταλιστικού συστήματος. ...

Δείτε ολόκληρη τη συνέντευξη με αριστερό κλικ στην παρακάτω Διεύθυνση: http://thrymmata.blogspot.com/2008/10/immanuel-wallerstein.html
______________

* Αναδημοσίευση απο το : Κοινωνικά Κινήματα και Δίκτυα. Η μετάφραση από τα γαλλικά είναι του Μωυσή Μπουντουριδη