ΕΝΑΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ - ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΓΕΝΙΕΤΑΙ

ΕΝΑΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ - ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΓΕΝΙΕΤΑΙ*

Δημήτρης Λάμπος**

dnlampos@hotmail.com,

Αρχικά θα ήθελα να ευχαριστήσω το ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ και το Journal Social History Online, καθώς και προσωπικά τον κύριο Πίτερ Μπίρκε και τον κύριο Κάρλ Χάινζ Ρότ για την πρόσκλησή τους σε αυτή την τόσο επίκαιρη και σημαντική συνάντηση – συζήτηση για την Ελλάδα, για την κρίση, για τα καινούργια κοινωνικά κινήματα και τις προοπτικές.

*

Σήμερα, 6 Δεκεμβρίου 2011, κλείνουν 3 χρόνια από τη δολοφονία του 16χρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από αστυνομικό, στην Αθήνα. Μια δολοφονία που προκάλεσε μια απροσδόκητα συνταρακτική εξέγερση που κλόνισε συθέμελα όχι μόνο το ελληνικό σύστημα εξουσίας, αλλά προκαλώντας αλυσιδωτές αντιδράσεις από την Ευρώπη μέχρι την Αυστραλία και τον Καναδά, θα έλεγε κανείς ότι υπήρξε άλλο ένα σημείο καμπής για τα παγκόσμια κοινωνικά κινήματα που στις μέρες μας ψάχνουν τη σύγχρονη ταυτότητά τους, αλλά και τα κοινά τους σημεία.

Ας δούμε όμως πρώτα τα γεγονότα εκείνης της περιόδου. Καταρχάς το ίδιο το τραγικό γεγονός της δολοφονίας ενός ανήλικου ακόμα μαθητή. Ο τόπος που διαδραματίστηκε η εν ψυχρώ δολοφονία, τα Εξάρχεια, μια συνοικία της Αθήνας που για σειρά δεκαετιών υπήρξε το κέντρο πολιτικών ζυμώσεων, γέννησης κοινωνικών κινημάτων κτλ για την Αθήνα και την Ελλάδα. Ταυτόχρονα και ως φυσικό επακόλουθο μέσα στον καπιταλισμό, ένας τόπος όπου η κρατική και η παρακρατική βία έχουν έντονη παρουσία, όπου οι προβοκάτσιες είναι συχνό φαινόμενο, όπου η σπίλωση της περιοχής με την εγκληματικότητα και τα ναρκωτικά αποκαλύπτεται διαρκώς ως μια μεθοδευμένη προσπάθεια σπίλωσης των κοινωνικών κινημάτων και της αριστεράς που έχει συχνά ως αφετηρία της τη συγκεκριμένη περιοχή.

Εκεί λοιπόν, στα ιστορικά Εξάρχεια, με την «κακή» φήμη αλλά και τη διαρκή αγωνιστικότητα, παρά και πέρα από την κακή φήμη που άλλοι κατασκεύασαν και κατασκευάζουν, μια μικρή παρέα, 3-4 μαθητών Λυκείου, βρίσκεται σε μια –αδιευκρίνιστη ακόμα και αυτή- λογομαχία με δύο αστυνομικούς. Ο ένας εξ αυτών αποφασίζει, μετά το πέρας της λογομαχίας, να επιστρέψει για να «μιλήσουν τα όπλα», οπότε και εκτελεί εν ψυχρώ τον 16χρονο μαθητή.

Είναι φυσικό να αναρωτιέται κανείς, ειδικά εάν γνωρίζει τα σώματα ασφαλείας της Ελλάδας, πόσο έντονη ήταν δυνατόν να είναι στην πραγματικότητα αυτή η λογομαχία. Όχι και ιδιαίτερα έντονη θα έλεγε κανείς, με στοιχειώδη εμπειρία της ελληνικής κατάστασης και ιστορίας και της παράδοσης των σωμάτων ασφαλείας. Σε κάθε περίπτωση, τι θα μπορούσε, όχι να δικαιολογήσει, αλλά να εξηγήσει μια τόσο ακραία αντίδραση, αυτή την αποτρόπαια δολοφονία;

Μόνο η θρασύτητα και ο φασισμός της εξουσίας που δεν ανέχεται την κριτική αλλά και καμιά φωνή ελευθερίας, μπορεί να εξηγήσει αυτό το γεγονός. Μόνο η μακροχρόνια σμίλευση των εκπροσώπων της εξουσίας στο πεζοδρόμιο, των σωμάτων ασφαλείας, όχι τελικά ως υπηρεσία ασφάλειας αλλά ως ξεκάθαρη υπηρεσία καταστολής, μπορεί να εξηγήσει αυτή τη φρικαλεότητα.

Το παιδί αφήνει την τελευταία του πνοή και σε λιγότερο από δύο ώρες μετά, η Αθήνα είναι ένα καμίνι. Φλέγεται, όχι από τις φωτιές των προβοκατόρων που τα ΜΜΕ έσπευσαν να αναμεταδώσουν, αλλά από τις φωνές αγανάκτησης και εξέγερσης ενός πλήθους που οι δρόμοι είχαν δεκαετίες να δουν τόσο μαζικά, τόσο αυτοοργανωμένα, αυθόρμητα και ανεξάρτητα.

Και μπορεί η αφορμή να ήταν η δολοφονία του μαθητή, οι αιτίες όμως αυτής της εξέγερσης ήταν ξεκάθαρα και βαθιά πολιτικές, κοινωνικές και σε κάποιο βαθμό ταξικές. Στους δρόμους βγήκαν νέοι, ώριμοι αλλά και ηλικιωμένοι άνθρωποι από τις κατώτερες και μεσαίες τάξεις, ουσιαστικά σχεδόν από όλο το φάσμα της ελληνικής κοινωνίας.

Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με μια μαζική εξέγερση που σε πολλά της σημεία διαμορφώνει το δικό της ταξικό, πολιτικό χαρακτήρα ο οποίος όμως είναι αναμφισβήτητα ακόμα ασαφής.

Το παρακράτος βγαίνει στους δρόμους αμέσως, σχεδόν ταυτόχρονα με τους εξεγερμένους, σε μια επίδειξη αντανακλαστικών της εξουσίας που αποδεικνύει το μόνιμο φόβο και την πεποίθηση της ότι αργά ή γρήγορα οι υποτελείς δε μπορεί παρά να ξεσηκωθούν. Και επιτρέψτε μου την παρένθεση, μακάρι αυτή η γνώση –και όχι πίστη- της εξουσίας, να γίνει γνώση και συνείδηση της ίδιας της κοινωνίας.

Το αποτέλεσμα είναι το γνωστό χάος που αναμετέδωσαν με ευλαβική προσήλωση τα ΜΜΕ. Σε πολλές περιπτώσεις βέβαια, η αλήθεια ξεγλίστρησε και προς την κοινωνία. Πολυάριθμα τα βίντεο που τράβηξαν διαδηλωτές και ανεξάρτητοι άνθρωποι, τα οποία αποδεικνύουν την απάτη. Ας δούμε ενδεικτικά μερικά από αυτά, όπως καταγράφτηκαν:

http://www.youtube.com/watch?v=NzNXWYIXtPs

http://www.youtube.com/watch?v=OZy-nhjFswE&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=xIqQzK-jqr8

http://www.youtube.com/watch?v=khLEJ000WAg&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=RH6pFWmxZ18&feature=related

Αυτή είναι η πραγματικότητα στη σημερινή Ελλάδα,  μέσα από την οποία όλο και περισσότερο, ένα ακόμα μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας έρχεται κατά πρόσωπο με τη φριχτή αλήθεια: την εξουσία που χρησιμοποιεί το κράτος,  το παρακράτος και την άκρα δεξιά για να σπιλώσει τους αυθόρμητους κοινωνικούς αγώνες. Και είναι ιδιαίτερα σημαντικό το παράδειγμα της Ελλάδας σε αυτόν τον τομέα και για τις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες στις οποίες τώρα αναπτύσσονται νέα κοινωνικά κινήματα που εκφράζουν τους αγώνες τους και με κινητοποιήσεις στους δρόμους.

Ο αντίκτυπος ήταν τεράστιος. Ξεκίνησαν διαμαρτυρίες και πορείες σε πάρα πολλές χώρες, κάποιες από τις οποίες, όπως η Αυστραλία, δεν είχαν δείξει ποτέ τέτοια αγωνιστικότητα. Ήταν προφανές ότι η σπίθα που ξεκίνησε από τα γκέτο του Παρισιού και μετατράπηκε σε φλόγα στην Αθήνα, δε θα σταμάταγε εκεί. Ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός που επιχειρεί πλέον να μετατραπεί σε παγκόσμιο ηγεμονισμό, γέννησε κι ένα παγκόσμιο κίνημα αντίδρασης που αργά η γρήγορα θα μετατραπεί σε κίνημα αντίστασης και ανατροπής.

Στην Ελλάδα το κοινωνικό κίνημα που άρχισε να διαμορφώνεται το 2008, μπορεί να σιώπησε προσωρινά, σύντομα όμως η επίθεση των καπιταλιστικών μαφιών που κάποιοι αποκαλούν αποπροσανατολιστικά «αγορές», οδήγησε σε αναζωπύρωση των αντιδράσεων, αυτή τη φορά με πολύ πιο δυναμικά πολιτικό χαρακτήρα. Κι ακόμα παραπέρα, το κίνημα των πλατειών, οι indignados της Ελλάδας, έθεσαν, έστω και ως ασαφές ακόμα πρόταγμα την άμεση δημοκρατία. Μπορεί και πάλι οι προβοκάτορες, αυτή τη φορά με τον πολιτικό μανδύα της άκρας δεξιάς που ήρθαν στις διαδηλώσεις προσπαθώντας να αλλοιώσουν τη φυσιογνωμία του κινήματος ή και με διάφορες, φιλοκαπιταλιστικές αποχρώσεις, να έπαιξαν το ρόλο τους στην ασάφεια που επικράτησε, αλλά παρόλα αυτά μιλάμε σίγουρα για ένα τεράστιο βήμα.  Το 2008, μιλώντας για άμεση δημοκρατία, κάποιοι, πολλοί από τους οποίους προοδευτικοί άνθρωποι, μας θεωρούσαν ουτοπιστές. Τρία χρόνια αργότερα, είχε γίνει το κέντρο της συζήτησης. Σίγουρα, το πρόβλημα μιας ξεκάθαρης αντίληψης για την άμεση δημοκρατία παραμένει, είναι όμως θέμα χρόνου, τριβής και γνώσης. Η αρχή έγινε. Το πρόβλημα και η συνειδητοποίηση ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι ψεύτικη δημοκρατία και άρα πρέπει να ξεπεραστεί από την πραγματική, την άμεση δημοκρατία είναι ένα τεράστιο ιστορικό βήμα. Αναπόφευκτα θα οδηγήσει και σε άλλες σημαντικές συνειδητοποιήσεις. Ήδη πολλοί έχουν τη γνώση ότι η δημοκρατία αν δεν είναι άμεση δεν υπάρχει, και ότι άμεση δημοκρατία μέσα σε ένα εκμεταλλευτικό, εξουσιαστικό σύστημα δεν υπάρχει, άρα και ότι η άμεση δημοκρατία δε μπορεί παρά να οδηγεί στην αταξική κοινωνία.

Οι απολογητές του καπιταλισμού φυσικά προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν όλους μας από αυτή την κατεύθυνση. Αυτή άλλωστε είναι και η δουλειά τους. Και είναι αλήθεια ότι ακόμα ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας είναι ανέτοιμο να δεχτεί την προοπτική τόσο μεγάλων αλλαγών. Η κοινωνική ιδρυματοποίηση ήταν πάντα ένα εργαλείο κάθε εξουσιαστικού συστήματος και ο καπιταλισμός μετέτρεψε αυτή τη διαδικασία σε επιστήμη, με την οποία μπορεί τα πιο απαράδεκτα πράγματα να τα κάνει αποδεκτά με τη μέθοδο της σταδιακής εφαρμογής τους.

Όσο όμως η επίθεση του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού ενάντια στους λαούς θα συνεχίζεται, τόσο θα αυξάνεται η ανάγκη για λύσεις και για συνειδητοποίηση και τόσο θα βαθαίνει η κατανόηση των απαιτούμενων αλλαγών στη διαχείριση της οικονομίας και της κοινωνίας. Και αυτό εμπεριέχει τη δυναμική μιας ανεπίστρεπτης πορείας. Μπορεί να μην καταφέρει η ανθρωπότητα σήμερα ή αύριο να ξεπεράσει τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού, μπορεί ακόμα και να υποδουλωθεί σε μεγαλύτερο βαθμό και να βιώσει τον σύγχρονο, ηλεκτρονικό Μεσαίωνα που ετοιμάζουν εδώ και δεκαετίες. Σίγουρα όμως δε θα επιστρέψει στις αυταπάτες του παρελθόντος. Αυτός τουλάχιστον ο κύβος έχει ριφθεί για πάντα.

Και σίγουρα η εξέλιξη των κοινωνικών κινημάτων δε θα σταματήσει εδώ. Ίσως ότι είδαμε μέχρι τώρα να μην ήταν παρά ο πρώτος σπινθήρας. Ίσως και το ίδιο το ξεκίνημα, του τι θα επακολουθήσει, να μην το έχουμε ακόμα δει.

Προς το παρόν την αντίδραση ακολουθεί η σιωπή. Το ένα εκατομμύριο διαδηλωτές επιστρέφει στα σπίτια του, όχι μόνο λόγω των προβοκατόρων, αλλά και λόγω της ασαφούς πολιτικής πρότασης που ακόμα επικρατεί. Αν είναι όμως χρήσιμο να αναζητήσουμε τις όποιες αιτίες αυτών των μεγάλων  διαλλειμάτων, τότε πρέπει να αναφερθούμε στα προβλήματα του αριστερισμού. Και δεν έχει να κάνει πια μόνο με την πολυδιάσπαση της αριστεράς, ούτε με την ενσωμάτωση των πολιτικών φορέων της στο σύστημα. Το πρόβλημα είναι βαθύτερο και ουσιαστικά πολύ απλό. Αν δεν ξεπεράσουμε την κοινωνική διάσπαση που προκαλεί ο κοινωνικός καταμερισμός της εργασίας, τότε θα είναι αδύνατο να ξεπεράσουμε και την υποτέλεια σε ηγέτες, γκουρού και σε κάθε περίπτωση καταπιεστές. Ο νέος, καλύτερος κόσμος δε μπορεί παρά να μας περιλαμβάνει όλους. Και εκεί νομίζω βρίσκεται ένα πολύ βασικό σημείο που έχει άμεση σχέση με την άμεση δημοκρατία και την αταξική κοινωνία. Δε χρειαζόμαστε ηγέτες και καθοδηγητές. Δε χρειαζόμαστε προφήτες και μεσσίες. Χρειαζόμαστε να κατακτήσουμε τη γνώση που δημιούργησε και συσσώρευσε η ανθρωπότητα στην ιστορία της μέχρι σήμερα, χρειαζόμαστε λογική και θάρρος, λογική στην κρίση και θάρρος στο όνειρο αυτού του καλύτερου κόσμου.

Και το πιο σημαντικό και ειρωνικό στις μέρες μας, είναι ότι για πρώτη φορά αυτός ο καλύτερος κόσμος είναι απόλυτα εφικτός. Όχι σαν ένας ψυχαναγκαστικά καταναλωτικός παράδεισος που αποκαλύπτεται σαν κόλαση, αλλά σαν μια κοινωνία πραγματικής αφθονίας για όλες τις ανάγκες του ανθρώπου. Χωρίς τη μισθωτή δουλεία και εκμετάλλευση, χωρίς την ανάγκη της ιδιοκτησίας, χωρίς το φόβο του αύριο. Κι όλα αυτά δεν τα λένε τρελοί και ονειροβάτες, τα αποδεικνύουν, αν ψάξει κανείς προσεχτικά, οι μελέτες των ίδιων των ιδρυμάτων της εξουσίας. Μια μικρή έρευνα σε στατιστικά στοιχεία του ίδιου του ΟΗΕ, αρκεί για να πειστεί κανείς ότι η φτώχια και η εξαθλίωση, οι πόλεμοι που γίνονται και ίσως ενταθούν για τους φυσικούς πόρους, όλη αυτή η φρίκη, είναι όχι απλά ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας όπως πάντα ήταν, αλλά στις μέρες μας είναι και τελείως παράλογη και αδικαιολόγητη. Η γη μπορεί να παρέχει τα πάντα σε πολλαπλάσιο πληθυσμό από τον σημερινό. Ο μόνος λόγος που η καπιταλιστική βαρβαρότητα συνεχίζεται και εντείνεται είναι ότι η ολιγαρχία του πλούτου γνωρίζει ότι σήμερα με ελάχιστες ώρες δημιουργικής απασχόλησης την ημέρα, η κοινωνία μπορεί να παρέχει όλα τα απαραίτητα αγαθά στα μέλη της και μάλιστα με αξιοπρέπεια. Αυτό θα σημαίνει όμως ελεύθερο χρόνο, ελεύθερος χρόνος σημαίνει δημιουργικότητα και γνώση και αυτά δε σημαίνουν παρά ελευθερία. Ο πόλεμος δεν είναι οικονομικός  αλλά καθαρά πολιτικός. Το ζητούμενο για την εξουσία δεν είναι πλέον η συσσώρευση πλούτου, αφού αυτή έχει ουσιαστικά ολοκληρωθεί, αλλά η υπερσυσσώρευση εξουσίας. Με άλλα λόγια, θέλουν να τελειώνουν με τις κοινωνίες. Ο στόχος τους πλέον δεν είναι οι κατώτερες κοινωνικές τάξεις, αλλά η ίδια η έννοια της κοινωνίας. Ο απόλυτος φασισμός που ονειρεύεται ο σκληρός πυρήνας του σύγχρονου, παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού θα εντυπωσίαζε σίγουρα ακόμα και τον ίδιο τον Γκέμπελς.

Όμως οι φυσικοί νόμοι του σύμπαντος ισχύουν ακόμη. Εκεί που υπάρχει δράση, υπάρχει αντίδραση. Εκεί που υπάρχει καταστολή, υπάρχει αντίσταση και απέναντι στον απόλυτο φασισμό, ορθώνεται στις μέρες μας ένα παγκόσμιο αντικαπιταλιστικό κίνημα των λαών που ονειρεύεται έναν ελεύθερο, αταξικό, αμεσοδημοκρατικό κόσμο. Αν πριν μόλις πέντε χρόνια έλεγε κανείς ότι θα βλέπαμε απεργίες κι εξεγέρσεις σε Λονδίνο, Βρυξέλλες ή Νέα Υόρκη, όλοι θα γελούσαν μαζί του. Σήμερα αυτό έχει ήδη ξεκινήσει. Τα κοινωνικά κινήματα στην Αφρική και την Ασία και φυσικά στην ελπιδοφόρα Λατινική Αμερική σε συνδυασμό με τα κινήματα που διαμορφώνουν την ταυτότητά τους σε Ευρώπη και Βόρεια Αμερική, αλλά πολύ περισσότερο η σύνδεση αυτών σε ένα παγκόσμιο κίνημα αντίστασης και ανατροπής του καπιταλισμού, είναι γεγονός. Η επιτυχία αυτού του παγκόσμιου κινήματος εξαρτάται σε τεράστιο βαθμό από έναν βασικό παράγοντα: κατά πόσο θα καταφέρει να αναπτυχθεί και να παραμείνει ανεξάρτητο και βαθιά λαϊκό ή θα χειραγωγηθεί από τις δεξιές και αριστερές αποχρώσεις του εξουσιαστικού συστήματος.

Ότι και να συμβεί όμως στο άμεσο μέλλον το γεγονός παραμένει ότι η συλλογική μνήμη της ανθρωπότητας θυμήθηκε σήμερα αυτό που ήξερε πάντα και που η εξουσία έκανε ότι μπορούσε για να την κάνει να το ξεχάσει: ο δρόμος προς την απελευθέρωση, την ευημερία, την ευτυχία και την ελευθερία, ο δρόμος που θα βγάλει την ανθρωπότητα από τη βάρβαρη προϊστορία που ακόμα διανύει και θα την οδηγήσει  στην πραγματική της ιστορία, είναι ο δρόμος προς την άμεση δημοκρατία και την αταξική κοινωνία.

__________________________________________

·        * Συμβολή στη συνάντηση που έγινε στις 6/12/2011 στο Αμβούργο της Γερμανίας από το Journal Social History Online και το Rosa Luxemburg Foundation, με θέμα: Ελλάδα: Κρίση, Διαδηλώσεις, Προοπτικές στην οποία  πήραν μέρος οι  Karl Heinz Roth, Θόδωρος Παρασκευόπουλος, Δημήτρης Λάμπος και Γρηγόρης Κριτίδης.

·        ** Ο Δημήτρης Λάμπος είναι οικονομολόγος, (ΒΑ και MSc in International Economics)

ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΣΚΑΚΙΕΡΑ ΤΗΣ ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΤΗΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΟΡΥΚΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ (Πετρέλαια)*

*

ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Δ' ΠΕΡΙΟΔΟΣ (ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΜΕΝΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ)

ΣΥΝΟΔΟΣ Β'

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΒΟΥΛΗΣ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ

ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΓΙΑΝΝΗ. ΑΛΕΥΡΑ

ΤΟΜΟΣ ΕΚΤΟΣ

Συνεδριάσεις 4Β' - ΡΣΤ'

17 Μαρτίου 1987 - 27 Απριλίου 1987

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΡΑ', 6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1987 , Σελίδα, 5159

ΣΤΗΝ ΕΔΡΑ. Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ κ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΡΗΤΙΚΟΣ: Το λόγο έχει ο κ. Ιωάννης Κουτσογιάννης

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΗΣ: Κύριε Πρόεδρε, χωρίς να θέλω να δημιουργήσω προβλήματα στην όλη διαδικασία, θέλω να γραφεί στα πρακτικά, να διατυπώσω κι εγώ τη διαμαρτυρία μου, διότι ξέρω ότι 4-5 συνάδελφοι που είναι στην Αίθουσα, πιθανώς δεν θα με ακούσουν, λόγω της κόπωσης.

Διαμαρτύρομαι, λοιπόν, κι εγώ και ξεκινώ την ομιλία μου τονίζοντας, ότι αυτή δεν θα είναι κάποια ομιλία με συνέχεια, με συγκεκριμένη δομή. Θα αναφερθώ σε 3-4 σημαντικά κατά την άποψη μου ζητήματα, που εν τούτοις και αυτά είναι πτυχές του όλου ζητήματος, το οποίο συζητούμε σήμερα.

Στην αρχή θέλω να αναφερθώ για λίγο στο ιστορικό του θέματος.

Έχει γραφτεί στον ξένο Τύπο, αλλά και στον ελληνικό, ότι γύρω στα τέλη της δεκαετίας του '60, δηλαδή 2-3-5 χρόνια πριν από το 70, οι Αμερικανοί ολοκλήρωσαν τις έρευνες που έκαναν στην περιοχή μας για τα κοιτάσματα πετρελαίου και επεσήμαναν με τους δορυφόρους τους κοιτάσματα στο Βόρειο Αιγαίο. Ακολούθησε, η χαρτογράφηση αυτών των κοιτασμάτων με βάση τα στοιχεία που συνέλεξαν οι δορυφόροι και στην συνέχεια είχαμε από την πλευρά των Αμερικανών πάντοτε, την επεξεργασία των σχετικών στοιχείων.

Φαίνεται ότι οι Αμερικανοί έβγαλαν τα εξής περίπου συμπεράσματα: Ότι υπάρχουν κατ' αρχήν κοιτάσματα πετρελαίου, πιθανώς πλούσια, και σύμφωνα με τη συνθήκη της Γενεύης του 1958, που αναφέρεται στα θέματα της υφαλοκρηπίδας, αλλά και σύμφωνα με τη συνθήκη της Λωζάνης που ρυθμίζει τα ελληνοτουρκικά σύνορα, αυτά τα κοιτάσματα, είναι ελληνικά.

Οι εκτιμήσεις που έγιναν θα πρέπει να ήσαν οι εξής: Με την άντληση των πετρελαίων αυτών από τους ίδιους τους Έλληνες θα προέκυπτε μία ισχυροποίηση της Ελλάδος, ισχυροποίηση οικονομική, πολιτική και στρατιωτική.

Δεύτερο στοιχείο είναι, ότι αυτή η πρώτη εκτίμηση θα μπορούσε να οδηγήσει αργότερα σε μείωση ή και εξάλειψη της επιρροής των Αμερικανών στη Χώρα μας και επομένως θα προέκυπτε μακροπρόθεσμα μία ζημία στα πολιτικοστρατιωτικά, αλλά και οικονομικά συμφέροντα των Η.Π.Α.

Ακολούθησε η χάραξη της πολιτικής, από την πλευρά των Αμερικανών, στο συγκεκριμένο κρίσιμο χώρο του Αιγαίου με βάση αυτά τα δεδομένα.

Έχει δημοσιευτεί στον ξένο Τύπο, έχει γραφτεί και έχει συζητηθεί και εδώ στην Ελλάδα, ότι κατά πάσα πιθανότητα, κατά πάσα βεβαιότητα θα έλεγα, οι Αμερικανοί έδωσαν αυτούς τους χάρτες στους Τούρκους, οι οποίοι στη συνέχεια τους δημοσίευσαν ως δικούς τους χάρτες. Είναι φυσικό να ξέρουμε όλοι, ότι οι Τούρκοι δεν είχαν δυνατότητες να βρουν τα πετρέλαια, ούτε φυσικά να φτιάξουν χάρτες, τους οποίους αργότερα δημοσίευσαν. Αυτή είναι εργασία των Αμερικανών. Υπέδειξαν στη συνέχεια στους Τούρκους να θέσουν τις αμφισβητήσεις και διεκδικήσεις τους. Από τότε υποστηρίζουν σε κάθε περίπτωση τις διεκδικήσεις αυτές των Τούρκων. Αυτά είναι γνωστά.

Τέλος θα ήθελα να επισημάνω, ότι καθοδηγούν τους Τούρκους στην κλιμάκωση των πιέσεων και στις διάφορες σχετικές μεθοδεύσεις.

Το τελευταίο που μπορούμε να πούμε είναι, ότι οι Αμερικανοί εξοπλίζουν τους Τούρκους με ρυθμούς τους οποίους δεν μπορεί να παρακολουθήσει η Χώρα μας. Οι Αμερικανοί δηλαδή,  με απλά λόγια, προτίμησαν αυτή τη συνταγή της ανάμιξης των Τούρκων στις ελληνικές υποθέσεις, επειδή αυτή είναι μία δοκιμασμένη μέθοδος από τους Άγγλους στην Κύπρο και μάλιστα με πολλή επιτυχία. Η άποψη μου είναι, ότι εδώ έχει εφαρμοστεί η κλασική μέθοδος του διαίρει και βασίλευε.

Οι Τούρκοι, όταν πήραν αυτά τα στοιχεία, είναι φυσικό να ανησύχησαν, γιατί γνωρίζουν ότι μια Ελλάδα ισχυρή όχι μόνο δεν μπορεί να είναι αντικείμενο εκβιασμών, προκλήσεων και ληστείας, αλλά σύμφωνα και με τους δικούς τους πάγιους φόβους μπορεί αυτό να σημάνει το τέλος των ονείρων τους για μια νέα οθωμανική αυτοκρατορία και για άλλα τέτοια κωμικά πράγματα.

Έχουμε επομένως εδώ να παρατηρήσουμε, ότι αμερικανικά και τουρκικά συμφέροντα συμπίπτουν και γι' αυτό ακριβώς υπάρχει ένα είδος κοινής πολιτικής και στενής συνεργασίας Αμερικανών και Τούρκων, αλλά φυσικά για διαφορετικούς λόγους. Όλες οι ενέργειες των Τούρκων από τότε έχουν ως αίτιο τους πιο πάνω λόγους και είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που αναφέραμε.

Επομένως, από δω και πέρα πρέπει να περιμένουμε ότι θα εξακολουθήσει η ίδια κατάσταση και δεν πρέπει κανείς Έλληνας να αυταπατάται, ότι μπορεί να υπάρξουν καλές προθέσεις, διάλογος με αποτελέσματα και όλα τα σχετικά.

Εκείνο που μπορούμε να περιμένουμε είναι, ότι χρειάζεται επαγρύπνηση απ' όλους, ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, διπλωματική επίθεση, διεθνή ερείσματα, ισχυρή οικονομία, ομοψυχία, δραστηριοποίηση όλων των εθνικών δυνάμεων, αποφασιστικότητα και ετοιμότητα για όλα τα ενδεχόμενα και λεπτοί χειρισμοί.

Αυτά αναφέρονται στο παλαιό ιστορικό του θέματος και νομίζω ότι ήταν χρήσιμο να αναφερθούν, για να μπορούμε να έχουμε τη γενική πορεία από παλαιότερα μέχρι σήμερα, γιατί έτσι ερμηνεύονται τα γεγονότα και είμαστε έτοιμοι να κάνουμε σωστές εκτιμήσεις και να πάρουμε σωστές αποφάσεις.

Ένα άλλο σημαντικό θέμα, που πρέπει να αναφέρω, είναι το πρακτικό της Βέρνης. Θυμάστε ότι τον Αύγουστο του 1976 υπήρξε μια συμφωνία των Υπουργών Εξωτερικών Μπίτσιου και Τσαγλαγεντήλ που οδήγησε στην Έναρξη ενός ελληνοτουρκικού διαλόγου. Αργότερα στις 2. 11. 76 υπήρξε μια συνάντηση Τζούνη και Μπριγκέλ και απ' αυτή προέκυψε το πρακτικό της Βέρνης, που υπεγράφη στις 11 Νοεμβρίου. Το περιεχόμενο ήταν δέσμευση και από τις δύο πλευρές για αποφυγή προκλήσεων στο χώρο του Αιγαίου κατά τη διάρκεια του διαλόγου.

Έχω εδώ το κείμενο και θα το διαβάσω για τα πρακτικά. Αναφέρομαι στα άρθρα 6 και 7 του πρακτικού της Βέρνης:

«Αρθρο 6: Τα δύο μέρη αναλαμβάνουν την υποχρέωση όπως απόσχουν πάσης πρωτοβουλίας ή πράξεως σχετικής προς την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου, η οποία θα ηδύνατο να παρενοχλήσει τη διαπραγμάτευση.

Άρθρο 7: Τα δύο μέρη αναλαμβάνουν την υποχρέωση, όπως, καθ' όσον αφορά στις διμερείς των σχέσεις, απόσχουν πάσης πρωτοβουλίας ή πράξεως, η οποία θα έτεινε να μειώσει το κύρος του ετέρου».

Αν προσέξατε θα δείτε, ότι αυτά τα δύο άρθρα είναι διατυπωμένα τόσο ελεύθερα, ώστε να μπορεί να γίνει οποιαδήποτε ερμηνεία από την πλευρά της Τουρκίας. Και ξέρετε πόσο κακόπιστοι είναι οι Τούρκοι και πόσο εφαρμόζουν ή όχι τις διεθνείς συμβάσεις, στις οποίες έχουν δεσμευθεί. Είμαστε τώρα βέβαιοι, ότι ο διάλογος αυτός με βάση τις γνωστές τουρκικές διεκδικήσεις δεν θα μπορούσε ποτέ να καταλήξει σε συμφωνία. Απλα οι Τούρκοι επεδίωκαν και πέτυχαν, τον ατέρμονα διάλογο, με σκοπό την παρεμπόδιση ή διακοπή της εκμετάλλευσης των ελληνικών πετρελαίων από τους Έλληνες. Και αυτό οι Τούρκοι το επέτυχαν, έως ότου ετοιμαστούν, δηλαδή έως ότου αποκτήσουν την αναγκαία στρατιωτική υπεροχή, για να μας επιτεθούν και να μας αρπάξουν τουλάχιστον το μισό Αιγαίο, όπως αυτό υπάρχει στα σχέδια τους και επανειλημμένα έχει διακηρυχθεί από την πλευρά τους. Τα λάθη της Κυβέρνησης Καραμανλή στην περίπτωση αυτή της υπογραφής του πρωτοκόλλου είναι:

·        πρώτο, ότι έκανε διάλογο με τους Τούρκους, καθ' ην στιγμή οι Τούρκοι κατείχαν το 40% της Κύπρου,

·        δεύτερο ότι άρχισαν ένα διάλογο, ο οποίος λόγω των διαφανών προθέσεων των Τούρκων δεν μπορούσε να καταλήξει σε αποτέλεσμα και

·        τρίτο δεν συμφωνήθηκε αρχή και τέλος αυτού του διαλόγου.

Ήταν δηλαδή αυτό ακριβώς που επεδίωκαν οι Τούρκοι. Αυτό βέβαια δεν μπορούμε να πούμε ότι το έκανε ηθελημένα η τότε Κυβέρνηση. Οπωσδήποτε, όμως, επετεύχθη με πίεση των Τούρκων, με φανερό σκοπό να σταματήσουν επ' αόριστον οι έρευνες για ανεύρεση και εκμετάλλευση πετρελαίων στο Αιγαίο.

Ποιά είναι τα επιχειρήματα που χρησιμοποίησαν οι Τούρκοι, πώς κατάφεραν να πείσουν την Κυβέρνηση να δεχθεί τέτοια εξέλιξη, αυτό δεν φαίνεται ότι το γνωρίζουμε ακριβώς.

Αφήνουμε το θέμα αυτό στους ιστορικούς.

Η διακοπή του διαλόγου από την σημερινή Κυβέρνηση κατέστησε το πρακτικό της Βέρνης ανενεργό. Εμείς δεν έχουμε, κύριοι συνάδελφοι, να φοβηθούμε τίποτα για να είμαστε ευάλωτοι σε πιέσεις των Τούρκων.

Σήμερα εμείς μπορούμε, εάν κρίνουμε κατάλληλο τον χρόνο, να προχωρήσουμε σε έρευνες και εκμετάλλευση των πετρελαίων χωρίς καμιά δέσμευση.

Με το νομοσχέδιο αυτό η Κυβέρνηση αποκτά τον έλεγχο των αποφάσεων του κονσόρτσιουμ και ρυθμίζει τις εξελίξεις σύμφωνα με τα συμφέροντα του ελληνικού Λαού και διασφαλίζοντας τα γενικότερα συμφέροντα της.

Πριν κλείσω αυτό το θέμα θα ήθελα να θυμίσω και να σημειώσω, ότι τον Μάρτιο του 1978 συναντήθηκαν στο Μοντραί οι Πρωθυπουργοί Ελλάδος--Τουρκίας κύριοι Καραμανλής και Ετσεβίτ, προκειμένου, όπως ανακοινώθηκε τότε, διαβάζω επακριβώς- «να αποκατασταθεί ένας διάλογος ο οποίος δυνατόν να άρει τα εμπόδια προς εξεύρεση αμοιβαίως ικανοποιητικών λύσεων στα ελληνοτουρκικά προβλήματα». Τότε θυμάστε έγινε και η διακοπή των ερευνών.

Τώρα εκείνο που εγώ έχω να σημειώσω είναι, πώς είναι δυνατόν να υπάρξουν αμοιβαίως ικανοποιητικές λύσεις με κατεχόμενη από τους Τούρκους την Κύπρο, με συνεχείς απειλές και παραβιάσεις του εναέριου χώρου μας, με προκλητικές διεκδικήσεις σε βάρος μας και τόσα άλλα αμέτρητα, εμείς τελικά δεν το κατανοούμε.

Επίσης είναι σημαντικό να αναφέρω για να γραφτεί στα πρακτικά, ότι η συζήτηση εκείνη Καραμανλή και Ετσεβίτ έγινε χωρίς ημερήσια διάταξη. Κράτησε πάρα πολλές ώρες και εξ όσων τουλάχιστον έχουμε διαβάσει στον Τύπο δεν κρατήθηκαν πρακτικά.

Ακολούθησε μία συνάντηση ακόμα στις 10 Μαΐου του 1978 στην Ουάσιγκτον, η οποία κατέληγε σε διατύπωση ευχών, αλλά δε φαίνεται ότι και από αυτή τη συνάντηση μάθαμε πολλά πράγματα για το τι ακριβώς συζητήθηκε.

Η ουσία είναι, ότι το πρακτικό της Βέρνης ίσχυσε εκείνα τα χρόνια με απαίτηση των Τούρκων και βέβαια επί ζημία των δικών μας συμφερόντων.

Ότι το πρακτικό αυτό υπήρξε επιζήμιο για τα εθνικά μας συμφέροντα, αποδεικνύεται, και εκ του ότι οι Τούρκοι το επικαλούνται συνεχώς ακόμη και τώρα που δεν υπάρχει διάλογος και που επομένως δεν έχει καμιά ισχύ.

Θέλω να πω λίγα λόγια για την αιγιαλίτιδα ζώνη και ελπίζω στο τέλος να σας δώσω την εικόνα ενός σεναρίου, που κυκλοφόρησε τις τελευταίες εβδομάδες. Το θέμα της αιγιαλίτιδος ζώνης είναι γνωστό, αλλά θέλω να επισημάνω ορισμένα πράγματα.

Το πρώτο είναι ότι έχουμε δικαίωμα επέκτασης της αιγιαλίτιδας ζώνης, απόλυτο δικαίωμα, στα 12 ναυτικά μίλια. Με τον τρόπο αυτό θα μπορούσαμε να διασφαλίσουμε τις θέσεις μας στο Αιγαίο γενικά, και ειδικότερα στο θέμα της υφαλοκρηπίδας, χωρίς μεγάλες διεθνοπολιτικές τριβές. Η Τουρκία το γνωρίζει αυτό και επικαλείται την αρχή της ευθυδικίας και την αρχή της επιείκειας, οι οποίες δεν μπορούν βέβαια να προσφέρουν στους Τούρκους καμιά σοβαρή νομική θεμελίωση. Γι' αυτό ακριβώς η Τουρκία μάς απειλεί με πόλεμο, σε περίπτωση δηλαδή που εμείς θα προχωρήσουμε στην επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης στη Χώρα μας.

Εγώ μπορώ να αναφέρω κάτι εδώ στη Βουλή υπεύθυνα. Ότι δηλαδή γνωρίζω με απόλυτη βεβαιότητα, ότι και οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ δεν επιθυμούν την επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης στον χώρο του Αιγαίου από 6 σε 12 ναυτικά μίλια. Και δεν το επιθυμούν, διότι όταν γίνει αυτή η επέκταση όχι μόνο κατοχυρώνονται τα δικαιώματα μας στο χώρο του Αιγαίου και γίνονται αναμφισβήτητα, αλλά καταρρέει και όλη η πλαστή επιχειρηματολογία, περί του ότι η Τουρκία είναι χώρος με μεγαλύτερη στρατηγική σημασία από αυτή της Ελλάδος. Αυτό τι κάνει; Ανατρέπει τα δεδομένα και τους συσχετισμούς της περιοχής όπως είναι σήμερα. Και αυτό επίσης θα είχε σαν αποτέλεσμα, ότι το ΝΑΤΟ και οι Αμερικανοί δεν θα μπορούν να ελέγχουν το χώρο όπως έχουν συνηθίσει.

Μπορώ να σας βεβαιώσω, ότι αυτή η δυνατότητα που έχουμε, για επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 ναυτικά μίλια, είναι, ένα πανίσχυρο όπλο στα χέρια της όποιας ελληνικής κυβέρνησης και πρέπει να γίνεται έντονη εκμετάλλευση στις όποιες διαπραγματεύσεις για τα εθνικά μας θέματα.

Έχω και μια άλλη πρόταση κατά τη γνώμη μου σημαντική. Έως ότου δηλαδή αντιμετωπίσουμε το θέμα της υφαλοκρηπίδας, συνολικά, δικαιούμεθα και μπορούμε να προβούμε σε τμηματική επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης, χωρίς μάλιστα να δημιουργηθούν και εμπλοκές.

Προτείνω συγκεκριμένα την επέκταση της αιγιαλίτιδος ζώνης της νήσου Θάσου από 6 ναυτικά μίλια σε 12 ναυτικά μίλια. Επαναλαμβάνω, ότι προτείνω την επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης μόνο της νήσου Θάσου. Θα μπορέσουμε έτσι απερίσπαστοι να προχωρήσουμε σε έρευνες και εκμετάλλευση των εκεί κοιτασμάτων, χωρίς προβλήματα. Η Τουρκία, αφ’ ενός μεν δεν ενοχλείται από αυτή τη συγκεκριμένη επέκταση, αφ' ετέρου δε, δεν δικαιούται να αντιδράσει, διότι η ίδια η Τουρκία είχε επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη και στον Εύξεινο Πόντο και νότια προς την πλευρά της Κύπρου.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ: Η Κυβέρνηση το δέχεται;

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΗΣ: Εγώ το προτείνω αυτό κύριε συνάδελφε. Εγώ, ο Βουλευτής Κουτσογιάννης. Εγώ, παρακαλώ την Κυβέρνηση, αφού το αναφέρετε, να μελετήσει με προσοχή αυτή την πρόταση για τμηματική επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης και πιστεύω ότι έτσι λύνονται πολλά προβλήματα. Οι μεγάλες δυνάμεις επίσης δεν εμποδίζονται στην περίπτωση αυτή στη ναυσιπλοΐα τους ή στην κίνηση πολεμικών σκαφών τους στην περιοχή.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΑΝΟΣ: Είναι πολύ ενδιαφέρουσα αυτή η πρόταση σας.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΗΣ : Είναι δική μου, δεν έχω καμία συνεννόηση ούτε με τον κ. Υπουργό, ούτε με την Κυβέρνηση γενικότερα. Και η Νέα Δημοκρατία και η ΔΗΑΝΑ, δυστυχώς κατά τη γνώμη μου, επιμένουν να κτυπήσουμε ανατολικά της Θάσου στα 11 μίλια....

ΗΛΙΑΣ ΜΑΛΕΒΙΤΗΣ : Εμείς δεχόμαστε την πρόταση τη δική σας εάν το δεχθεί η Κυβέρνηση.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΗΣ: Αναφέρομαι σ' αυτά που είπατε περί Ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδος. Θα μου επιτρέψετε να πω, ότι σύμφωνα με όσα διάβασα στις εφημερίδες οι Τούρκοι δέχονται αυτό το σημείο, δηλαδή να κτυπήσουμε εμείς 11 μίλια ανατολικά της Θάσου. Το ερώτημα είναι γιατί το δέχονται. Είναι προφανές, ότι αμέσως μετά οι Τούρκοι θα προχωρήσουν σε γεώτρηση, η οποία θα είναι εκτός των δικών μας χωρικών υδάτων και έτσι θα προκληθεί σύγκρουση ή οπωσδήποτε εμπλοκή δεν ξέρω ποιας έκτασης και ποίας μορφής, κατά τη γνώμη μου αυτό ήταν το σενάριο. Και στις δυο περιπτώσεις θα είχαμε πτώση της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και πιθανώς και διχοτόμηση στο Αιγαίο. Αυτό είναι, μέσα στα σενάρια. Εγώ από τα στοιχεία που έχω δεν βλέπω ότι η Τουρκία ήταν έτοιμη για μεγάλη σύγκρουση και μπορώ να πω, γιατί δεν θα είχαμε τέτοια σύγκρουση, αλλά δεν πρέπει να παραλείψω να πω ότι τον τελευταίο μήνα πριν από την σύγκρουση παρατηρήθηκε μία μεγάλη και έντονη κινητικότητα.

Ουάϊνμπεκερ, Περλ, γνωστοί τουρκόφιλοι και ανθέλληνες να βρίσκονται 1, 2 βδομάδες στην Άγκυρα, ο Οζάλ να πηγαίνει στην Αμερική, να κάθεται εκεί αρκετές μέρες και στη συνέχεια να πηγαίνει στο Λονδίνο. Αυτή όλη η κινητικότης, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι καθόλου συμπτωματική και κατά τη δική μου άποψη ταυτίζεται με τα γεγονότα και τις εξελίξεις εκείνων των ημερών.

Ίσως αυτό έγινε, διότι η Κυβέρνηση έχοντας πιθανώς κάποιες πληροφορίες -δεν το γνωρίζω αυτό επίσημα- πρόλαβε και προχώρησε στη διατύπωση αυτού του σχεδίου νόμου. Όταν οι κύριοι αυτοί είδαν ότι το σενάριο δεν μπορούσε να προχωρήσει, να ασκήσουν πιέσεις και εκβιασμούς κ.λπ., τότε προχώρησαν στο δεύτερο σενάριο. Αυτή είναι η άποψη μου και θα παρακαλέσω να την έχετε υπόψη σας στις αναλύσεις που γίνονται. Υπάρχει περίπτωση να υπάρξει σύγκρουση Ελλάδος--Τουρκίας; Αυτό συμφέρει την Ελλάδα; Συμφέρει την Τουρκία; Συμφέρει το ΝΑΤΟ; Συμφέρει τους Αμερικανούς; Να το δούμε.

Η επίσημη θέση των Αμερικανών, που εξεφράσθη από τον κ. Κίσιγκερ το 1976 είναι, ότι αποκλείεται κάθε στρατιωτική λύση στο Αιγαίο, έχω ολόκληρο το κείμενο εδώ από την εφημερίδα «ΒΗΜΑ», αλλά δεν χρειάζεται να το διαβάσω επειδή δεν έχουμε χρόνο. Το γιατί δεν συμφέρει πράγματι είναι γνωστό. Μία τέτοια σύγκρουση δεν μπορούν να εκτιμήσουν οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ, πού θα οδηγήσει και γι' αυτό δεν συμφέρει. Εάν όμως γίνει κάποια εμπλοκή με τέτοιο τρόπο, ώστε να είναι ελεγχόμενη από τους Αμερικάνους, ολιγοήμερη και ελεγχόμενη, ασφαλώς θα γίνει.

Πότε θα γίνει αυτό; Όταν η Χώρα η δική μας θα βρεθεί σε κάποιο είδος διάλυσης, σε ακυβερνησία, σε οικονομική ή άλλη κρίση, σε παράλυση θα έλεγα, όπως έγινε δηλαδή στην περίπτωση του Αττίλα, τότε θα γίνει αυτή επίθεση...

(Στο σημείο αυτό ακούγεται ο προειδοποιητικός ήχος λήξης του χρόνου ομιλίας του κ. Βουλευτή)

Κύριε Πρόεδρε, θα παρακαλούσα να μου δώσετε άλλο ένα λεπτό.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Παναγιώτης Ν. Κρητικός): Όχι και άλλο λεπτό, κύριε Κουτσογιάννη.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΗΣ: Να ολοκληρώσω κύριε Πρόεδρε. Τότε μόνο. Όταν η δική μας Χώρα βρεθεί σε κατάσταση παράλυσης θα μπορέσουν αυτοί να επέμβουν, σε λίγες μέρες να πετύχουν αυτά που έχουν σχεδιάσει με τα γνωστά διχοτομικά σενάρια του Αιγαίου. Και τότε βέβαια θα το έχουν επιτύχει αυτό χωρίς πόλεμο. Και για να το πετύχουν αυτό., θα πρέπει να έχουν προωθήσει εδώ στη Κυβέρνηση, σε κρίσιμες κυβερνητικές θέσεις δικούς τους ανθρώπους και να φθάσουν βέβαια τη Χώρα στην κατάσταση που ανάφερα. Απ' αυτό προκύπτει ποιό είναι το δικό μας καθήκον: Ομοψυχία, ενότητα, ισχυρές ένοπλες δυνάμεις κ.λπ

Δυστυχώς δεν έχω άλλο χρόνο. Ευχαριστώ που με ακούσατε, παρά το προχωρημένο της ώρας.

_______________________

* Αυτό το κείμενο μας το έστειλε αντί για ευχές ο Μιχάλης Μπερδελής. Ευχαριστούμε Μιχάλη

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΩΣ ΑΠΑΤΗ ΚΑΙ ΩΣ ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ

Ο Ούγκο Τσάβες αποκάλυψε την απόλυτη φούσκα!

Αναδημοσίευση απο το:  http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.com/2011/08

 

Διάταγμα για την εθνικοποίηση της εκμετάλλευσης 

χρυσού της Βενεζουέλας υπέγραψε ο Τσάβες

Από το "ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΩΝ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΩΝ"

Ο Ούγκο Τσάβες διέταξε την Κεντρική Τράπεζα της Βενεζουέλας να φέρει πίσω στη χώρα τους 211 τόνους χρυσού αξίας $11 δις που φυλάσσονται σε τράπεζές του εξωτερικού. Ο Υπουργός Οικονομικών της Βενεζουέλας είπε ότι η αποδυνάμωση του αμερικανικού δολαρίου, η παρ’ολίγον πτώχευση της αμερικανικής οικονομίας και η κρίση χρέους της Ευρωζώνης απειλούν τις αποταμιεύσεις της Βενεζουέλας, οι οποίες θα είναι πιο ασφαλείς στην ίδια τη Βενεζουέλα ή σε χώρες-συμμάχους (Κίνα-Ρωσία). Ποιες είναι οι πιθανές συνέπειες αυτής της κίνησης του Τσάβες; Aς αρχίσουμε με τον...πασίγνωστο Μαξ Κάιζερ:

Ο Μαξ Κάιζερ μας λέει ο χρυσός της Βενεζουέλας και άλλων χωρών δεν φυλάσσεται μόνο σε κεντρικές τράπεζες, όπως η Τράπεζα της Αγγλίας, αλλά και σε άλλες τράπεζες όπως η JP Morgan. . Το μυστικό είναι ότι κάποιες από αυτές τις τράπεζες δεν τον έχουν πια τον χρυσό και θα πρέπει να βγουν στα χρηματιστήρια να τον αγοράσουν για να τον επιστρέψουν στον νόμιμο ιδιοκτήτη του. Μόνο που είναι πρακτικά χρεωκοπημένες και η συσσώρευση περαιτέρω χρέους μπορεί να οδηγήσει στην τελική τους κατάρρευση. Μπορεί να δούμε την πτώση της JP Morgan η οποία, με $80 τρις δολάρια (!) στοιχήματα στα επιτόκια και $92 τρις (!) στην αγορά παραγώγων (πηγή) είναι, σύμφωνα με τον Μαξ Κάιζερ και άλλους οικονομολόγους, ένας από τους βασικούς παγκόσμιους “οικονομικούς τρομοκράτες” - γνωστή και ως JP Morgue.
Για πολλά χρόνια η θεωρία αυτή – ότι ο χρυσός δεν είναι πλέον εκεί ή αν είναι υπάρχουν πολλαπλοί τίτλοι ιδιοκτησίας  για κάθε ράβδο χρυσού – φαινόταν να είναι άλλη μια παλαβή “θεωρία συνωμοσίας”. Μετά την ανακοίνωση του Τσάβες, η θεωρία συνωμοσίας επιβεβαιώνεται πλέον από πολλές πηγές.
Η κεντρική τράπεζα της Βενεζουέλας έχει ήδη ζητήσει επισήμως από την Τράπεζα της Αγγλίας την αποστολή των 99 τόνων του δικού της χρυσού που φυλάσσονται εκεί. Η Τράπεζα της Αγγλίας θα πρέπει (θεωρητικά) να τον έχει τον χρυσό. ΑΝ τον έχει, γιατί υπάρχει και η θεωρία ότι ο λόγος που κατακτήθηκε ακριβώς τώρα η Τρίπολη από τους αντάρτες είναι ότι ο Καντάφι έχει 143 τόνους χρυσού που είναι απαραίτητοι στο Λονδίνο για να iκανοποιήσει το αίτημα της Βενεζουέλας για “φυσικό” χρυσό! (το άρθρο έχει μεταφράσει από τα ιταλικά το ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ). Σύμφωνα με αναλυτές, η λεηλασία του χρυσού της Λιβύης από το ΝΑΤΟ έχει ήδη ολοκληρωθεί (πηγή).
Όμως άλλοι 10,6 τόνοι Βενεζολάνικου χρυσού είναι στη JP Morgan και, σύμφωνα με τον διπλανό πίνακα (πηγή) η JP Morgan έχει στα θησαυροφυλάκιά της ακριβώς αυτή την ποσότητα – 338.303 ουγγιές ή περίπου 10,6 τόνους! Αυτός ο ίδιος χρυσός έχει “πουληθεί” στα χαρτιά περίπου 100 φορές και αν και οι 10,6 τόνοι είναι της Βενεζουέλας δεν μένει για κανέναν άλλον!
Η JP Morgan θα καταφέρει να δώσει πίσω στον Τσάβες το χρυσό του, όμως τι θα γίνει αν και άλλες κεντρικές τράπεζες χωρών που ανησυχούν για το γκρέμισμα του τραπεζικού συστήματος ή για πιθανή κατάσχεση του χρυσού τους από κράτη-πιστωτές ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο; Επ’ ευκαιρία να θυμηθούμε ότι ο χρυσός που εικάζεται ότι έχει η FED δεν έχει ελεγχθεί από καμία ανεξάρτητη αρχή εδώ και πολλά χρόνια και επομένως υπάρχουν σοβαρές αμφιβολίες για το αν υπάρχει πραγματικά.

Χρυσός “φυσικός” και “χάρτινος”

Από εδώ πηγάζει ο πανικός που έχει καταλάβει τις αγορές. Όλος ο κόσμος πλέον γνωρίζει ότι το πουλόβερ έχει αρχίσει να ξηλώνεται. Ο πραγματικός, χειροπιαστός χρυσός που υπάρχει και κυκλοφορεί στον κόσμο είναι μια συγκεκριμένη μικρή ποσότητα. Μέσω διαφορων “επενδυτικών προϊόντων” που έχουν εφεύρει οι τράπεζες, όπως τα EFT (Exchange Traded Funds) που δίνουν τη δυνατότητα αγοραπωλησίας του χρυσού σα να ήταν μετοχή, ο χρυσός που “πουλιέται” και “αγοράζεται” καθημερινά είναι πολλαπλάσιος της πραγματικής, υπαρκτής ποσότητας. Οι άνθρωποι καταθέτουν πραγματικά χρήματα σε αυτά τα funds/αμοιβαία κεφάλαια νομίζοντας ότι έχουν αντίκρυσμα σε πραγματικό χρυσό, ενώ στην πραγματικότητα το porfolio τους είναι ένα μίγμα μιας μικρής ποσότητας “φυσικού” χρυσού και πολλών άχρηστων “χάρτινων” παραγώγων (ένα παράγωγο είναι ένα στοιχημα στην μελλοντική αξία ενός ομολόγου ή ενός προϊόντος, όπως ο χρυσός ή το πετρέλαιο).
Μέσω των EFT, μια δράκα τραπεζιτών και διαχειριστών αμοιβαίων κεφαλαίων χειραγωγεί την τιμή του χρυσού (και του αργύρου) και την οδηγεί προς όλο και υψηλότερα επίπεδα. Διαβάστε εδώ μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ιστορία: πώς ξεκίνησε το πρώτο EFT το 2004 και η ιδέα να πουληθεί ο χρυσός ως επένδυση στις μάζες – ιδέα που ξεκίνησε από τις μεταλλευτικές εταιρείες που τότε λιμοκτονούσαν. Οι άνθρωποι που ανέλαβαν να φτιάξουν αυτό το EFT γνώριζαν από τότε ότι θα δημιουργούσαν μια φούσκα, όπως κι έγινε!

Οι ιδιοκτήτες του “χάρτινου” χρυσού νομίζουν ότι έχουν στα χέρια τους χρυσό, όμως έχουν αέρα κοπανιστό. Το σύστημα βασίζεται στην υπόθεση ότι ποτέ οι επενδυτές δεν θα ζητήσουν όλοι ταυτόχρονα το χρυσό τους. Στις 25 Αυγούστου 2011 υπήρχαν στο COMEX συμβόλαια (futures) που υπόσχονταν μελλοντική παράδοση 53.599.600 ουγγιών χρυσού, όμως μόνο   1.788.136 ουγγιές υπήρχαν καταγεγραμμένες στα θησαυροφυλάκια έτοιμες για παράδοση. Στην “αόρατη” αγορά των παραγώγων, 0 λόγος του υποθετικού χρυσού προς τον χειροπιαστό μπορεί να είναι και 100 προς 1 (πηγή). Κι αν τον ζητήσουν;


Η όλη κατάσταση είναι μια κλασσική αντεστραμμένη πυραμίδα – ένα “Ponzi scheme”, όπως είναι γνωστό στην Αμερική – μπροστά στην οποία τα $65 δις της πυραμίδας του Madoff είναι απλά ψίχουλα. Όταν οι παίκτες αρχίσουν να αποχωρούν, η πυραμίδα καταρρέει. Ο Τσάβες μόλις πήρε το καπελάκι του και είπε “εγώ αποχωρώ”! Επειδή σ’αυτά τα πράγματα η ψυχολογία είναι το παν, είτε πραγματοποιήσει είτε όχι τελικά την “απειλή” του για επαναπατρισμό του χρυσού ο Τσάβες είναι πιθανό να ξεκινήσει μια αλυσιδωτή αντίδραση με τους επενδυτές να ξεφορτώνονται τα άχρηστα χαρτιά και να τρέχουν προς τον “φυσικό” χειροπιαστό χρυσό – που είναι λίγος και δεν φτάνει για όλους.
Δεν λείπουν και οι προειδοποιήσεις ότι δεν μπορεί ένας Ούγκο Τσάβες να οδηγήσει όλο το σύστημα σε κατάρρευση. “Αν ξεκινήσει ένα κίνημα απόσυρσης του χρυσού από τις τράπεζες των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Ελβετίας, οι συνέπειες μπορεί να είναι πολύ πιο σοβαρές από ότι φαντάζεται ο κ. Τσάβες. Αυτό θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια πολιτική κίνηση για καθεστωτική αλλαγή σε όλη τη Λατινική Αμερική, η οποία χωρίς αμφιβολία θα ξεκινούσε από τη Βενεζουέλα. Τέτοιες ενέργειες μπορεί να πυροδοτήσουν σοβαρότατες γεωπολιτικές αλλαγές”, δηλώνει αναλυτής στο rt.com, ενώ και το Infowars του Alex Jones διερωτάται “μήπως θα είναι ο Τσάβες ο στόχος της επόμενης “ανθρωπιστικής επέμβασης”".

Χρυσός: πόσο πιο πάνω;

Τα σημάδια της έλλειψης χρυσού σε φυσική μορφή έγιναν ορατά την περασμένη εβδομάδα όταν οι τιμές των βραχυπρόθεσμων futures ξεπέρασαν τις τιμές   των μακροπρόθεσμων (πηγή) πράγμα που έχει συμβεί μόνο μια ακόμη φορά στην ιστορία του COMEX πριν πολλά χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι η τιμή του “φυσικού” χρυσού, που παραδίδεται σήμερα, είναι μεγαλύτερη από την χάρτινη υπόσχεση παράδοσης σε κάποια μελλοντική ημερομηνία. . Ο χρυσός έφτασε σε ρεκόρ όλων των εποχών, μια ανάσα από τα $1900 η ουγγιά και το διάγραμμα της τιμής του εμφανίζει πλέον την εικόνα “παραβολικής” ανόδου. Οι επενδυτές πιστεύουν το “hype” των $5000 ανά ουγγιά και συνεχίζουν να αγοράζουν σαν τρελοί. Από την άλλη, οι τιμές-ρεκόρ έχουν σχεδόν εκμηδενίσει τη ζήτηση χρυσού για κοσμήματα στη χώρα που είναι κατά παράδοση η μεγαλύτερη αγοράστρια χρυσού, την Ινδία (πηγή)

Υπάρχουν και οι συνετοί αναλυτές που τονίζουν ότι “αυτό το διάγραμμα απεικονίζει μια κλασική κερδοσκοπική φούσκα” και προειδοποιούν ότι “αυτού του είδους τα διαγράμματα πάντα, πάντα, πάντα καταλήγουν με τις τιμές να πηγαίνουν κάτω, κάτω, κάτω για πολύ, πολύ, πολύ καιρό. Πάντα” (πηγή).
Ας μην ξεχνάμε ότι και ο “πατέρας” όλων των κερδοσκόπων, ο Τζόρτζ Σόρος, πρόσφατα πούλησε σχεδόν ολες του τις επενδύσεις στο πολύτιμο μέταλλο (πηγή) ενώ πέρσι το Δεκέμβριο είχε προειδοποιήσει ότι “ο χρυσός είναι η απόλυτη φούσκα”.
Ο Ούγκο Τσάβες αποκάλυψε την απόλυτη φούσκα!

Όταν η ληστεία μέρα μεσημέρι συναντά τη ληστεία της νύχτας

Της Ναόμι Κλάιν

Αναδημοσίευση απο το http://ilesxi.wordpress.com

Συνεχίζω να ακούω παραλληλισμούς ανάμεσα στις ταραχές του Λονδίνου και άλλων Ευρωπαϊκών πόλεων – τις σπασμένες βιτρίνες στην Αθήνα ή τα καμένα αυτοκίνητα στο Παρίσι. Και υπάρχουν ομοιότητες, αυτό είναι σίγουρο: μια σπίθα που την ανάβει η αστυνομική βία, μια γενιά που νιώθει παραμελημένη.

Ναι αλλά αυτά τα γεγονότα σημαδεύτηκαν από τις μαζικές καταστροφές ∙ οι λεηλασίες ήταν ήσσονος σημασίας. Υπήρξαν άλλωστε τα τελευταία χρόνια κι άλλες μαζικές λεηλασίες, και μάλλον πρέπει να μιλήσουμε και γι’ αυτές. Υπήρξε η Βαγδάτη αμέσως μετά την εισβολή των ΗΠΑ – ένα παραλήρημα εμπρησμών και λεηλασίας που ερήμωσε βιβλιοθήκες και μουσεία. Τότε χτυπήθηκαν επίσης τα εργοστάσια. Το 2004 επισκέφθηκα ένα εργοστάσιο που κάποτε έφτιαχνε ψυγεία. Οι εργάτες του αφού είχαν αφαιρέσει καθετί που είχε αξία, μετά το έκαψαν ολοσχερώς, σε σημείο που η αποθήκη του εργοστασίου να μοιάζει με γλυπτό από λιωμένο μέταλλο.

Τότε όμως το γεγονός καλύφθηκε στην τρέχουσα ειδησεογραφία ως μια άκρως πολιτική πράξη. Είπαν ότι αυτά γίνονται όταν ένα καθεστώς δεν έχει καμιά νομιμοποίηση στα μάτια του κόσμου. Αφότου παρακολουθούσαν για τόσο καιρό το Σαντάμ και τους γιους του να κάνουν ό,τι θέλουν με όποιον θέλουν, πολλοί καθημερινοί Ιρακινοί ένιωσαν ότι είχαν το δικαίωμα να πάρουν και μερικά πράγματα για τους εαυτούς τους. Αλλά το Λονδίνο δεν είναι Βαγδάτη και ο Βρετανός Πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον δεν είναι Σαντάμ, οπότε σίγουρα δεν υπάρχει τίποτε να μάθουμε απ’ αυτή την υπόθεση.

Τί λέτε να εξετάσουμε ένα παράδειγμα από μια δημοκρατία; Αργεντινή ας πούμε γύρω στο 2001. Η οικονομία σε ελεύθερη πτώση και χιλιάδες άνθρωποι να ζουν σε σκληρές γειτονιές που ήταν βιομηχανικές ζώνες με ευημερία πριν τη νεοφιλελεύθερη περίοδο και την εισβολή των πολυεθνικών σούπερ – καταστημάτων. Ο κόσμος βγήκε τότε έξω και γέμιζε καροτσάκια με αγαθά που δε μπορούσε πλέον το πορτοφόλι του να τα σηκώσει – ρούχα, ηλεκτρονικά είδη, κρέας. Η κυβέρνηση κήρυξε τη χώρα σε «κατάσταση πολιορκίας» για να αποκαταστήσει την τάξη ∙ αυτό δεν άρεσε στον κόσμο ο οποίος και ανέτρεψε την κυβέρνηση.

Οι μαζικές λεηλασίες της Αργεντινής ονομάστηκαν El Saqueo – η λεηλασία. Αυτό είχε ιδιαίτερη πολιτική σημασία γιατί με αυτόν ακριβώς τον όρο περιγράφονταν ως τότε οι ενέργειες των ελίτ που πούλησαν τα εθνικά περιουσιακά στοιχεία της χώρας με ολοφάνερα διεφθαρμένες συμφωνίες ιδιωτικοποίησης, κρύβοντας λεφτά σε οφ σορ (offshore) εταιρίες και μετά δίνοντας το λογαριασμό στον κόσμο με ακραία πακέτα λιτότητας. Οι Αργεντινοί κατάλαβαν ότι οι λεηλασίες των εμπορικών κέντρων δε θα είχαν συμβεί αν δεν είχε προηγηθεί η μεγαλύτερη λεηλασία της οικονομίας και ότι οι πραγματικοί γκάνγκστερ ήταν και οι υπεύθυνοι για την κατάσταση.

Αλλά η Αγγλία δεν είναι Λατινική Αμερική, και οι ταραχές της δεν είναι πολιτικές, ή έτσι συνεχίζουμε να ακούμε. Έχουν να κάνουν λέει με την ανομία και με τους νεαρούς που εκμεταλλεύονται μια κατάσταση για να αρπάξουν οτιδήποτε δεν είναι δικό τους. Και η βρετανική κοινωνία, μας λέει ο Κάμερον, απεχθάνεται αυτού του είδους τη συμπεριφορά.

Αυτά λέγονται λοιπόν με κάθε σοβαρότητα. Λες και η μαζική πρακτική της διάσωσης των τραπεζών δεν είχε λάβει ποτέ χώρα, ακολουθούμενη μάλιστα από προκλητικά νέα ανώτατα μπόνους. Κι έπειτα να ακολουθούν οι έκτακτες συναντήσεις των G-8 και G-20, όπου οι ηγέτες αποφάσισαν συλλογικά να μην κάνουν τίποτε για να τιμωρήσουν τους τραπεζίτες για αυτή την κατάσταση ή έστω να πάρουν κάποια σοβαρή πρωτοβουλία για να αποτρέψουν πιθανή επανάληψη αντίστοιχης κρίσης στο μέλλον. Αντίθετα, επέστρεψαν όλοι στα σπίτια τους κι ο καθένας στη χώρα του επέβαλλε θυσίες σ’ αυτούς που ήταν πιο ευάλωτοι. Το έκαναν απολύοντας δημοσίους υπαλλήλους, χρησιμοποιώντας τους εκπαιδευτικούς σαν αποδιοπομπαίους τράγους, κλείνοντας βιβλιοθήκες, ανεβάζοντας τα δίδακτρα, προωθώντας γρήγορες ιδιωτικοποιήσεις της δημόσιας περιουσίας, μειώνοντας τις συντάξεις κ.ο.κ – φτιάξτε το κοκτέιλ ανάλογα με τη χώρα στην οποία βρίσκεστε. Και ποιοί βγήκαν στην τηλεόραση κάνοντας μαθήματα για την ανάγκη να τελειώνουμε επιτέλους με αυτά τα «προνόμια»; Μα φυσικά, οι τραπεζίτες και οι μάνατζερ των κερδοσκοπικών αμοιβαίων κεφαλαίων (hedge funds).

Αυτή είναι η παγκόσμια λεηλασία, η στιγμή της μεγάλης αρπαγής. Υποκινούμενη από μια παθολογική αίσθηση του δικαιώματος στη λεηλασία, όλα έγιναν με τα φώτα αναμμένα, λες και δεν υπήρχε τίποτε να κρύψουν. Υπάρχουν βέβαια κάποιοι ενοχλητικοί φόβοι. Στις αρχές του Ιούλη, η Γουόλ Στριτ Τζέρναλ, αναφέρθηκε σε μια σχετική δημοσκόπηση, σύμφωνα με την οποία το 94% των εκατομμυριούχων φοβούνται τη «βία των δρόμων». Εκ των πραγμάτων προκύπτει ότι ήταν ένας λογικός φόβος.

Βέβαια, οι ταραχές στο Λονδίνο δεν ήταν πολιτική διαμαρτυρία. Αλλά οι άνθρωποι που λήστευαν τη νύχτα είναι απολύτως βέβαιο ότι γνώριζαν πολύ καλά ότι οι ελίτ διέπρατταν τη δικιά τους ληστεία κατά τη διάρκεια της μέρας. Η λεηλασία είναι μεταδοτική.

Οι Συντηρητικοί έχουν δίκιο όταν λένε ότι οι ταραχές δε σχετίζονται με τις περικοπές. Σχετίζονται όμως και με το παραπάνω με αυτό που οι περικοπές εκπροσωπούν: τη λογική του αποκλεισμού. Αποκλεισμένος σε μια διευρυνόμενη κατώτερη τάξη με τους πολύ λίγους δρόμους διαφυγής που υπήρχαν μια προηγούμενη περίοδο – μια δουλειά και μια καλή προσιτή εκπαίδευση – να φράζονται κι αυτοί πολύ γρήγορα. Οι περικοπές δίνουν το μήνυμα. Λένε σε ολόκληρα τμήματα της κοινωνίας: είσαι καταδικασμένος να βρίσκεσαι εκεί που είσαι τώρα, όλο και περισσότερο σαν τους μετανάστες και τους πρόσφυγες που διώχνουμε στα όλο και πιο οχυρωμένα σύνορα μας.

Η απάντηση του Ντέιβιντ Κάμερον στις ταραχές ήταν να καταστήσει κυριολεκτικό τον αποκλεισμό: εξώσεις από τις κοινωνικές κατοικίες, απειλές ότι θα κόψει τα μέσα της επικοινωνίας και εξωφρενικές ποινές φυλάκισης (5 μήνες σε μια γυναίκα για ένα κλεμένο σορτσάκι). Το μήνυμα που θέλουν να στείλουν και πάλι το ίδιο: εξαφανιστείτε, και κάντε το και ήσυχα.

Στη «σύνοδο κορυφής της λιτότητας» των G-20 πέρσι στο Τορόντο, οι διαδηλώσεις οδηγήθηκαν σε ταραχές και πολλά αυτοκίνητα της αστυνομίας πυρπολήθηκαν. Δεν ήταν τίποτε βέβαια σε σχέση με τα δεδομένα του Λονδίνου του 2011, αλλά παρόλα αυτά ήταν κάτι που σόκαρε εμάς τους Καναδούς. Η μεγάλη αντιπαράθεση που έγινε τότε ήταν για το γεγονός ότι η κυβέρνηση ξόδεψε 675 εκατομμύρια δολάρια στην «ασφάλεια» της συνόδου κορυφής (χωρίς βέβαια να τα κατάφεραν να σβήσουν τις φωτιές). Την ίδια στιγμή πολλοί από μας είχαμε επισημάνει ότι το νέο ακριβό οπλοστάσιο που είχε αποκτήσει η αστυνομία – αντλίες νερού, ηχητικά κανόνια, δακρυγόνα και πλαστικές σφαίρες – δεν ήταν μόνον για τους διαδηλωτές στους δρόμους. Μακροπρόθεσμα, η χρήση τους θα έγκειται στο να πειθαρχήσουν τους φτωχούς, που στη νέα εποχή της λιτότητας θα έχουν επικίνδυνα λίγα για να χάσουν.

Αυτό είναι που δεν κατάλαβε ο Ντέιβιντ Κάμερον: δε μπορείς να κόβεις από τον προϋπολογισμό τα κονδύλια για την αστυνομία την ίδια στιγμή που περικόπτεις τα πάντα. Γιατί όταν κλέβεις τα πολύ λίγα που έχουν απομείνει στους ανθρώπους, προκειμένου να προστατεύσεις αυτούς που έχουν πολύ περισσότερα απ’ όσα αξίζουν, θα πρέπει να περιμένεις την αντίσταση – είτε της οργανωμένης διαμαρτυρίας είτε της αυθόρμητης λεηλασίας.

Και αυτό δεν είναι πολιτική. Είναι φυσική.