PAX ALEXANDRIANA-PAX ROMANA-PAX VATICANA-PAX OTHOMANA-PAX BRITANICA-PAX AMERICANA-PAX MAFIOSA MONDIALE. ΑΡΚΕΤΑ. ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΓΙΑ ΜΙΑ PAX HUMANA ΤΟΥ HOMO HUMANISTICUS UNIVERSALIS
Της Φανούλας Αργυρού Πρόσφυγας από την κατεχόμενη Νεάπολη Λευκωσίας
Αυτός ο λαός που ακόμα δεν βρήκε το θάρρος να ξεπροβάλει με όλη του την δύναμη και να τα βάλει με τις περιβόητες ηγεσίες των κομματικών φέουδων στην ημικατεχόμενη Κύπρο, αυτός ο λαός που διατηρήθηκε για αιώνες παρόλες τις ξένες κατακτήσεις, βιασμούς, λεηλασίες και μαζικές δολοφονίες αθώων με τελευταία και χειρότερη την κατοχική Τουρκία, διατηρεί ακόμα ψηλά το αισθητήριό του. Αισθάνεται τα επακόλουθα και ανησυχεί. Αντιλαμβάνεται τα λάθη του παρελθόντος που έκαναν οι ηγέτες του είτε κομματικοί είτε προέδροι και ζει τις συνέπειές τους.
Μίλησε στις 24 Απριλίου 2004 με βροντερή φωνή, όχι μόνο γιατί του το ζήτησε ο τότε πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος, αλλά, γιατί γνώριζε ήδη, είχε ενημερωθεί και είχε αναλύσει τα δεδομένα. Οι δημοσκοπήσεις (βλέπε ‘Σημερινή’ λίγες μόνο μέρες πριν το διάγγελμα του Παπαδόπουλου) είχαν προβλέψει ότι πέραν του 76% θα έλεγε το 0ΧΙ στο έκτρωμα διάλυσης ονόματι ‘Σχέδιο Ανάν’.
Την τουρκο-βρετανική λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας την είχε απορρίψει ο λαός με το δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004. Το είχαν εντοπίσει και όλες οι ξένες πρεσβείες στην Κύπρο και είχαν ενημερώσει τις χώρες τους. Το είχε εντοπίσει πρώτη και καλύτερη η Βρετανική Υπάτη Αρμοστεία στην Λευκωσία και δεν ήταν τυχαίο που ευθύς αμέσως είχαν αρχίσει οι διάφοροι θιασώτες ΄δικοί μας’ της Διζωνικής να τρέχουν να την...επιβεβαιώσουν ξανά και ξανά με αλλεπάλληλες αλαζωνικές και ηλίθιες δηλώσεις τους για να την...επαναφέρουν στην ‘θέση’ της. Με τελικό επισφράγισμα του τσιμεντώματός την διαβόητη συμφωνία μεταξύ Χριστόφια και Ταλάτ της 23ης Μαίου 2008 για δύο συνιστώντα στέιτς
Την απόρριψη της τουρκο-βρετανικής ΔΔΟ είχε εντοπίσει και η γνωστή Ομάδα Διεθνών Κρίσεων (International Crisis Group) η οποία έγραψε στην ιστοσελίδα της ότι με την απόρριψη του ‘Σχεδίου Ανάν’ οι ΄Ελληνες της Κύπρου συνεπάγεται ότι απέρριψαν και την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Και δεν ήταν προς τιμή όλων εκείνων των δικών μας που έτρεξαν τότε να βοηθήσουν την Βρετανία και την Τουρκία με δηλώσεις υποστήριξης προς την ΔΔΟ
Σήμερα ο λαός μίλησε και πάλιν. Όταν καλέστηκε από το κρατικό ίδρυμα ραδιοφωνίας στις 26 Οκτωμβρίου 2009 να απαντήσει ποια λύση προτιμά, ΑΠΕΡΡΙΨΕ συλλήβδην και κατηγορηματικά την τουρκο-βρετανική Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Μόνο το 29% υποστήριξε την ΔΔΟ. Το 16% που υποστήριξε την διχοτόμηση ήταν ψήφος απόγνωσης και αγανάκτησης και επίσης απόρριψης της τουρκο-βρετανικής ΔΔΟ. ΄Οταν προστεθεί το 16% με το 55% το ποσοστό του 71% φέρνει το ίδιο αποτέλεσμα με το δημοψήφισμα της 24 Απριλίου, 2009.
Ο κ. Δημήτρης Χριστόφιας δεν έχει καμία εξουσιοδότηση από το λαό να συζητά και να διαπραγματεύεται τις περιουσίες μας, την πατρίδα μας, με τους εκπροσώπους του Αττίλα στη βάση λύσης της απορριφθείσας από το λαό τουρκο-βρετανικής Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.
Ο λαός απαιτεί ΕΝΙΑΙΟ ΚΡΑΤΟΣ για να σωθεί και να διασωθεί και η πατρίδα του από τον πλήρη εκτουρκισμό. Αυτά να τα λάβει σοβαρά υπόψη η κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια και να αφήσει τις ξένες καθοδηγήσεις για λύση του Κυπριακού που βοηθούν μόνο την Τουρκία και τους συμμάχους της. Ο λαός μίλησε για δεύτερη φορά και δεν θα πρέπει να τον αναγκάσουν πλέον να μιλήσει ξανά...
Ξεδοντιασμένο, πληθωριστικό, ελλειμματικό, βαλλόμενο πανταχόθεν, το δολάριο είναι πολύ νωρίς για να πεθάνει, εκτιμούν επιφανείς οικονομολόγοι. Απλά θα μας ταλαιπωρεί και στο διάβα του θα παρασέρνει τα πάντα. Εφιάλτης δεμένος στο άρμα του καπιταλισμού, εμπροσθοφυλακή μιας υπερδύναμης που στηρίζεται σε πήλινα πόδια. Που είναι υποθηκευμένη σε Κίνα και Ιαπωνία, αλλά έχει το πάνω χέρι. Και το ευρώ; Ο ρόλος του; Είναι σε θέση να εκτοπίσει και να αντικαταστήσει το πράσινο νόμισμα; Με αργά και σταθερά βήματα , είναι η εκτίμηση, αλλά θέλει πολύ δρόμο, αφού το δολάριο γίνεται ο σύγχρονος βρικόλακας που ζει με το αίμα των άλλων. «Η υποτίμηση του δολαρίου συνοψίζεται σε μία πολιτική «εξαθλίωσης του γείτονα», καθώς οι ΗΠΑ αναρρώνουν εις βάρος της ευρωζώνης και των άλλων χωρών με κυμαινόμενες συναλλαγματικές ισοτιμίες», υπογραμμίζει στην «Αυγή» ο καθηγητής Ηλίας Καρακίτσος (Guildhall Asset Management).
* Τι συμβαίνει με το δολάριο; Έχει υποτιμηθεί σε σχέση με το ευρώ πάνω από 15% στους τελευταίους πέντε μήνες.
Η πτώση του δολαρίου από την άνοιξη του 2009 είναι χαρακτηριστική κατά τη διάρκεια της ανάκαμψης της αμερικανικής οικονομίας. Παρόλα αυτά, στο σημερινό περιβάλλον τρεις επιπλέον παράγοντες συμβάλλουν στην πτώση του δολαρίου –το τεράστιο δημοσιονομικό έλλειμμα του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού. Η εκτύπωση χρήματος. Και ο νέος ρόλος του δολαρίου ως νόμισμα μεταφοράς. Το έλλειμμα του προϋπολογισμού έφτασε σχεδόν το 10% του ΑΕΠ. Αυτό ωθεί προς τα πάνω το ομοσπονδιακό χρέος και απαιτεί την υποτίμηση του δολαρίου. Η Fed έχει τυπώσει 1,3 τρισ. δολάρια για να αγοράσει αξιόγραφα καλυμμένα από περιουσιακά στοιχεία και αμερικανικά ομόλογα, υποβαθμίζοντας έτσι το νόμισμα. Ως αποτέλεσμα των μηδενικών επιτοκίων το δολάριο έχει αντικαταστήσει το γιεν ως νόμισμα συναλλαγών.
* Ποιοι ωφελούνται και ποιοι χάνουν από τον «κατήφορό» του; Ποιες οι επιπτώσεις για την ευρωπαϊκή οικονομία;
Τα θύματα της πτώσης του δολαρίου είναι οι ξένοι κάτοικοι που κατέχουν αμερικανικά περιουσιακά στοιχεία και συγκεκριμένα αμερικανικά ομόλογα. Οι μεγαλύτεροι κάτοχοι είναι η Κίνα και η Ιαπωνία, παρόλο που όλες οι κεντρικές τράπεζες κρατούν δολάρια ως απόθεμα. Πολλές αναδυόμενες χώρες έχουν καθορίσει την ισοτιμία τους με το δολάριο και αυτές βλάπτονται περισσότερο από αυτές που έχουν πιο ευέλικτες ισοτιμίες. Αλλά εκτός από αυτούς τους κατόχους των αμερικανικών ομολόγων, θύματα της υποτίμησης του δολαρίου είναι αυτές οι χώρες που βλέπουν το νόμισμα τους να ανατιμάται έναντι του δολαρίου, καθώς αυτό μειώνει την ανταγωνιστικότητά τους και προκαλεί απώλεια θέσεων εργασίας και μείωση των εσόδων και των κερδών. Μεγάλος χαμένος είναι και η ευρωζώνη. Η υποτίμηση του δολαρίου συνοψίζεται σε μία πολιτική «εξαθλίωσης του γείτονα», καθώς οι ΗΠΑ αναρρώνουν εις βάρος της ευρωζώνης και των άλλων χωρών με κυμαινόμενες συναλλαγματικές ισοτιμίες.
* Μήπως ανατέλλει η εποχή του Ευρώ ή ακόμα είναι νωρίς;
Πολλές κεντρικές τράπεζες θέλουν να διαφοροποιήσουν τα αποθέματά τους σε άλλα νομίσματα εκτός του δολαρίου. Ο ρόλος του ευρώ ως αποθεματικού νομίσματος είναι πιθανό να αυξηθεί αλλά είναι ακόμα μικρός.
* Πολλοί λένε ότι η άνοδος των χρηματιστηρίων μετά το 2003, οφείλεται στην αδυναμία του δολαρίου να αποτελέσει ασφαλές επενδυτικό καταφύγιο. Εσείς τι πιστεύετε;
Το δολάριο υποτιμήθηκε επίσης από το 2002 έως το 2008 και αυτό συνέπεσε με ένα ανταγωνισμό στις μετοχές σε χώρες άλλες από τις ΗΠΑ. Παρόλα αυτά η πτώση του δολαρίου δεν είναι η αιτία αυτού του ανταγωνισμού της αγοράς μετοχών. Οι μετοχές ενισχύθηκαν καθώς η φάση της ανάκαμψης και της επέκτασης του οικονομικού κύκλου βελτίωναν την εταιρική κερδοφορία. Παρόλα αυτά υπάρχει ένα ίχνος αλήθειας σε αυτή τη δήλωση. Η πτώση του δολαρίου ώθησε τους επενδυτές με κέντρο αναφοράς το δολάριο (δηλαδή όχι μόνο κατοίκους των ΗΠΑ αλλά και ξένους που αποτιμούν το χαρτοφυλάκιό τους σε δολάρια) να μετατοπίσουν τα περιουσιακά τους στοιχεία εκτός ΗΠΑ προς μετοχές άλλων χωρών, καθώς η απόδοση του δολαρίου ενισχύεται από τον βαθμό της υποτίμησης του δολαρίου.
* Πριν από λίγες ημέρες η UNCTAD πρότεινε να υπάρχουν περισσότερα αποθεματικά νομίσματα σε διεθνές επίπεδο. Πώς θα γίνει; Τι σημαίνει;
Η πρόταση είναι το ευρώ, το γιεν και η στερλίνα να γίνουν επίσης αποθεματικά νομίσματα μαζί με το δολάριο. Αλλά αυτό ακριβώς απασχολεί το SDR και το IMF. Ο κυρίαρχος ρόλος του δολαρίου δεν πηγάζει απλά από το γεγονός ότι είναι αποθεματικό νόμισμα αλλά και από το γεγονός ότι χρησιμοποιείται ευρέως στο παγκόσμιο εμπόριο και στις διεθνείς συναλλαγές κεφαλαίου. Αυτό δεν είναι πιθανό να αλλάξει σύντομα ακόμα και αν οι κεντρικές τράπεζες διαφοροποιήσουν τα αποθεματικά τους σε ευρώ, στερλίνες και γιεν.
__________________________________
* ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ Δ. ΤΣΙΠΟΥΡΑ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΑΥΓΗ, 18.10.2009
Η ΠΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΓΙΟΡΤΕΣ ΚΑΙ "ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΜΕΡΕΣ", ΑΛΛΑ ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΕΝΟΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΧΩΡΙΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ
Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ-ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ
ΜΕ ΤΟ ΜΑΝΔΥΑ ΤΟΥ ΟΗΕ
ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΤΗΝ ΠΕΙΝΑ
ΠΟΥ Ο ΙΔΙΟΣ ΠΡΟΚΑΛΕΙ
ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΓΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗ
ΤΩΝ ΚΕΡΔΩΝ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
Ο μισός πληθυσμός στον πλανήτη απειλείται από τη φτώχεια. Tα Ηνωμένα Έθνη έχουν κηρύξει την 17η Οκτωβρίου ημέρα κατά της φτώχειας. Η φετινή μέρα όμως είναι ιδιαίτερη αφού ο κόσμος βιώνει μια από τις μεγαλύτερες, αν όχι τη μεγαλύτερη, οικονομική κρίση στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Η πτώση των άμεσων επενδύσεων και της ροής των κεφαλαίων άφησαν βαριά τραύματα στις οικονομίες τόσο των χωρών όλου του κόσμου. Eκατομμύρια ανθρώπων που δεν έπαιξαν κανένα ρόλο στην έλευση της οικονομικής κρίσης, θα αποτελέσουν τα κυριότερα θύματά της.
Από τα 4,4 δισεκατομμύρια των "υποανάπτυκτων" χωρών τα τρία πέμπτα, δηλαδή το 60% ζουν χωρίς βασική υγιεινή, το ένα τρίτο χωρίς πόσιμο νερό, το ένα τέταρτο σε άθλια στέγη, ενώ το ένα πέμπτο των παιδιών υποσιτίζεται!
Το ανθρώπινο κόστος τεράστιο: σύμφωνα με εκτιμήσεις της Παγκόσμιας Τράπεζας, μέχρι τα τέλη του 2009 θα έχουν πεθάνει 30.000-50.000 μωρά μόνο στην Αφρική, λόγω της συνεχούς επιδείνωσης της οικονομικής κατάστασης, ενώ, όπως δείχνουν έρευνες των Ηνωμένων Εθνών, ο αριθμός των ανθρώπων που υποσιτίζονται θα ξεπεράσει το 1 δισεκατομμύριο, σημειώνοντας αύξηση 10% σε σχέση με τα δεδομένα του 2008.
Τα πρώτα θύματα, οι «υποανάπτυκτες» χώρες
Μία αναμενόμενη επίπτωση της οικονομικής κρίσης, ήταν και ο περιορισμός των πακέτων οικονομικής βοηθείας προς τις φτωχές χώρες: κάτι που γίνεται ιδιαίτερα αισθητό στην Αφρική, της οποίας πολλές χώρες εξαρτώνται άμεσα από αυτές τις παροχές καθώς αποτελούν το 9% του συνολικού ΑΕΠ της ηπείρου.
Στη σύνοδο κορυφής G20, που έγινε στο Πίτσμπουρκ των ΗΠΑ, εκ μέρους της Παγκόσμιας Τράπεζας ανακοινώθηκε ότι προκειμένου να βοηθηθούν οι φτωχές οικονομίες του πλανήτη χρειάζονται άμεσα οικονομική βοήθεια της τάξης των 11,6 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Στην προηγούμενη σύνοδο κορυφής είχε ταχθεί το ποσό των 50 δισεκατομμυρίων σε συνάθροιση με τα 20 δισεκατομμύρια που δεσμεύτηκαν πως θα δώσουν οι G8 στη σύνοδο, που έγινε στην Ακουίλα της Ιταλίας, συγκεντρώθηκε ένα ποσό σαν υπόσχεση που με τις παρούσες οικονομικές συνθήκες είναι αδύνατο να διατεθεί. Σε πρόσφατη ανακοίνωσή της η Παγκόσμια Τράπεζα τόνισε πως τα υπεσχημένα πρέπει να τηρούνται.
Μάλιστα, εξέδωσε και έναν Τόμο, ειδικώς αφιερωμένο στην τύχη των φτωχών στον πλανήτη μας εν μέσω της πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης κι ύφεσης, όπου προειδοποιεί ότι εάν δεν συγκεντρωθεί ένα σημαντικό, έστω μέρος, του προαναφερθέντος ποσού, τότε οι έως σήμερα επιτευχθείσες πρόοδοι σε φτωχές περιοχές του πλανήτη μας, που κερδήθηκαν με τόσο κόπο, απλά θα εξανεμιστούν.
Η φτώχεια μαστίζει τις ΗΠΑ
Στις πλουσιότερες χώρες, 100 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν κάτω από τα όρια φτώχειας. Οι ΗΠΑ είναι πρώτες τόσο στον πλούτο, όσο και στη στέρηση! Κατακόρυφα αυξήθηκε λόγω της οικονομικής ύφεσης ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας στις ΗΠΑ το 2008 αγγίζοντας τα 40 εκατομμύρια, σύμφωνα με φετινή έκθεση του Γραφείου Απογραφής τησ χώρας.
Μάλιστα μέσα σε ένα χρόνο, η ύφεση που ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 2007 και εξελίχθηκε στη χειρότερη από τη δεκαετία του 1930, «δημιούργησε» 2,5 εκατομμύρια φτωχούς. Ο συνολικός αριθμός των Αμερικανών που πέρασαν τη «διαχωριστική γραμμή» και βρέθηκαν στη φτώχεια κατά τη διάρκεια του 2008 έφθασε τα 39,8 εκατομμύρια από 37,3 εκατομμύρια, το 2007, φτάνοντας σε επίπεδα που δεν έχουν ξεπεραστεί από το 1960.
Η Ευρώπη εκπέμπει SOS
Στη Βρετανία του 2009 πολλά παιδιά ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας. Η βρετανή δασκάλα Λέσλι Γουόρντ, πρόεδρος της Ένωσης Δασκάλων και Επιμελητών στη χώρα της, δήλωσε ότι πολλά παιδιά στη Βρετανία προέρχονται από τόσο φτωχές κοινότητες ώστε είναι υπερβολικά δύσκολο να βοηθηθούν ακόμα και από το σχολείο.
«Υπάρχουν υγιή παιδιά, τα οποία έρχονται στο σχολείο χωρίς να γνωρίζουν να πηγαίνουν τουαλέτα. Παιδιά που δε ξέρουν να ντύνονται μόνα τους, που ξέρουν να τρώνε το φαγητό τους μόνο με το κουτάλι, παιδιά που δεν ξέρουν αν θα γυρίσουν σπίτι το βράδυ και αν πάνε αν θα βρούνε κάποιον,» δήλωσε.
Στη Γερμανία επίσης, το 14,3% του συνολικού πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας (δηλαδή πρέπει να επιβιώσουν με λιγότερα από 764 ευρώ τον μήνα) σύμφωνα με την έκθεση που παρουσίασαν οι οργανώσεις της γερμανικής κοινωνικής πρόνοιας. Στην Ευρώπη, 78 εκατομμύρια άτομα ζουν κάτω από τα όρια της φτώχιας, με τα 19 εκατομμύρια να αποτελούνται από παιδιά σύμφωνα με στοιχεία του ευρωκοινοβουλίου.
Στη χώρα μας η κατάσταση είναι δραματική. Η Ελλάδα κατέχει τη θλιβερή πρωτιά του υψηλότερο ποσοστού φτώχειας στην παλαιά Ευρώπη των «15» μαζί με την Ιρλανδία. Το 21% των πολιτών της ζουν στα όρια της φτώχειας, έχοντας εισόδημα κατώτερο του 60% του μέσου εθνικού εισοδήματος.
Περίπου 2,2 εκατομμύρια πολίτες ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ για την ελληνική οικονομία. Σύμφωνα πάντα με την ΓΣΕΕ, τα σοβαρά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και οι επιπτώσεις της διεθνούς χρηματοοικονομικής κρίσης, οφείλονται αποκλειστικά στην ακολουθούμενη νεοφιλελεύθερη πολιτική, η οποία «θεοποιεί» τις αγορές και τα τραπεζικά κέρδη, τα οποία, όμως, διευρύνουν τις ανισότητες, τη φτώχεια, την ανεργία, τον κοινωνικό αποκλεισμό, την ύφεση και την χρηματοοικονομική κρίση.
Ο κατώτατος μηνιαίος μισθός στην Ελλάδα, συνεχίζει να υστερεί σημαντικά έναντι των κατώτατων μισθών των πλουσιότερων χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, στη διάρκεια των τελευταίων 10 ετών το ποσοστό των Ελλήνων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας κυμαίνεται μεταξύ 20% και 25% (2 έως 2,3 εκατομμύρια άτομα). Με φόντο την οικονομική κρίση επιδεινώνεται συνεχώς η κατάσταση των εργαζομένων. Από την έκθεση του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ προκύπτει ότι περίπου οι 6 στους 10 εργαζόμενους έχουν καθαρές αποδοχές κάτω από 1.000 ευρώ μηνιαίως. Το μέσο μηνιαίο εισόδημα για τους νεοεισερχόμενους στον δημόσιο τομέα ανέρχεται σε 776,2 ευρώ και στον ιδιωτικό 662,1.
Αυτά τα αποτελέσματα ούτε φυσικά, ούτε τυχαία είναι. Είναι τα αποτελέσματα της πολιτικής των κυβερνώντων. Είναι χαρακτηριστικό ότι η φορολογική επιβάρυνση για τους εργαζομένους ανέρχεται στο 35,5%, ενώ για τις επιχειρήσεις στο 15,9%, όταν στην ΕΕ-25, είναι 33%! Την ίδια περίοδο η κερδοφορία των επιχειρήσεων εκτοξεύτηκε στα ύψη. Υπερκέρδη 1,5 δισεκατομμυρίου ευρώ κατέγραψαν οι τράπεζες για το πρώτο εξάμηνο του 2009, που ενισχύθηκαν με 28 δισεκατομμύρια από το κράτος. Πέρα από τους αριθμούς και τους δείκτες, η διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων επιδεινώνει όλες τις πλευρές της ζωής οδηγώντας μεγάλα τμήματα του πληθυσμού στο περιθώριο και σε κάθε είδους εξαθλίωση.
Επιπλέον το 50% του πληθυσμού βιώνει υψηλό βαθμό δυσκολίας στην ικανοποίηση των βασικών του αναγκών και αναγκάζεται να καταφύγει στο δανεισμό από τις τράπεζες μέσω καταναλωτικών δανείων και πιστωτικών καρτών, για να αντιμετωπίσει πάγια έξοδα. Μόνο το 20% του πληθυσμού μπορεί να καλύψει τις βασικές του ανάγκες, αφού το 80% όσων εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα αμείβεται με λιγότερα από 1.000 ευρώ μηνιαίως.
Όπως αποδεικνύεται, το πρόσωπο του κοινωνικού κράτους, παρά τις επανειλημμένες «πλαστικές επεμβάσεις» εξακολουθεί να φαίνεται «χλωμό» στον πολίτη, αδύναμο να του προσφέρει ασφάλεια.
Ο φτωχοί φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι
Η ψαλίδα μεταξύ πλουσίων και φτωχών μεγαλώνει συνεχώς. Οι μηχανισμοί που εφάρμοσε το κάθε κράτος ξεχωριστά για την ανακατανομή του εισοδήματος, δεν καταφέρνουν να αποκαταστήσουν την ισορροπία.
Οι «δομικές» συνταγές εξόδου από τη φτώχεια, τις οποίες τα τελευταία χρόνια «σερβίρουν» στους πεινασμένους οι διεθνείς πιστωτικοί οργανισμοί όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Παγκόσμια Τράπεζα, ξεκινούν από την περικοπή δαπανών για την Παιδεία και την Υγεία και καταλήγουν στο ξεπούλημα του φυσικού και ορυκτού πλούτου, αλλά και της όλο και φθηνότερης (άρα και φτωχότερης) εργατικής δύναμης στις μεγάλες ξένες επιχειρήσεις, προς όφελος των τοπικών ελίτ.
Τα πλούτη 15, μόνο, από τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου είναι μεγαλύτερα από τα ΑΕΠ μιας ολόκληρης Ηπείρου, της Αφρικής!
Αυτά τα εφιαλτικά στοιχεία, είναι ο σύγχρονος πολιτισμός που προσφέρει στους εργαζόμενους ο καπιταλισμός με την υποταγή των πάντων στα κέρδη των μεγιστάνων του πλούτου. Στην ιστορία της ανθρωπότητας ποτέ άλλοτε, κατά απόλυτη και σχετική έννοια, δεν είχαν πεινάσει, δεν είχαν λιμοκτονήσει τόσα εκατομμύρια άνθρωποι!
Μόνο ο συνειδητός δημοκρατικός σχεδιασμός των παγκόσμιων πόρων από τους παραγωγούς μπορεί να ελέγξει την παγκοσμιοποίηση να τερματίσει την πείνα και τις ανεξέλεγκτες κοινωνικές καταστροφές και οικονομικές καταρρεύσεις που φέρνει μέσα στον παρασιτικό πλέον καπιταλισμό της παρακμής, και να την αναδείξει ως την υλική βάση ενός νέου αληθινά πανανθρώπινου πολιτισμού.
Οι ΗΠΑ βρίσκονται πολύ κοντά σε ένα δικτατορικό καθεστώς!
Ο Γκορ Βιντάλ, στους Times Online:
«Σήμερα η θρησκευτική μανία έχει μολύνει την πολιτική και η Αμερική έχει απομονωθεί τελείως. Ρωτήστε έναν αμερικανό τι ξέρει για τη Σουηδία και θα σου απαντήσει πως οι άνθρωποι εκεί ζουν καλά αλλά είναι όλοι τους αλκοολικοί. Στην πραγματικότητα ένα Σκανδιναβικό σύστημα θα μπορούσε να μας έχει ωφελήσει σημαντικά. Αντ’ αυτού, η Αμερική δεν έχει καμία διανοητική κατηγορία πολιτών και σαπίζει αργά με σταθερό ρυθμό. Θα έχουμε μια στρατιωτική δικτατορία αρκετά σύντομα. Ο Ομπάμα θα πρέπει να εστιάσει στην εκπαίδευση των αμερικανών. Το πρόβλημά του είναι πως ο ίδιος είναι υπερβολικά μορφωμένος χωρίς να κατανοεί πόσο αμυδρά πνευματώδες και ανίδεο είναι το ακροατήριό του. Ο Μπέντζαμιν Φράνκλιν είπε ότι το σύστημα θα αποτύγχανε λόγω της διαφθοράς των ανθρώπων ότι ακριβώς συνέβη κατά την προεδρία του Μπους».
_________________
«Εχουμε το πόδι στο γκάζι και βυθιζόμαστε στην άβυσσο», προειδοποίησε ο Μπαν Κι Μουν στη διάρκεια της τρίτης διάσκεψης του ΟΗΕ για το Κλίμα, η οποία διεξάγεται στη Γενεύη. Μόλις τρεις μήνες πριν από την κρίσιμη σύνοδο κορυφής στην Κοπεγχάγη και με τα ισχυρά κράτη του πλανήτη να δείχνουν απρόθυμα να συμβιβαστούν για να βρουν μια λύση στο πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής, ο γενικός γραμματέας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών τόνισε ότι η απραξία θα επιφέρει τεράστιες οικονομικές καταστροφές και μπορεί να οδηγήσει σε μια άνοδο δύο μέτρων της στάθμης της θάλασσας μέχρι το 2100.
Μέχρι το 2100 η στάθμη της θάλασσας θα ανέβει ένα με δύο μέτρα προειδοποίησε ο Μπαν Κι Μουν. Μια τέτοια εξέλιξη θα θέσει σε κίνδυνο ολόκληρες πόλεις όπως το Τόκιο.
«Δεν υπάρχει περιθώριο για μικρή πρόοδο. Χρειαζόμαστε ταχύτατη πρόοδο», δήλωσε στη διάσκεψη της Γενεύης, η οποία ολοκληρώνει τις εργασίες της σήμερα και στην οποία συμμετέχουν 155 κράτη.
Συμφωνία
Οι συμμετέχοντες στη διάσκεψη της Γενεύης συμφώνησαν σε ένα «Παγκόσμιο Πλαίσιο για Κλιματικές Υπηρεσίες», ένα σύστημα το οποίο θα προσφέρει ζωτικές κλιματικές πληροφορίες προς όλους τους ενδιαφερόμενους, από τους αγρότες μέχρι τους επενδυτές στην ηλιακή ενέργεια, ώστε να μπορέσουν να προσαρμοστούν σε αλλαγές, όπως περισσότερες πλημμύρες, δασικές πυρκαγιές, ξηρασία, άνοδος της στάθμης της θάλασσας και περισσότερες ασθένειες.
«Η κλιματική αλλαγή μπορεί να προκαλέσει τεράστιες οικονομικές καταστροφές», πρόσθεσε ο γενικός γραμματέας του διεθνούς οργανισμού, ο οποίος βρέθηκε την Τετάρτη στον Αρκτικό κύκλο στη Νορβηγία για να διαπιστώσει τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής. «Μέχρι το τέλος του αιώνα μας η στάθμη της θάλασσας θα ανέβει ένα με δύο μέτρα», προειδοποίησε εξηγώντας ότι κάτι τέτοιο θα απειλούσε ολόκληρες πόλεις, όπως είναι το Τόκιο, η Νέα Ορλεάνη και η Σανγκάη.
«Ολα αυτά τα χρόνια οι επιστήμονες δέχονται κατηγορίες ότι προκαλούν πανικό. Ομως αυτοί που πραγματικά θα έπρεπε να προκαλούν πανικό με τις δηλώσεις τους είναι εκείνοι που λένε ότι δεν μπορούν να δεσμευτούν με πράξεις υπέρ του κλίματος αν αυτές επιβραδύνουν την οικονομική ανάπτυξη», υπογράμμισε ο Μπαν Κι Μουν και διαβεβαίωσε ότι εργάζεται σκληρά με τους ηγέτες των αναπτυσσόμενων κρατών για να συμφωνήσουν στη μείωση εκπομπής αερίων του θερμοκηπίου για τα αναπτυγμένα βιομηχανικά κράτη κατά 25% έως το 2020 σε σχέση με τα επίπεδα του 1990.
Ακόμη εξέφρασε την ελπίδα ότι η παγκόσμια σύνοδος κορυφής, η οποία θα πραγματοποιηθεί στις 22 Σεπτεμβρίου στη Νέα Υόρκη με τη συμμετοχή 100 ηγετών και αρχηγών κρατών, θα δώσει νέα ώθηση στις διαπραγματεύσεις εν όψει της Κοπεγχάγης τον Δεκέμβριο.
Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Χριστόφιας φέρεται να έχει, από του βήματος του Συνεδρίου των Απόδημων Κυπρίων, δηλώσει τα παρακάτω:
‘’Αν δεν πούμε συγνώμη η μια κοινότητα στην άλλη για ότι έπραξε η μια κοινότητα στην άλλη και εάν δεν έρθει και η Τουρκία να μετανοήσει και να πει τη συγνώμη της για το έγκλημα σε βάρος ολόκληρου του κυπριακού λαού, και των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων, δεν θα δούμε χαϊρι και δεν θα πάμε μπροστά’’.
*
Αν αποδίδονται σωστά αυτές οι δηλώσεις τότε ως Έλληνας και πρώτιστα ως ένας άνθρωπος κάτοικος αυτού του πλανήτη, δικαιούμαι και υποχρεούμαι να κάνω τις παρακάτω παρητηρήσεις:
Παρατήρηση πρώτη: Αντιλαμβάνεται ο κ. Χριστόφιας ότι με τις αποδιδόμενες σ’ αυτόν δηλώσεις του, υποβαθμίζει το θέμα, από αμερικανονατοϊκή ιμπεριαλιστική επέμβαση και στρατιωτική κατοχή σε «υπόθεση των δύο Κοινοτήτων» και ότι με τη λογική του αυτή δικαιολογεί την τουρκική επιχείρηση «Αττίλας» και όλα τα εγκλήματά του κατά του κυπριακού Λαού και κατά της ανθρωπότητας;
Παρατήρηση δεύτερη: Αντιλαμβάνεται ο κ. Χριστόφιας, ο οποίος δεν ήρθε από το πουθενά, αλλά προέρχεται από τη μεγαλύτερη πολιτική δύναμη της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία με εντολή του κυπριακού Λαού δεκαετίες τώρα, ως ο ισχυρότερος εταίρος σε όλες τις πριν και μετά το αμερικανονατοϊκό πραξικόπημα του 1974, συμμαχικές κυβερνήσεις, ήταν και ο ουσιαστικός κυβερνήτης της Κύπρου, ότι με αυτές τις δηλώσεις του, ομολογεί πως το κόμμα του ως η ισχυρότερη σινισώσα των κυπριακών κυβερνήσεων «έπραξε» εγκλήματα σε βάρος των τουρκοκυπρίων συμπολιτών του, πράγμα για το οποίο δεν φαίνεται να συμφωνεί ο κυπριακός Λαός και δεν υπάρχουν αξιόπιστες ιστορικές μαρτυρίες;
Παρατήρηση Τρίτη: Τους Αμερικανούς, το ΝΑΤΟ, τον Κίσιγγερ και τόσους άλλους "συμμάχους" που κρύβονταν, τότε και συνεχίζουν να κρύβονται ακόμα και σήμερα, πίσω από τα θλιβερά πρακτοράκια Ιωαννίδη (και των συμπρωταγωνιστών του της αμερικανονατοϊκής χούντας) και Σαμψών, αλλά επειδή ήταν τόσο μικρά στο μπόι, τους είχε δει ολόκληρη η ανθρωπότητα, ο "σύντροφος" Χριστόφιας δεν τους είδε, δε ρώταγε όμως τον κυπριακό και τον ελληνικό Λαό να του το θυμίσουν;
Παρατήρηση τέταρτη: Με τέτοιoυς "κομμουνιστές" υπηρέτες του Κεφαλαίου και πλύστρες του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού η Κύπρος, το αντιιμπεριαλιστικό προπύργιοo του Ελληνισμού, κινδυνεύει. Ας ελπίσουμε πως κι' αυτή τη φορά ο Μεγάλος Κυπριακός Λαός θα σώσει για μιά ακόμα φορά την Κύπρο, αλλά και την τιμή της παραπαίουσας αμερικανολάγνας Ελλάδας, της ναυαγισμένης αμερικανόπληκτης Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ομπαμοζαλισμένης Ανθρωπότητας.
Στο μεταξύ εμείς οι Ελλαδίτες ας ξαναβάλουμε το Κυπριακό Ζήτημα στην κορυφή των προτεραιοτήτων των πολιτικών επιλογών μας, γιατί η ενότητα του Κυπριακού Λαού, η ακεραιότητα και η ανεξαρτησία της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι προϋπόθεση για την ενότητα, την ακεραιότητα και την ανεξαρτησία της Ελλάδας και του Ελληνισμού.
Παρατήρηση πέμπτη: Είναι τόσο αφαλής ο κ. Χριστοφιας ώστε να πιστεύει πως αν κάποια στιγμή αποφασίσουν, πράγμα που χρειάζσται πολύ μεγάλη φαντασία, αυτός και ο Ταλάτ να ζητήσουν αμοιβαία συγνώμην, τότε αυτόματα θα αποχωρήσουν οι δυνάμεις του Αττίλα, θα ζητήσει συγνώμην ο Ταγίπ Ερντογάν και το βαθύ κράτος της Τουρκίας για τα εγκλήματα που διέπραξαν, θα υποχωρήσουν οι αμερικάνοι και το ΝΑΤΟ που θέλουν την Κύπρο, το αβύθιστο αεροπλανοφόραο, για να υποστηρίζουν τα συμφέροντά τους στην ευρύτερη περιοχή και θα αποχωρήσουν οι αγγλικές βάσεις, κύρια αυτές, από το μαρτυρικό νησί και νομίζει πως υπάρχουν πολλοί στην Κύπρο και στον υπόλοιπο κόσμο που θα πιστέψουν αυτό το παραμύθι;
Παρατήρηση έκτη: Αν ο κ. Χριστόφιας δεν διαψεύσει αυτές τις δηλώσεις του ή δεν τις ανασκευάσει, διαψεύδοντας, όπως συνήθως γίνεται σε τέτοιες γκάφες, τους δημοσιογράφους, τότε δικαιούμαστε να υποθέσουμε πως ο κ. Χριστόφιας έχει αποδεχθεί το «νέο Σχέδιο Ανάν», (που οι αμερικανονατοϊκές δυνάμεις, μαζί και τα πολιτικά χαϊβάνια της Ελλάδας, προωθούν από την επομένη του Δημοψηφίσματος του ΟΧΙ και προτίθενται, σύμφωνα με πληροφορίες που διαρρέουν στον τύπο, να επαναφέρουν στο άμεσο μέλλον), και με τέτοιες δηλώσεις επιχειρεί να εξοφλήσει το προεδρικό του γραμμάτιο, και να προετοιμάσει τον κυπριακό Ελληνισμό να αποδεχτεί «την υποβάθμιση του ανεξάρτητου κυπριακού κράτους σε επαρχία» της αυτοκρατορίας των μονοπωλίων, έγκλημα το οποίο δεν δέχτηκε να διαπράξει ο Τάσος Παπαδόπουλος και γι’ αυτό έχασε την Προεδρία.
Παρατήρηση έβδομη: Όταν ένας Πρόεδρος ενός πανάρχαιου και ιστορικού Λαού, όπως ο Κυπριακός Λαός ανταλλάσσει την ακεραιότητα και την ανεξαρτησία αυτού του Λαού με ένα προεδρικό θώκο, τότε διερωτώμαι αν η θεμιτή φιλοδοξία του καθενός να «σώσει» τον τόπο του ή και τον κόσμο, μπορεί να φτάνει μέχρι αυτού του βαθμού της απαξίωσης αυτού του Λαού, οπότε και το ζητούμενο είναι τι θα «πράξει» σε αυτή την περίπτωση ο Κυπριακός Λαός. «Οψώμεθα ες Φιλίππους»!
Οι πολυεθνικές εταιρίες , βρίσκονται πίσω από το πραξικόπημα στην Ονδούρα; Ο πρώην συνεργάτης των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, John Perkins, αναλύει την τελευταία ανατροπή δημοκρατικά εκλεγμένου ηγέτης της Κ. Αμερικής, που φέρει όλα τα σημεία ενός "κλασικού λατινοαμερικάνικου πραξικοπήματος".
*
«Πρόσφατα επισκέφθηκα την Κεντρική Αμερική. Όλοι όσοι με τους οποίους μίλησα ήταν πεπεισμένοι ότι το στρατιωτικό πραξικόπημα που ανέτρεψε τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο της Ονδούρας, Μανουέλ Σελάγια, σχεδιάστηκε από δυο αμερικανικές εταιρείες, με την στήριξη της CIA. Και ότι οι ΗΠΑ και ο νέος τους πρόεδρος δεν υπερασπίζονται την δημοκρατία. Νωρίτερα φέτος η Chiquita Brands International Inc. (πρώην United Fruit) και η Dole Food Co άσκησαν δριμεία κριτική στον Σελάγια για την εισήγησή του για αύξηση κατά 60% του κατώτατου μισθού στην Ονδούρα, υποστηρίζοντας ότι αυτή η πολιτική θα έπληττε τα έσοδα των εταιριών. Με τις εταιρίες τάχθηκε και μια συμμαχία της βιομηχανίας υφαντουργίας και εξαγωγέων, εταιριών που στηρίζονται στη φτηνή εργασία για την απασχόληση στα σκλαβοπάζαρά τους.
Οι μνήμες είναι βραχείες στις ΗΠΑ, όχι όμως στην κεντρική Αμερική. Άκουγα συνέχεια ανθρώπους να υποστηρίζουν ότι ήταν ζήτημα αρχείου το ότι η Chiquita (United Fruit) και η CIA ανέτρεψαν τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο της Γουατεμάλας, Τζάκομπο Άρμπενς το 1954 και ότι η International Telephone & Telegraph (ITT), ο Χένρι Κίσινγκερ και η CIA προκάλεσαν την πτώση του Σαλβαδόρ Αλιέντε το 1973. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν σίγουροι ότι ο πρόεδρος της Αϊτής, Ζαν-Μπερτράντ Αριστίντ εκδιώθηκε από την CIA, το 2004, γιατί είχε προτείνει αύξηση στον κατώτατο μισθό, όπως ο Σελάγια.
Ένας αντιπρόεδρος τράπεζας του Παναμά μου είπε, «Κάθε πολυεθνική γνωρίζει ότι αν η Ονδούρα αυξήσει τις ωριαίες αποδοχές, η υπόλοιπη Λατινική Αμερική και η Καραϊβική θα ακολουθήσουν. Η Αϊτή και η Ονδούρα έθεταν πάντα το κατώτατο όριο για τους χαμηλότερους μισθούς. Οι μεγάλες εταιρίες είναι αποφασισμένες να σταματήσουν αυτό που αποκαλούν «αριστερή εξέγερση» σε αυτό το ημισφαίριο. Με την εκδίωξη του Σελάγια, στέλνουν τρομακτικά μηνύματα σε όλους του υπόλοιπους προέδρους που επιχειρούν να ανεβάσουν το επίπεδο ζωής των λαών τους».
Δεν χρειάστηκε πολύ φαντασία για να φανταστώ την αναταραχή να σαρώνει κάθε πρωτεύουσα της Λατινικής Αμερικής. Υπήρξε ένα συλλογικό σημάδι ανακούφισης με την εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα στις ΗΠΑ, μια αίσθηση ελπίδας ότι η αυτοκρατορία του Βορρά θα επιδείκνυε επιτέλους συμπόνια προς τους γείτονές της του Νότου, ότι οι άδικες εμπορικές συμφωνίες, οι ιδιωτικοποιήσεις, τα δρακόντεια Προγράμματα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και οι απειλές στρατιωτικής επέμβασης θα επιβραδυνόταν και ίσως ακόμα και να έσβηναν. Τώρα, αυτή η αισιοδοξία έγινε πικρία.
Η βολική σχέση μεταξύ των ηγετών του στρατιωτικού πραξικοπήματος της Ονδούρας και της εταιριοκρατίας επιβεβαιώθηκαν λίγες μέρες μετά την άφιξή μου στον Παναμά. Η αγγλική The Guardian είχε ένα άρθρο που ανακοίνωνε ότι «δυο από τους κορυφαίους συμβούλου της πραξικοπηματικής κυβέρνησης της Ονδούρας έχουν στενούς δεσμούς με το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ. Ο ένας είναι ο Λάνι Ντέιβις, ένας λομπίστας με επιρροή ο οποίος υπήρξε προσωπικός δικηγόρος του προέδρου Μπιλ Κλίντον και ο οποίος έλαβε μέρος στην καμπάνια για την Χίλαρι... ο άλλος που προσέλαβε ενόπλους για την πραξικοπηματική κυβέρνηση και έχει στενούς δεσμούς με τους Κλίντον είναι ο (λομπίστας) Μπένετ Ράτκλιφ.»
Η εκπομπή DemocracyNow! Ανακοίνωσε την είδηση ότι την Chiquita αντιπροσώπευε μια ισχυρή νομική εταιρία της Ουάσινγκτον, η Covington & Burling LLP, και οι σύμβουλοί της, McLarty Associates. Ο Γενικός Εισαγγελέας του προέδρου Ομπάμα, Έρικ Χόλντερ υπήρξε συνεργάτης της Covington και συνήγορος της Chiquita όταν η εταιρία κατηγορήθηκε για πρόσληψη «ομάδων δολοφόνων» στην Κολομβία (η Chiquita κρίθηκε ένοχη, παραδεχόμενη ότι πλήρωσε οργανώσεις που η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει καταχωρήσει σε λίστα ως τρομοκρατικές, για «προστασία» και συμφώνησε το 2004 στην καταβολή ενός προστίμου ύψους 25 εκατ. δολαρίων. Ο Πρέσβης στα Ηνωμένα Έθνη του Τζώρτζ Μπους, Τζον Μπόλτον, ένας πρώην δικηγόρος της Covington, πολέμησε άγρια τους Λατινοαμερικανούς ηγέτες που πάλευαν για το δικαίωμα των ανθρώπων τους σε μεγαλύτερα μερίδια από το κέρδος που προέρχεται από τους φυσικούς τους πόρους. Αφήνοντας την κυβέρνηση το 2006, ο Μπόλτον αναμίχθηκε με το «Σχέδιο για τον Νέο Αμερικάνικο Αιώνα», το «Συμβούλιο για την Εθνική Πολιτική» και έναν αριθμό άλλων προγραμμάτων που προωθούν την ηγεμονία των πολυεθνικών στην Ονδούρα και αλλού.
Ο αντιπρόεδρος της McLarty, Τζον Νεγρεπόντε, ήταν πρέσβης των ΗΠΑ στην Ονδούρα από το 1981-1985, πρώην υφυπουργός Εξωτερικών, Διευθυντής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και Αντιπρόσωπος των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στον υποστηριζόμενο από τις ΗΠΑ κρυφό πόλεμο των Κόντρας κατά της κυβέρνησης των Σαντινίστας στη Νικαράγουα και έχει επανειλημμένως αντιταχθεί στις πολιτικές των δημοκρατικά εκλεγμένων και υπέρ των μεταρρυθμίσεων προέδρων της Λατινικής Αμερικής. Αυτοί οι τρεις άντρες συμβολίζουν την ύπουλη δύναμη της εταιριοκρατίας, της διακομματικής της σύνθεσης και το γεγονός ότι η διακυβέρνηση Ομπάμα έχει απορροφηθεί από αυτήν.
Η εφημερίδα Los Angeles Times άγγιζε το ζήτημα στην καρδιά του όταν συμπέρανε ότι: «Αυτό που συνέβη στην Ονδούρα είναι ένα κλασικό Λατινοαμερικάνικο πραξικόπημα με άλλη έννοια: Ο Στρατηγός Ρομέο Βάσκες, ο οποίος το κατηύθυνε, είναι μαθητευόμενος του School of the Americas των ΗΠΑ (μετονομασμένο σε Ινστιτούτο του Δυτικού Ημισφαιρίου για τη Συνεργασία Ασφάλειας). Η Σχολή είναι γνωστή κυρίως για την παραγωγή Λατίνοαμερικανών αξιωματικών που διαπράττουν μέγιστες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μεταξύ των οποίων και στρατιωτικά πραξικοπήματα.
Όλα αυτά οδηγούν για ακόμα μία φορά στο αναπόφευκτο συμπέρασμα: εσύ κι εγώ πρέπει να αλλάξουμε το σύστημα. Ο πρόεδρος – είτε Δημοκράτης είτε Ρεπουμπλικάνος – χρειάζεται να ακούσει τις φωνές μας.
Η Chiquita, η Dole και όλοι σου εκπρόσωποι πρέπει να ακούσουν τη φωνή σου. Ο Σελάγια πρέπει να αποκατασταθεί.»
Πηγή: The Information Clearing House / John Perkins ______________________________
Οι νέες στρατιωτικές βάσεις του Ομπάμα στην Κολομβία
της EVA GOLINGER
(ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ www.montlyreview.gr 23/07/2009)
Η κατακραυγή αυξάνεται στη Λατινική Αμερική για το αίτημα του Ομπάμα (το οποίο ευχαρίστως αποδέχθηκε ο πρόεδρος της Κολομβίας Αλβάρο Ουρίμπε) να εγκαταστήσει 5 νέες στρατιωτικές βάσεις στην Κολομβία. Αυτή η συμφωνία που υπογράφηκε στο Οβάλ Γραφείο στις 30 Ιουνίου 2009, την ίδια στιγμή που ο Ομπάμα χαρακτήριζε κυνικά το πραξικόπημα στην Ονδούρα «παράνομο», θα μετατρέψει την Κολομβία σε ένα επικίνδυνο ορμητήριο για στρατιωτικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ στην περιοχή, κάτι που δεν έχει προηγούμενο. Ήδη το Κογκρέσο ενέκρινε 46 εκατομμύρια δολάρια από τα χρήματα των φορολογούμενων –όπως ζητήθηκε από τον Ομπάμα–, προκειμένου να διευρύνει τις δυνατότητες μιας από τις κολομβιανές βάσεις στις οποίες θα εγκατασταθούν οι Αμερικανοί. Η βάση στο Παλανκουέρο στην Κεντρική Κολομβία, δεν εξυπηρετεί μόνο αντι-ναρκωτικές επιχειρήσεις, οι οποίες αποτελούν τη συνήθη αιτιολόγηση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στην περιοχή, αλλά και «επιχειρήσεις για την ασφάλεια του ημισφαιρίου». Επιχειρήσεις ασφάλειας; Εναντίον ποιου; Ίσως εναντίον της Βενεζουέλας και του Εκουαδόρ, δύο γειτονικών χωρών που εφαρμόζουν επαναστατικές πολιτικές και ασπάζονται αντιιμπεριαλιστικά δόγματα. Ο λαός των ΗΠΑ πρέπει να εκφράσει την οργή και την απέχθειά του για αυτή τη βίαιη, εκφοβιστική και απειλητική μαζική παρουσία των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική, εγκεκριμένη από τον «φορέα της αλλαγής»: τον Μπαράκ Ομπάμα.
Τα σημειώματα για τα βασανιστήρια και η ιστορική αμνησία
του NOAM CHOMSKY
(Αναδημοσίευση απο το www.monthlyreview.gr 25/05/2009)
Τα σημειώματα για τα βασανιστήρια που δόθηκαν στη δημοσιότητα από τον Λευκό Οίκο προκάλεσαν σοκ, αγανάκτηση και έκπληξη. Το σοκ και η αγανάκτηση είναι κατανοητά· η έκπληξη, λιγότερο. Ακόμα και χωρίς έρευνα ήταν λογικό να υποθέσει κάποιος ότι το Γκουαντάναμο ήταν χώρος βασανιστηρίων. Πού αλλού θα στέλνονταν κρατούμενοι για να μην τους φθάνει ο νόμος· σε ένα μέρος το οποίο η Ουάσιγκτον χρησιμοποιεί παραβιάζοντας μια συνθήκη που επιβλήθηκε στην Κούβα υπό την απειλή όπλων. Υποστηρίχθηκε βέβαια ότι υπήρχαν λόγοι ασφάλειας, αλλά αυτό δύσκολα θα το λάβει κάποιος σοβαρά υπ’ όψιν. Οι ίδιες προσδοκίες υπήρχαν και για τις μυστικές φυλακές της κυβέρνησης Μπους καθώς και για τις ειδικές επιδόσεις τις οποίες υλοποιούσαν.
Το πιο σημαντικό είναι ότι τα βασανιστήρια υπήρχαν από τις πρώτες μικρές κατακτήσεις του εθνικού εδάφους και η χρησιμοποίησή τους συνεχίσθηκε κατά τις αυτοκρατορικές επιχειρήσεις της «βρεφικής αυτοκρατορίας» –όπως αποκαλούσε ο Τζωρτζ Ουάσιγκτον τη νεοδημιουργηθείσα δημοκρατία–, οι οποίες έφθαναν μέχρι τις Φιλιππίνες, την Αϊτή κ.α. Ας θυμηθούμε επίσης ότι τα βασανιστήρια ήταν το μικρότερο από τα πολλά εγκλήματα επιθετικότητας, τρομοκρατίας, καθυποταγής και οικονομικού στραγγαλισμού που σκιάζουν την αμερικανική ιστορία, όπως ισχύει και στην περίπτωση άλλων μεγάλων δυνάμεων.
Παράλληλα, αυτό που δημιουργεί έκπληξη είναι οι αντιδράσεις που υπήρξαν από τη δημοσιοποίηση αυτών των σημειωμάτων του Υπουργείου Δικαιοσύνης, ακόμα και από μερικούς από τους πιο άμεσους και απροσχημάτιστους επικριτές των παρανομιών του Μπους. Για παράδειγμα, ο Πωλ Κρούγκμαν έγραφε ότι ήμασταν πάντα «ένα έθνος με ηθικά ιδεώδη» και ποτέ πριν από τον Μπους «οι ηγέτες μας δεν πρόδωσαν τόσο βάναυσα τις αξίες του έθνους μας». Η υποστήριξη αυτής της άποψης αντανακλά μία μάλλον διαστρεβλωμένη αντίληψη της αμερικανικής ιστορίας.
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ www.globala.blogspot.com
ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΣΤΟ ΙΡΑΝ
*
Κώστας Λάμπος
Μιχάλης Μπερδελής
Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, ως νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση έχει βάλει στόχο την παγκόσμια κυριαρχία, η οποία όμως χωρίς τον έλεγχο της Ευρασίας δεν είναι εφικτή. Οι σύμμαχοί του σε αυτό το σχέδιο είναι το Ισραήλ, οι οικονομικές ολιγαρχίες και τα αντιδραστικά καθεστώτα στην Μέση και στην Άπω Ανατολή που βρίσκονται σε σύγκρουση με τους Λαούς και είναι ταυτισμένα με την καπιταλιστική βαρβαρότητα και την αμερικανοκρατία.
Η συντηρητική και αμερικανοελεγχόμενη Ευρωπαϊκή Ένωση, υπό τον Μπαρόζο και τον Σολάνα, ως παραδοσιακός «πρόθυμος σύμμαχος», παρακολουθεί αμήχανα και βολοδέρνει μεταξύ των πραγματικών συμφερόντων των «κυρίαρχων» Λαών των χωρών-μελών της και των συμφερόντων της ολιγαρχίας του μεγάλου κεφαλαίου και των αμερικανόδουλων πολιτικών συμμοριών τους.
Απέναντι σε αυτά τα σχέδια του αμερικανισμού στέκονται, για τους δικούς τους λόγους η καθεμιά, η Ρωσία, η Κίνα, η Ινδία και μερικές μικρότερες χώρες της Ασίας που απαρτίζουν τη λεγόμενη «Συνεργασία της Σαγκάης».στην οποία το Ιράν, με τον Μαχμούτ Αχμαντινεζάτ, συμμετέχει ως παρατηρητής διεκδικώντας το δικαίωμα να γίνει πλήρες μέλος της, γιατί γνωρίζει πως αποτελεί άμεσο στόχο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, για τον έλεγχο των Λαών και του πλούτου της Ευρασίας και κατά συνέπεια του κόσμου ολόκληρου.
Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, ο εμπνευστής των «πορτοκαλί επαναστάσεων» στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, έκανε ότι μπορούσε σε συνεργασία με την ιρανική μπουρζουαζία και τη συμμορία των μουλάδων να ανατρέψει τον Αχμαντινεζάτ με πρόσχημα το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, αλλά δεν τα κατάφερε. Πίστεψε όμως πως η ανατροπή θα μπορούσε να συμβεί με τις πρόσφατες εκλογές, αλλά ο ιρανικός Λαός του χάλασε τα σχέδια.
Τα γεγονότα που ακολούθησαν και συνεχίζουν να διαδραματίζονται στο Ιράν αυτές τις μέρες, σίγουρα δεν εκφράζουν μόνο τη δυσαρέσκεια των ηττημένων, αλλά σε κάποιο μεγάλο βαθμό εκφράζουν την οργή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και της υποτιθέμενης κυβέρνησης Ομπάμα.
Για να κατανοήσουμε αυτή την προσπάθεια διαμόρφωσης ενός ευρύτερου αντιιρανικού μετώπου, που θα στηρίξει ή θα ανεχθεί την επίθεση των ΕΠΑ εναντίον του Ιράν, θα πρέπει να δούμε σε συνδυασμό διάφορα γεγονότα, όπως:
α. την εκφρασμένη, ακόμα και σε επίπεδο Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, απειλή των Ενωμένων Πολιτειών της Αμερικής να επιτεθούν στο Ιράν αν δεν αναστείλει το πυρηνικό πρόγραμμά του, καθώς και την πρόθεση του Ισραήλ να επιτεθεί στο Ιράν γιατί με το πυρηνικό του πρόγραμμα, αλλά και με την υποτιθέμενη υποστήριξή του στην «αραβική τρομοκρατία» και στους Σηίτες μουσουλμάνους, «αποτελεί μόνιμη απειλή για το κράτος του Ισραήλ».
β. το πρώτο ταξίδι του Ομπάμα, αμέσως μετά την εκλογή του, στην Άγκυρα για την αποκατάσταση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών, που είχαν διαταραχθεί με την άρνηση της κυβέρνησης Ερντογάν να διαθέσει τη στρατιωτική βάση Ιντσερλίκ στις αμερικανικές δυνάμεις κατά τον δεύτερο πόλεμο κατά του Ιράκ, χωρίς εγγυήσεις για το κουρδικό ζήτημα και για την αναβάθμιση της Τουρκίας σε ρόλο υποϊμπεριαλιστικής δύναμης στην ευρύτερη περιοχή.
γ. το πρόσφατο ταξίδι του Ομπάμα στην Αίγυπτο και την προσπάθειά του να προσεταιριστεί την αραβική ολιγαρχία, αυτό που τα ΜΜΕ βάφτισαν «αραβικό κόσμο», ενάντια στην τρομοκρατία υπονοώντας φυσικά το Ιράν, προσφέροντας ως αντάλλαγμα την υποστήριξη των ΕΠΑ προς τα αντιδραστικά αραβικά καθεστώτα, αλλά και ένα παλαιστινιακό κράτος-φάντασμα με την ελπίδα πως θα προκληθεί μια νέα εμφυλιοπολεμική σύγκρουση μεταξύ της παλαιστινιακής αρχής και των δυνάμεων της Χαμάς και της Χεζμπολάχ και με το στόχο να εξαντληθεί κυριολεκτικά ο παλαιστινιακός Λαός και να ολοκληρωθεί η προγραμματισμένη και σταδιακά εφαρμοζόμενη από το φασιστικό Ισραήλ γενοκτονία του.
Το γεγονός πως όλοι οι σχετικοί παρατηρητές και αναλυτές μιλάνε για επιτυχία του Ομπάμα και στα δυό συγκεκριμένα ταξίδια του, σημαίνει πως ο αμερικανισμός, που με τον Μπάρακ Χουσείν Ομπάμα κατάφερε να ανακτήσει το χαμένο, εξαιτίας της συμπεριφοράς της συμμορίας Μπους, κύρος του, καταφέρνει τώρα να προωθεί με επιτυχία το σχέδιό του να διαμορφώσει μέτωπο κατά του δαιμονοποιημένου Ιράν και του «σανταμοποιημένου» Αχμαντινεζάτ, προϋποθέσεις αναγκαίες για να διαμορφώσει μια εχθρική απέναντι στο Ιράν, ή τουλάχιστο μια αδιάφορη παγκόσμια κοινή γνώμη, που θα διευκολύνει την στρατιωτική επίθεση ενάντια στο Ιράν, με αιχμή το Ισραήλ και κάποιο πρόσχημα που θα κατασκευάσουν οι μυστικές υπηρεσίας.
Είναι προφανές πως σε μια τέτοια σύγκρουση θα εμπλακούν αναγκαστικά όλες οι χώρες της περιοχής και κατά συνέπεια όλες οι μεγάλες δυνάμεις και οπωσδήποτε η Ρωσία στο μαλακό υπογάστριο της οποίας και για τη διάτρηση του οποίου διαδραματίζονται τα τελευταία γεγονότα.
Προφανές είναι επίσης το γεγονός πως αυτοί οι σχεδιασμοί του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού για να πετύχουν τους πολλαπλούς και κλιμακούμενουςστόχους τους, χρειάζονται, αν όχι τη συμπάθεια, τουλάχιστον την παθητικότητα των Λαών της περιοχής και της παγκόσμιας κοινής γνώμης, πράγμα που προσπαθούν να το πετύχουν με τη συστηματική παραπληροφόρηση και με κούφιες διαμαρτυρίες περί εκλογικής νοθείας και παραβίασης της Δημοκρατίας στο Ιράν, παρά το γεγονός πως είναι γνωστό πως η Δημοκρατία, κατά πάγια τακτική του αμερικανισμού, παραβιάζεται, μόνο όταν και όπου δεν εκλέγονται αμερικανόφιλοι κυβερνήτες.
Και φυσικά είναι προφανές και το γεγονός πως ο φονταμενταλιστής Αχμαντινεζάτ, καρπός των αντιφάσεων του ολιγαρχικού θεοκρατικού ιρανικού καθεστώτος και των αντιθέσεων των συγκρουόμενων φατριών του ιρανικού μουλατίου, δεν είναι ότι καλύτερο αξίζει στον πανάρχαιο και ιστορικό Λαό του Ιράν, αλλά φαίνεται πως για τον ιρανικό Λαό, είναι πολύ καλύτερος από τους μεσσίες της αμερικανόπνευστης «πράσινης επανάστασης», όπως αυτή διαμορφώνεται από τις θανάσιμα αντιμαχόμενες φατρίες του Ραφσαντζανί και του Χαμενέι και των αχυράνθρωπων τύπου Μουσαβί. και Αχμαντινεζάτ. Σε κάθε όμως περίπτωση τις επιλογές του ιρανικού Λαού, όπως και κάθε άλλου Λαού, δεν μπορεί να τις υπαγορεύουν τα ανδρείκελα του αμερικανισμού και οι υποβολείς τους από τα στρατηγεία της CIA και της ΜΟΣΑΝΤ, που επιδιώκουν τον εμφύλιο σπαραγμό στο Ιράν, για να το αποδυναμώσουν και να το εντάξουν στα σχέδια του αμερικανισμού για την παγκόσμια ηγεμονία του Κεφαλαίου.
Προφανές είναι, τέλος και το γεγονός πως η υπόθεση της Δημοκρατίας και της ποιάς Δημοκρατίας στο Ιράν και σε κάθε άλλη χώρα του πλανήτη δεν είναι υπόθεση των οικονομικών ολιγαρχιών, της πολιτικής γραφειοκρατίας και των μυστικών υπηρεσιών του ιμπεριαλισμού, αλλά είναι αποκλειστική υπόθεση των «Δήμων», δηλαδή των Λαών, δηλαδή των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού και με αυτό ολόκληρης της εργαζόμενης ανθρωπότητας η οποία έχει χίλιους λόγους και κάθε συμφέρον να βάλλει τέλος στην καπιταλιστική βαρβαρότητα σε κάθε πιθανή και απίθανη εκδοχή της, στην προοπτική του αγώνα για την ανοικοδόμηση ενός καλύτερου κόσμου και συγκεκριμένα του κόσμου της Άμεσης Δημοκρατίας, της Αταξικής Κοινωνίας και του Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού.
Με αυτή την έννοια και ανεξάρτητα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας του ιρανικού Λαού και των άλλων Λαών της περιοχής και του πλανήτη, αποκτά αντιιμπεριαλιστικό περιεχόμενο και οικουμενικό χαρακτήρα και γι’ αυτό είναι και προσωπικός μας αγώνας, έστω και αν αυτός περιορίζεται στην αποκάλυψη των ιμπεριαλιστικών σχεδίων και της αμερικανικής προπαγάντας που στοχεύει στην παραπλάνηση της παγκόσμιας κοινής γνώμης, χαλκεύοντας και πλαστογραφώντας ακόμα και επίσημα κρατικά έγγραφα. Ο σκοπός είναι και πάλι προφανής, να ανεβάσουν στην εξουσία τους υποτακτικούς τους ή να επέμβουν στρατιωτικά για «τη σωτηρία της Δημοκρατίας» και για την «υπεράσπιση της παγκόσμιας ειρήνης», όπως έκαναν στην Κύπρο, στη Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στο Λίβανο, στις περισσότερες χώρες της Αφρικής και κάνουν δεκαετίες τώρα στην πολύπαθη Παλαιστίνη.
Το συμπέρασμα είναι πως ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός ετοιμάζεται για νέα επίθεση ενάντια στους Λαούς της περιοχής, για τη λεηλασία του πλούτου της και με αυτό οργανώνει μια νέα αιματηρή περιπέτεια της ανθρωπότητας. Μια περιπέτεια την οποία μπορούν να σταματήσουν μόνο οι Λαοί της περιοχής και η μη-παραπληροφορημένη ανθρωπότητα. Αυτό είναι σήμερα και το καθήκον κάθε προοδευτικού ανθρώπου, αλλά και της όποιας Αριστεράς που κατανοεί διαλεκτικά τους νόμους κίνησης της ιστορίας της Ανθρωπότητας και δεν ξεχνάει πως πέρα από το «Δεξιά και Αριστερά» στα αστικά κοινοβούλια, υπάρχει και το «πάνω και κάτω» στην κοινωνία, που παραπέμπουν σε μια «μπρος-πίσω» κίνηση των κοινωνιών, όπου η Αριστερά, ως εκφραστής των εκμεταλλευόμενων και καταπιεζόμενων, εργάζεται ενάντια στο πισωγύρισμα στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα και υπέρ της φυγής προς τα μπροστά, για την πρόοδο και για το Σοσιαλισμό της Εργασίας και του οικουμενικού Ανθρωπισμού.
Αυτός ο λαός που ακόμα δεν βρήκε το θάρρος να ξεπροβάλει με όλη του την δύναμη και να τα βάλει με τις περιβόητες ηγεσίες των κομματικών φέουδων στην ημικατεχόμενη Κύπρο, αυτός ο λαός που διατηρήθηκε για αιώνες παρόλες τις ξένες κατακτήσεις, βιασμούς, λεηλασίες και μαζικές δολοφονίες αθώων με τελευταία και χειρότερη την κατοχική Τουρκία, διατηρεί ακόμα ψηλά το αισθητήριό του. Αισθάνεται τα επακόλουθα και ανησυχεί. Αντιλαμβάνεται τα λάθη του παρελθόντος που έκαναν οι ηγέτες του είτε κομματικοί είτε προέδροι και ζει τις συνέπειές τους.
