Η ανθρώπινη ανάπτυξη στις ΗΠΑ*
της ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΠΑΝΟΥ
Μια νέα έκθεση η οποία αναφέρεται στην ανθρώπινη ανάπτυξη στις ΗΠΑ δόθηκε στη δημοσιότητα πριν από λίγες ημέρες. Όπως ήταν αναμενόμενο –λόγω της ιεραρχική δομής του αμερικανικού καπιταλισμού, η οποία δημιουργεί και αναπαράγει μεγάλες κοινωνικές ανισότητες– η έκθεση έφερε στο φως μεγάλες αποκλίσεις στα θέματα της υγείας, του εισοδήματος και του επιπέδου ζωής που υφίστανται σήμερα στις ΗΠΑ.Μερικά από τα ευρήματα:
Οι ΗΠΑ κατατάσσονται στη θέση 24 μεταξύ των 30 πλουσιότερων χωρών στην προσδοκιμότητα ζωής – αν και δαπανούν περισσότερα στην υγειονομική περίθαλψη από οποιαδήποτε άλλη χώρα
Το 14% του πληθυσμού –περίπου 30 εκατομμύρια Αμερικανοί– δεν διαθέτουν τις γνωστικές δυνατότητες για να εκπληρώσουν απλούς καθημερινούς στόχους, όπως είναι η ανάγνωση εφημερίδων ή εγχειριδίων με οδηγίες χρήσης
Ένας στους έξι Αμερικανούς –περίπου 47 εκατομμύρια άτομα– δεν διαθέτει υγειονομική περίθαλψη
Κάθε 90 δευτερόλεπτα πεθαίνει ένας Αμερικανός από ασθένειες που σχετίζονται με την παχυσαρκία
Πρόωρος θάνατος δια δολοφονίας είναι πέντε φορές υψηλότερος στις ΗΠΑ σε σύγκριση με το μέσο όρο των άλλων χωρών του ΟΟΣΑ
Το 1% των αμερικανικών νοικοκυριών κατέχει το 1/3 του πλούτου στις ΗΠΑ
Το 10% των νοικοκυριών που βρίσκονται στην κορυφή της εισοδηματικής πυραμίδας κατέχει το 71% του πλούτου της χώρας, ενώ το 60% που βρίσκεται στις χαμηλότερες κλίμακες κατέχει το 4% του πλούτου της χώρας
Περισσότερα: http://www.measureofamerica.org/
________________
* Αναδημοσίευση απο : www.montlhreview.gr (25.07.2008)
Δευτέρα 28 Ιουλίου 2008
Δευτέρα 30 Ιουνίου 2008
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΚΑΙ ΤΗ ΜΥΡΩΔΙΑ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟY
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗ
MONTHLY REVIEW:http://www.monthlyreview.gr/
Οι Ομπάμα-συντηρητικοί*
της SARAH BAXTER
Τι κοινό έχουν η κόρη του Ρίτσαρντ Νίξον, ο συγγραφέας των ομιλιών του Ρόναλντ Ρέηγκαν και ο γιος του Μίλτον Φρήντμαν, του μονεταριστικού οικονομολόγου; Είναι όλοι Ομπάμα-συντηρητικοί, δηλαδή συντηρητικοί, Ρεπουμπλικανοί και υπέρμαχοι της ελεύθερης αγοράς οι οποίοι υποστηρίζουν τον Μπαράκ Ομπάμα, τον υποψήφιο των Δημοκρατικών για την προεδρία των ΗΠΑ.Η εκστρατεία του Ομπάμα διαθέτει μια οξυδερκή ομάδα διεξαγωγής πολιτικών επιχειρήσεων, η οποία ως στόχο έχει την αναζήτηση επώνυμων οπαδών «που ανήκουν και στις δύο πλευρές» σύμφωνα με τον αρμόδιο αξιωματούχο. Έφθασε πολύ κοντά στο να διασφαλίσει ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της πολιτικής όταν ο Κόλιν Πάουελ, υπουργός Εξωτερικών στην πρώτη κυβέρνηση Μπους, είπε την περασμένη εβδομάδα ότι ίσως ψηφίσει τον Ομπάμα.Ο Πάουελ δήλωσε ότι ο Ομπάμα και ο ΜακΚέην, ο Ρεπουμπλικάνος αντίπαλός του, «έχουν τα προσόντα να γίνουν πρόεδροι, αλλά δεν μπορεί να γίνουν και οι δύο». Πρόσθεσε ότι δεν θα ψήφιζε τον Ομπάμα επειδή είναι Αφροαμερικανός, ούτε τον ΜακΚέην λόγω της στρατιωτικής του θητείας, αλλά θα ψήφιζε εκείνον «που διαθέτει τα καλύτερα εργαλεία για την επίλυση των προβλημάτων της Αμερικής του 21ου αιώνα… ανεξάρτητα από την κομματική του τοποθέτηση».Το επιχείρημα που αναπαρήγαγε η Πέγκυ Νούναν, μια συντηρητική αρθρογράφος, η οποία έγραψε πικρόχολα στην Wall Street Journal την περασμένη εβδομάδα, ότι «ο ΜακΚέην βέβαια είναι η παλιά Αμερική, ο Ομπάμα η νέα». Αν και δεν υποστήριξε ανοικτά κανέναν υποψήφιο, συμπέρανε: «Η Αμερική κοιτάζει μπροστά όχι πίσω, αναζητά πάντα το καινούριο και αφήνει το γερασμένο. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ξεκινήσαμε».
__________________________________-
* ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ Ο ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ ΟΡΙΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΟ ΤΟΥ ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΟΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑ ΤΗΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΓΕΡΑΚΙ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟΥ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑΤΟΣ
SBIGNEW BRZEZISKI, ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΑΛΛΑΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ
Περισσότερα: http://www.timesonline.co.uk/
MONTHLY REVIEW:http://www.monthlyreview.gr/
Οι Ομπάμα-συντηρητικοί*
της SARAH BAXTER
Τι κοινό έχουν η κόρη του Ρίτσαρντ Νίξον, ο συγγραφέας των ομιλιών του Ρόναλντ Ρέηγκαν και ο γιος του Μίλτον Φρήντμαν, του μονεταριστικού οικονομολόγου; Είναι όλοι Ομπάμα-συντηρητικοί, δηλαδή συντηρητικοί, Ρεπουμπλικανοί και υπέρμαχοι της ελεύθερης αγοράς οι οποίοι υποστηρίζουν τον Μπαράκ Ομπάμα, τον υποψήφιο των Δημοκρατικών για την προεδρία των ΗΠΑ.Η εκστρατεία του Ομπάμα διαθέτει μια οξυδερκή ομάδα διεξαγωγής πολιτικών επιχειρήσεων, η οποία ως στόχο έχει την αναζήτηση επώνυμων οπαδών «που ανήκουν και στις δύο πλευρές» σύμφωνα με τον αρμόδιο αξιωματούχο. Έφθασε πολύ κοντά στο να διασφαλίσει ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της πολιτικής όταν ο Κόλιν Πάουελ, υπουργός Εξωτερικών στην πρώτη κυβέρνηση Μπους, είπε την περασμένη εβδομάδα ότι ίσως ψηφίσει τον Ομπάμα.Ο Πάουελ δήλωσε ότι ο Ομπάμα και ο ΜακΚέην, ο Ρεπουμπλικάνος αντίπαλός του, «έχουν τα προσόντα να γίνουν πρόεδροι, αλλά δεν μπορεί να γίνουν και οι δύο». Πρόσθεσε ότι δεν θα ψήφιζε τον Ομπάμα επειδή είναι Αφροαμερικανός, ούτε τον ΜακΚέην λόγω της στρατιωτικής του θητείας, αλλά θα ψήφιζε εκείνον «που διαθέτει τα καλύτερα εργαλεία για την επίλυση των προβλημάτων της Αμερικής του 21ου αιώνα… ανεξάρτητα από την κομματική του τοποθέτηση».Το επιχείρημα που αναπαρήγαγε η Πέγκυ Νούναν, μια συντηρητική αρθρογράφος, η οποία έγραψε πικρόχολα στην Wall Street Journal την περασμένη εβδομάδα, ότι «ο ΜακΚέην βέβαια είναι η παλιά Αμερική, ο Ομπάμα η νέα». Αν και δεν υποστήριξε ανοικτά κανέναν υποψήφιο, συμπέρανε: «Η Αμερική κοιτάζει μπροστά όχι πίσω, αναζητά πάντα το καινούριο και αφήνει το γερασμένο. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ξεκινήσαμε».
__________________________________-
* ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ Ο ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ ΟΡΙΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΟ ΤΟΥ ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΟΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑ ΤΗΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΓΕΡΑΚΙ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟΥ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑΤΟΣ
SBIGNEW BRZEZISKI, ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΑΛΛΑΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ
Περισσότερα: http://www.timesonline.co.uk/
Παρασκευή 13 Ιουνίου 2008
DEN FTAIEI O GAIDAROS ALLA TO SAMARI
OTAN H MISH ALHTHEIA *
KRYBEI OLOKLHRO
TO MEGALO PSEMA
H EPITHESH ENANTIA STHN EYHMERIA, OSON AKOMA, ELAXISTON EYHMEROYN, DEN EINAI ERGO TOY KAPITALISMOY, ALLA TON AGNOSTON KERDOSKOPON POY KANOYN SYNEXOS AKRIBOTERH TH ZOH. AYTOS EINAI O TITLOS, ALLA KAI TO SYMPERASMA MIAS EKTETAMENHS EREYNAS TOY TELEYTAIOY TEYXOYS (24-2008) TOY GERMANIKOY PERIODIKOY "DER SPIEGEL".
http://www.spiegel.de/spiegel/
_____________
* AYTH H GLOSSIKH PAREKLHSH EINAI DIKAIOLOGHMENH
KRYBEI OLOKLHRO
TO MEGALO PSEMA
H EPITHESH ENANTIA STHN EYHMERIA, OSON AKOMA, ELAXISTON EYHMEROYN, DEN EINAI ERGO TOY KAPITALISMOY, ALLA TON AGNOSTON KERDOSKOPON POY KANOYN SYNEXOS AKRIBOTERH TH ZOH. AYTOS EINAI O TITLOS, ALLA KAI TO SYMPERASMA MIAS EKTETAMENHS EREYNAS TOY TELEYTAIOY TEYXOYS (24-2008) TOY GERMANIKOY PERIODIKOY "DER SPIEGEL".
http://www.spiegel.de/spiegel/
_____________
* AYTH H GLOSSIKH PAREKLHSH EINAI DIKAIOLOGHMENH
Παρασκευή 23 Μαΐου 2008
Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΓΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΩΘΕΙ
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗ: http://www.monthlyreview.gr/
10 "εντολές" για να σωθεί ο πλανήτης
του EVO MORALES
1. Σταματήστε
το καπιταλιστικό σύστημα
2. Αποκηρύξτε τους πολέμους
3. Ένας κόσμος χωρίς
ιμπεριαλισμό ή αποικιοκρατία
4. Το δικαίωμα στο νερό
5. Ανάπτυξη καθαρών
μορφών ενέργειας
6. Σεβασμός στη μητέρα-γη
7. Οι βασικές υπηρεσίες θα
αντιμετωπίζονται όπως
τα ανθρώπινα δικαιώματα
8. Πολεμήστε τις ανισότητες
9. Προαγωγή της διαφορετικότητας
των πολιτισμών και των οικονομιών
10. Να ζούμε καλά, όχι καλύτερα
σε βάρος των άλλων .
Περισσότερα:http://www.zmag.org/znet/viewArticle/17251
10 "εντολές" για να σωθεί ο πλανήτης
του EVO MORALES
1. Σταματήστε
το καπιταλιστικό σύστημα
2. Αποκηρύξτε τους πολέμους
3. Ένας κόσμος χωρίς
ιμπεριαλισμό ή αποικιοκρατία
4. Το δικαίωμα στο νερό
5. Ανάπτυξη καθαρών
μορφών ενέργειας
6. Σεβασμός στη μητέρα-γη
7. Οι βασικές υπηρεσίες θα
αντιμετωπίζονται όπως
τα ανθρώπινα δικαιώματα
8. Πολεμήστε τις ανισότητες
9. Προαγωγή της διαφορετικότητας
των πολιτισμών και των οικονομιών
10. Να ζούμε καλά, όχι καλύτερα
σε βάρος των άλλων .
Περισσότερα:http://www.zmag.org/znet/viewArticle/17251
Τετάρτη 7 Μαΐου 2008
Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΥ: Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΑΥΞΑΝΕΙ ΣΤΙΣ ΠΛΟΥΣΙΕΣ ΧΩΡΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. 23% ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΤΙΣ USA ΥΠΟΣΙΤΙΖΟΝΤΑΙ
ΠΟΣΟΣΤΟ ΠΑΙΔΙΩΝ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΟΡΙΟ ΦΤΩΧΕΙΑΣ ΣΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ (ΟΟΣΑ)
Το ποσοστό των παιδιών που ζουν σε «σχετική» φτώχεια ορίζεται ως νοικοκυριά με εισόδημα κάτω του 50% του εθνικού μέσου εισοδήματος.
(Για να διαβάσετε τον πίνακα κάνετε αριστερό κλικ πάνω στον πίνακα)
Η Ελλάδα (12,4%), η Ιρλανδία (15,7%), η Ιταλία (16,6%), η Πορτογαλία (15,6%) και η Ισπανία (13,3%), όχι μόνο καταμερίζουν μικρό ποσοστό των κρατικών δαπανών σε κοινωνικές παροχές γενικά, αλλά αυτές οι παροχές παίζουν μικρότερο ρόλο στην προστασία των οικογενειών χαμηλού εισοδήματος. Σε αυτές τις πέντε χώρες, που παρουσιάζουν υψηλά ποσοστά παιδικής φτώχειας, οι κρατικοί πόροι που προορίζονται για εκείνους που έχουν χαμηλά εισοδήματα επικεντρώνονται σε ανθρώπους ηλικίας άνω των 50 ετών.
Κυριακή 4 Μαΐου 2008
Ο ΜΠΟΥΣ ΚΑΙ Η ΡΩΣΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙ
του FIDEL CASTRO
(21/04/2008)
ΑΝΑΔΗΜΟ-
ΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ
ΤΟ MONTHLY REVIEW:http://www.monthlyreview.gr/antilogos/greek/diktuo/arxeio_sxoliwn
Για μια αχανή χώρα όπως η Ρωσία, η Ανατολική Ευρώπη δεν είναι μόνο ένας χώρος πολιτισμού, τέχνης, ιστορίας και εξειδικευμένων επιστημών, ή ένας παραγωγός γνωστών κρασιών ή συκωτιού χήνας, όλων των πιθανών τύπων τυριού και άλλων εξαίσιων και ακριβών προϊόντων από την ύπαιθρο και την πόλη.
Είναι επίσης ένας καταναλωτής ρωσικού πετρελαίου, φυσικού αερίου, χρυσού, νικελίου και πρώτων υλών, ένα όργανο για φυγή κεφαλαίου και εγκεφάλων, για την κατασπατάληση τροφίμων που μετατρέπονται σε αιθανόλη που χρησιμοποιείται στα πολυτελή και πανάκριβα αυτοκίνητά τους.
Όλος ο κόσμος τα γνωρίζει αυτά.
Βέβαια, η Ασία είναι σημαντικότερη για τη Ρωσία από την Ευρώπη, καθώς οι διεθνείς εμπορικοί θεσμοί της Ασίας –μέσα από την Ομάδα της Σαγκάης– ανοίγουν περισσότερες πόρτες στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου από την προσφορά του Μπους για υποστήριξη του Πούτιν στο στόχο του να ενταχθεί η Ρωσία σε αυτόν τον οργανισμό.
Τι συμφέρον έχουν οι ΗΠΑ για να εγκαταστήσουν βάσεις στο διάστημα, ραντάρ και εκτοξευτές πυραύλων στην Ευρώπη και αλλού, αν όχι για να χρησιμοποιηθούν για να απειλήσουν τη Ρωσία;
Προφανώς τα όπλα που θα στοχεύουν τη Ρωσία θα κάνουν το ίδιο και για την Κίνα και όλες τις χώρες, χωρίς εξαίρεση, για να τις μετατρέψουν σε συμμάχους ή σε εχθρούς μια αυτοκρατορίας της οποίας το οικονομικό και πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να διατηρηθεί.
Οι ΗΠΑ στρέφονται προς τον προστατευτισμό για να βελτιώσουν τους δείκτες απασχόλησης στο εσωτερικό, όπου οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να ανταγωνισθούν τα εκατομμύρια ανθρώπων του Τρίτου Κόσμου, οι οποίοι μέσα από θυσίες παράγουν ποιοτικά καταναλωτικά αγαθά με πολύ χαμηλότερα κόστη – προϊόντα τα οποία οι πολυεθνικές πωλούν αργότερα, μέσα σε μια προσπάθεια να αυξήσουν την υπεραξία που ιδιοποιούνται.
Παρασκευή 18 Απριλίου 2008
ΓΙΑ ΕΝΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ
«Είμαστε κοινωνικά κινήματα που παλεύουν σε όλα τα μέρη του κόσμου ενάντια στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, τον πόλεμο, το ρατσισμό, τη διαίρεση σε κάστες, τη φτώχεια, την πατριαρχία και όλες τις μορφές οικονομικής, ηθικής, κοινωνικής, πολιτικής, πολιτιστικής, σεξουαλικής και φυλετικής διάκρισης και αποκλεισμού. Παλεύουμε για την κοινωνική δικαιοσύνη, τη συμμετοχική δημοκρατία, τα οικουμενικά δικαιώματα και το δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν για το μέλλον τους. Τασσόμαστε υπέρ της ειρήνης και της διεθνούς συνεργασίας, για μια βιώσιμη κοινωνία που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες των λαών για τροφή, στέγη, υγεία, εκπαίδευση, πληροφόρηση, ύδρευση, ενέργεια, δημόσια μέσα μεταφοράς και ανθρώπινα δικαιώματα. Είμαστε αλληλέγγυοι με τις γυναίκες που μάχονται την κοινωνική και πατριαρχική βία. Υποστηρίζουμε την πάλη των αγροτών, εργατών, των λαϊκών κινημάτων της πόλης και όλων αυτών που κινδυνεύουν άμεσα να στερηθούν τα σπίτια, τις δουλειές, τη γη και τα δικαιώματά τους. Είμαστε τα εκατομμύρια των ανθρώπων που διαδήλωσαν ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός».
(Απόσπασμα από τη Διακήρυξη του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ κατά της Παγκοσμιοποίησης, που έγινε στο Porto Alegre το 2003)
ΟΙ 5 ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ
ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ
ΔΡΑΣΗΣΤΩΝ ΛΑΩΝ (P.G.A)*.
1. Μία καθαρή απόρριψη του φεουδαρχισμού, του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού καθώς και όλων των εμπορικών συμφωνιών, των θεσμών και των κυβερνήσεων που προωθούν μία καταστροφική παγκοσμιοποίηση.
2. Μία καθαρή απόρριψη όλων των μορφών και συστημάτων κυριαρχίας και διάκρισης, όπως η πατριαρχία, ο ρατσισμός και ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός όλων των δογμάτων (και κάθε άλλη αντίστοιχη μορφή).
3. Μία στάση σύγκρουσης, γιατί δεν πιστεύουμε ότι το «lobbying» μπορεί να έχει μια σημαντική επίδραση πάνω στις τόσο πατριαρχικές και αντιδημοκρατικές οργανώσεις, για τις οποίες το διεθνές κεφάλαιο είναι ο μόνος πραγματικός και προσδιοριστικός παράγοντας της πολιτικής τους.
4. Μία πρόσκληση στην άμεση δράση και στην κοινωνική ανυπακοή, υπέρ των αγώνων των κοινωνικών κινημάτων, προοθώντας μορφές αντίστασης που μεγιστοποιούν το σεβασμό για τη ζωή και για τα δικαιώματα των καταπιεσμένων λαών, καθώς και στη δημιουργία τοπικών εναλλακτικών μορφών στον παγκόσμιο καπιταλισμό.
5. Μία οργανωτική φιλοσοφία που βασίζεται στην αποκέντρωση και στην αυτονομία.
_____________________
*Αναδημοσίευση από ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ:
http://www.kinimata.gr/pagosmio_k_k/9pagosmia-drasi-laon-pga/9pagosmia-drasi-laon-pga_1.html
Τετάρτη 16 Απριλίου 2008
ΕΔΩ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ, ΕΔΩ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ: "ΞΥΠΝΑΤΕ, ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΘΕΛΟΥΝ ΤΑΪΣΜΑ"
«Ξύπνα!
Η εφαρμογή
Την δεκαετία του 1990 , σύμφωνα με τον Τριανού και τον Θανόπουλο, το σχέδιο της Νέας Τάξης ήταν να τοποθετήσουν τον Μητσοτάκη πρωθυπουργό , με σκοπό να νομοθετήσει για τις ιδιωτικοποιήσεις του δημόσιου κεφαλαίου και για το χρηματιστήριο. Το σχέδιο περιελάμβανε την ιδιωτικοποίηση των περιφερειακών τραπεζών, με σκοπό να χειραγωγήσουν μέσω του χρηματιστηρίου την διακίνηση όλων των κεφαλαίων στην αγορά.
Εκείνη την εποχή, προκειμένου η Νέα Τάξη της Παγκόσμιας Οικονομίας να καταφέρει να ελέγξει την Ελλάδα, ξεκίνησε να εκπαιδεύει τον Έλληνα στο πώς να ξοδεύει περισσότερα από όσα παράγει. Ακολουθώντας μια τεράστια και πολυδάπανη καμπάνια , κατάφεραν να αλλάξουν βαθιά ριζωμένα έθιμα , ήθη και συνήθειες. Το σχέδιο που εκτυλίχθηκε ακολούθησε την εξής πορεία:
Πρώτο βήμα ήταν ο βομβαρδισμός των καταναλωτών με διαφημίσεις που απενοχοποιούσαν τον καταναλωτισμό.
Δεύτερο βήμα ήταν η χρηματοδότηση του life style , το οποίο…από μια ελαφριά βιοτεχνία των 1-2 σελίδων στα κοσμικά , μεταβλήθηκε σε μια πανελλήνια βαριά βιομηχανία των 20 περιοδικών και των 10 σελίδων σε κάθε εφημερίδα.
Το τρίτο βήμα ήταν η γενναία χρηματοδότηση ταινιών και σήριαλ που πραγματεύονταν την συναρπαστική ζωή που προσφέρει η αεριτζίδικη οικονομία.
Έτσι , οι Έλληνες, που παραδοσιακά φοβούνταν τον δανεισμό και αποταμίευαν ακόμα και με στερήσεις, έμαθαν να ξοδεύουν αδιάκοπα, αδιαφορώντας για το αύριο και να υποθηκεύουν για να συγχρονιστούν με την νέα εποχή του shopping therapy και του άκρατου καταναλωτισμού. Και επειδή οι κρατικές τράπεζες διοικούνταν από "παλιά μυαλά", ήρθαν οι ιδιωτικοποιήσεις και οι ξένες τράπεζες για να διαβρώσουν καλύτερα τις συνειδήσεις.
Τότε, εκείνη την περίοδο άρχισαν οι τράπεζες να ζητούν υποθήκες 50 και 100 εκατομμυρίων δραχμών για δάνεια 5 και 6 εκατ. δρχ. Έτσι λοιπόν εθιστήκαμε στον υπερκαταναλωτισμό και στον υπερδανεισμό και η ελληνική κοινωνία πέρασε στην επόμενη φάση , όπου δεν έψαχναν τα νοικοκυριά να δανειστούν όπως πριν, αλλά οι τράπεζες έψαχναν τα νοικοκυριά για να τα δανείσουν!
Η μεγάλη στρέβλωση των κανόνων
του παιχνιδιού και οι συνέπειες
Αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης ήταν η έκρηξη της τραπεζικής κερδοφορίας. Σε μια εποχή συμπίεσης των μισθών , οι τράπεζες βρίσκονταν και βρίσκονται στην πρωτοπορία και στη αύξηση κερδών της τάξης του 80%. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών οι πέντε μεγαλύτεροι όμιλοι της χώρας εμφάνισαν καθαρά κέρδη πάνω από 20 δις Ευρώ.
Ταυτόχρονα, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και η σημερινή Μillenium άρχισαν να προσφέρουν δάνεια αποπληρωτέα έως και σε 40 χρόνια και πρακτικά εισήγαγαν και την λογική της ισόβιας εξάρτησης από τις τράπεζες. Η συγκεκριμένη όμως συμπεριφορά από τις τράπεζες είχε σαν αποτέλεσμα την έκρηξη των πανωτοκίων και των πλειστηριασμών με ένα διπλό κόστος, να πτωχεύσουν αφενός οι περισσότερες παραγωγικές μονάδες της χώρας και να πάψουν να παράγουν εθνικό εισόδημα αλλά και να βλάπτονται, αφετέρου, οι ίδιες οι τράπεζες που δεν μπορούν να εισπράξουν τις οφειλές.
Η κατάσταση έγινε χειρότερη σε ότι αφορά τους μισθωτούς που έχουν υποθηκεύσει τα σπίτια τους. Οι πλειστηριασμοί και οι κατασχέσεις το 2007 σημείωσαν έκρηξη και συγκεκριμένα διπλασιάστηκαν (ποσοστό 46%) σε σχέση με το 2006. Όλο αυτό το σκηνικό, αν προσθέσουμε και το φακέλωμα από τον Τειρεσία, με την δικαιολογία να περιορίσουν τα ρίσκα τους από τους αφερέγγυους πελάτες ολοκληρώνεται με το γεγονός πως πέρα από τα υλικά υπάρχοντα, θίγονται ακόμα και θεμελιώδεις ελευθερίες των πολιτών.
Ανάμεσα σε όλα αυτά δε, το πιο προκλητικό ήταν η «αναρμοδιότητα» που στις 10 Δεκεμβρίου 2007 δήλωσε ο υπουργός δικαιοσύνης για την παράνομη λειτουργία των εταιρειών είσπραξης χρεών, απαντώντας σε ερώτηση βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ Αυτό που γίνεται αντιληπτό είναι πως οι τράπεζες σήμερα λειτουργούν ανεξέλεγκτα, αφού δεν υπόκεινται σε κανέναν νόμο[3], όταν αυτός δεν τους εξυπηρετεί και έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν ένα ισχυρότατο λόμπι, διεισδύοντας στα κόμματα και στην κυβέρνηση. Χαρακτηριστικά σήμερα υπάρχει τραπεζίτης εν ενεργεία που στην καριέρα του είχε υφισταμένους του έναν υπουργό της παρούσας κυβέρνησης και έναν στενό συγγενή υπουργού πρώτης γραμμής.
Εγώ και οι φίλοι μου λοιπόν…ας ασχοληθούμε με τα λάθη της Σου Λι και ας ξυπνήσουμε το πρωί νωρίς-νωρίς, γιατί οι τράπεζες πεινάνε…!
MM
________________________________
[1] Γκράφιτι στους τοίχους της Αθήνας
[2] Αυτό το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα http://www.politesenergoi.gr/
[3] Tα σχετικά περί προστασίας των πολιτών μέσω των νόμων του 2004 που "δήθεν" περιόριζαν την ασυδοσία των τραπεζών και ρύθμισαν τα πανωτόκια, μόνο ως ένα από τα γνωστά ανέκδοτα της ΝΔ θα μπορούσαν να εκληφθούν.
______________________________
*Η Πρωτβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό, φιλοξενεί ευχαρίστως άρθρα, κείμενα και σχόλια, που προάγουν το Διάλογο και ευχαριστεί τη Μάιρη για τη συνεργασία της
Είναι ώρα
να ταίσεις
Γράφει η ΜΑΙΡΗ ΜΑΝΤΗ[2]*
Το Σχέδιο
"Είμαστε ευγνώμονες στην Washington Post…,New York Times και άλλους μεγάλους εκδοτικούς οίκους των οποίων οι διευθυντές έχουν παρακολουθήσει τις συναντήσεις μας και έχουν σεβαστεί τις υποσχέσεις τους για σύνεση εδώ και σχεδόν 40 χρόνια. Η δουλειά τώρα είναι πολύ πιο εκλεπτυσμένη και προετοιμασμένη να οδηγήσει προς μια παγκόσμια διακυβέρνηση. Η υπερεθνική κυριαρχία μιάς ευφυούς ελίτ και των παγκόσμιων τραπεζιτών είναι σίγουρα προτιμότερη από τον εθνικό αυτοπεριορισμό που τηρήθηκε τους περασμένους αιώνες." (Ντέιβιντ Ροκφέλλερ – 1991 Ομιλία στην Τριμερή Επιτροπή)
Το Σχέδιο
"Είμαστε ευγνώμονες στην Washington Post…,New York Times και άλλους μεγάλους εκδοτικούς οίκους των οποίων οι διευθυντές έχουν παρακολουθήσει τις συναντήσεις μας και έχουν σεβαστεί τις υποσχέσεις τους για σύνεση εδώ και σχεδόν 40 χρόνια. Η δουλειά τώρα είναι πολύ πιο εκλεπτυσμένη και προετοιμασμένη να οδηγήσει προς μια παγκόσμια διακυβέρνηση. Η υπερεθνική κυριαρχία μιάς ευφυούς ελίτ και των παγκόσμιων τραπεζιτών είναι σίγουρα προτιμότερη από τον εθνικό αυτοπεριορισμό που τηρήθηκε τους περασμένους αιώνες." (Ντέιβιντ Ροκφέλλερ – 1991 Ομιλία στην Τριμερή Επιτροπή)
Η εφαρμογή
Την δεκαετία του 1990 , σύμφωνα με τον Τριανού και τον Θανόπουλο, το σχέδιο της Νέας Τάξης ήταν να τοποθετήσουν τον Μητσοτάκη πρωθυπουργό , με σκοπό να νομοθετήσει για τις ιδιωτικοποιήσεις του δημόσιου κεφαλαίου και για το χρηματιστήριο. Το σχέδιο περιελάμβανε την ιδιωτικοποίηση των περιφερειακών τραπεζών, με σκοπό να χειραγωγήσουν μέσω του χρηματιστηρίου την διακίνηση όλων των κεφαλαίων στην αγορά.
Εκείνη την εποχή, προκειμένου η Νέα Τάξη της Παγκόσμιας Οικονομίας να καταφέρει να ελέγξει την Ελλάδα, ξεκίνησε να εκπαιδεύει τον Έλληνα στο πώς να ξοδεύει περισσότερα από όσα παράγει. Ακολουθώντας μια τεράστια και πολυδάπανη καμπάνια , κατάφεραν να αλλάξουν βαθιά ριζωμένα έθιμα , ήθη και συνήθειες. Το σχέδιο που εκτυλίχθηκε ακολούθησε την εξής πορεία:
Πρώτο βήμα ήταν ο βομβαρδισμός των καταναλωτών με διαφημίσεις που απενοχοποιούσαν τον καταναλωτισμό.
Δεύτερο βήμα ήταν η χρηματοδότηση του life style , το οποίο…από μια ελαφριά βιοτεχνία των 1-2 σελίδων στα κοσμικά , μεταβλήθηκε σε μια πανελλήνια βαριά βιομηχανία των 20 περιοδικών και των 10 σελίδων σε κάθε εφημερίδα.
Το τρίτο βήμα ήταν η γενναία χρηματοδότηση ταινιών και σήριαλ που πραγματεύονταν την συναρπαστική ζωή που προσφέρει η αεριτζίδικη οικονομία.
Έτσι , οι Έλληνες, που παραδοσιακά φοβούνταν τον δανεισμό και αποταμίευαν ακόμα και με στερήσεις, έμαθαν να ξοδεύουν αδιάκοπα, αδιαφορώντας για το αύριο και να υποθηκεύουν για να συγχρονιστούν με την νέα εποχή του shopping therapy και του άκρατου καταναλωτισμού. Και επειδή οι κρατικές τράπεζες διοικούνταν από "παλιά μυαλά", ήρθαν οι ιδιωτικοποιήσεις και οι ξένες τράπεζες για να διαβρώσουν καλύτερα τις συνειδήσεις.
Τότε, εκείνη την περίοδο άρχισαν οι τράπεζες να ζητούν υποθήκες 50 και 100 εκατομμυρίων δραχμών για δάνεια 5 και 6 εκατ. δρχ. Έτσι λοιπόν εθιστήκαμε στον υπερκαταναλωτισμό και στον υπερδανεισμό και η ελληνική κοινωνία πέρασε στην επόμενη φάση , όπου δεν έψαχναν τα νοικοκυριά να δανειστούν όπως πριν, αλλά οι τράπεζες έψαχναν τα νοικοκυριά για να τα δανείσουν!
Η μεγάλη στρέβλωση των κανόνων
του παιχνιδιού και οι συνέπειες
Αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης ήταν η έκρηξη της τραπεζικής κερδοφορίας. Σε μια εποχή συμπίεσης των μισθών , οι τράπεζες βρίσκονταν και βρίσκονται στην πρωτοπορία και στη αύξηση κερδών της τάξης του 80%. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών οι πέντε μεγαλύτεροι όμιλοι της χώρας εμφάνισαν καθαρά κέρδη πάνω από 20 δις Ευρώ.
Ταυτόχρονα, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και η σημερινή Μillenium άρχισαν να προσφέρουν δάνεια αποπληρωτέα έως και σε 40 χρόνια και πρακτικά εισήγαγαν και την λογική της ισόβιας εξάρτησης από τις τράπεζες. Η συγκεκριμένη όμως συμπεριφορά από τις τράπεζες είχε σαν αποτέλεσμα την έκρηξη των πανωτοκίων και των πλειστηριασμών με ένα διπλό κόστος, να πτωχεύσουν αφενός οι περισσότερες παραγωγικές μονάδες της χώρας και να πάψουν να παράγουν εθνικό εισόδημα αλλά και να βλάπτονται, αφετέρου, οι ίδιες οι τράπεζες που δεν μπορούν να εισπράξουν τις οφειλές.
Η κατάσταση έγινε χειρότερη σε ότι αφορά τους μισθωτούς που έχουν υποθηκεύσει τα σπίτια τους. Οι πλειστηριασμοί και οι κατασχέσεις το 2007 σημείωσαν έκρηξη και συγκεκριμένα διπλασιάστηκαν (ποσοστό 46%) σε σχέση με το 2006. Όλο αυτό το σκηνικό, αν προσθέσουμε και το φακέλωμα από τον Τειρεσία, με την δικαιολογία να περιορίσουν τα ρίσκα τους από τους αφερέγγυους πελάτες ολοκληρώνεται με το γεγονός πως πέρα από τα υλικά υπάρχοντα, θίγονται ακόμα και θεμελιώδεις ελευθερίες των πολιτών.
Ανάμεσα σε όλα αυτά δε, το πιο προκλητικό ήταν η «αναρμοδιότητα» που στις 10 Δεκεμβρίου 2007 δήλωσε ο υπουργός δικαιοσύνης για την παράνομη λειτουργία των εταιρειών είσπραξης χρεών, απαντώντας σε ερώτηση βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ Αυτό που γίνεται αντιληπτό είναι πως οι τράπεζες σήμερα λειτουργούν ανεξέλεγκτα, αφού δεν υπόκεινται σε κανέναν νόμο[3], όταν αυτός δεν τους εξυπηρετεί και έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν ένα ισχυρότατο λόμπι, διεισδύοντας στα κόμματα και στην κυβέρνηση. Χαρακτηριστικά σήμερα υπάρχει τραπεζίτης εν ενεργεία που στην καριέρα του είχε υφισταμένους του έναν υπουργό της παρούσας κυβέρνησης και έναν στενό συγγενή υπουργού πρώτης γραμμής.
Αυτά φυσικά δεν θα μας τα πουν τα ΜΜΕ της ρεαλιστικής δημοσιογραφίας…
Εγώ και οι φίλοι μου λοιπόν…ας ασχοληθούμε με τα λάθη της Σου Λι και ας ξυπνήσουμε το πρωί νωρίς-νωρίς, γιατί οι τράπεζες πεινάνε…!
MM
________________________________
[1] Γκράφιτι στους τοίχους της Αθήνας
[2] Αυτό το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα http://www.politesenergoi.gr/
[3] Tα σχετικά περί προστασίας των πολιτών μέσω των νόμων του 2004 που "δήθεν" περιόριζαν την ασυδοσία των τραπεζών και ρύθμισαν τα πανωτόκια, μόνο ως ένα από τα γνωστά ανέκδοτα της ΝΔ θα μπορούσαν να εκληφθούν.
______________________________
*Η Πρωτβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό, φιλοξενεί ευχαρίστως άρθρα, κείμενα και σχόλια, που προάγουν το Διάλογο και ευχαριστεί τη Μάιρη για τη συνεργασία της
Δευτέρα 7 Απριλίου 2008
ΕΞΩ Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΝΑΤΟΪΚΟΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ
ΓΙΑΤΙ ΚΑΙΓΟΝΤΑΙ
ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ
ΓΙΑ ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ *;
CAMP BONDSTEEL - COSOVOΑυτή είναι η μαύρη αλήθεια!.
Κάποιοι υποστηρίζουν ότι μόνο δύο είναι, τα ανθρώπινα κατασκευάσματα που διακρίνονται από το Διάστημα: το Σινικό Τείχος και το Camp Bondsteel.Το Σινικό Τείχος όλοι το γνωρίζουμε ,το Camp Bondsteel όμως πολλοί λίγοι.Είναι η μεγαλύτερη αμερικανική στρατιωτική βάση στον κόσμο και βρίσκεται ακριβώς ...δίπλα μας. Στο Κόσσοβο!!H εταιρεία Halliburton (που ως γνωστό διετέλεσε διευθύνων σύμβουλος ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Dick Cheney, μέχρι το 2000 ) κατασκεύασε το Camp Bondsteel (μέσω θυγατρικών), και το «συντηρεί» χάρη σε ένα από τα ακριβότερα συμβόλαια που υπέγραψε ποτέ το Πεντάγωνο των ΗΠΑ.
Η Halliburton όμως δραστηριοποιείται στα Βαλκάνια και σε πλήθος έργων, με κύριο την μελέτη κατασκευής του ενεργειακού αγωγού ΑΜΒΟ, που... "συνέπεσε" να διέρχεται από την περιοχή της βάσης και θα μεταφέρει πετρέλαιο από το Μπουργκάς στην Αυλώνα.Στην ουσία δηλαδή καθιστά τις ΗΠΑ ρυθμιστές της "κάνουλας"... στο ρωσικό πετρέλαιο .Οι ιθύνοντες της κυβέρνησης Bush γίνονται ιδιαίτερα πιεστικοί για να κλείσουν τα ανοικτά θέματα στην περιοχή , αφού αναμένεται να χάσουν την εξουσία στις εκλογές του Νοεμβρίου του 2008 και φοβούνται τις οικονομικές ...αλλαγές από τους "χορηγούς" των Δημοκρατικών .Αυτοί καίγονται λοιπόν και όχι εμείς. Εάν θέλουν έχει καλώς , εάν όχι ...Veto !!!
Camp Bondsteel.
Το Camp Bondsteel
είναι η μεγαλύτερη στρατιωτική βάση που δημιούργησαν οι ΗΠΑ μετά τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Βρίσκεται στο Κόσοβο. Για την ακρίβεια καταλαμβάνει εκτάσεις στα εδάφη τόσο του Κοσσυφοπεδίου όσο και της ΠΓΔΜ, παρ’ ότι τα σύνορα των δύο προτεκτοράτων δεν είναι οριοθετημένα. Άλλωστε οι αμερικάνοι δεν έλαβαν υπόψη τα σύνορα όταν σχεδίασαν την τεράστια αυτή βάση. Η τοποθεσία επιλέχθηκε με βάση τους σχεδιασμούς των κρίσιμης σημασίας ενεργειακών δρόμων που ήδη, πριν από το 1992, είχαν χαραχτεί στους χάρτες των μεγάλων αμερικάνικων εταιρειών και του Πενταγώνου.Το Camp Bondsteel οικοδομήθηκε για να προστατεύει τον αμερικάνικων συμφερόντων διαβαλκανικό αγωγό AMBO (Albania, Macedonia, Bulgaria Oil). Μια και μιλάμε όμως για συμφέροντα, ωμά οικονομικά συμφέροντα, ας συγκρατήσουμε δύο ονόματα εταιρειών: της Halliburton και της θυγατρικής της Brown & Root Services. Η μεν πρώτη ηγείται του κονσόρτσιουμ του αγωγού AMBO, η δε δεύτερη οικοδόμησε και παρέχει επιμελητειακή υποστήριξη στο κολοσσιαίο Camp Bondsteel.Στα σερβικά ερείπιαΟ «πρίγκιπας του σκότους», όπως του αρέσει να τον αποκαλούν, ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Ντικ Τσέινι, υπήρξε, μέχρι να ενδυθεί το φράκο του πολιτικού, «βασικός μέτοχος» της Halliburton. Για να μη ξεχνιόμαστε…Τον Ιούνιο του 1999, ως αποτέλεσμα των βάρβαρων και ισοπεδωτικών βομβαρδισμών κατά της Γιουγκοσλαβίας, ο στρατός των ΗΠΑ «απαλλοτρίωσε» περί τα 10.000 στρέμματα αγροτικής έκτασης, κοντά στο νοτιοανατολικό Κόσοβο, στην πόλη Ουρόσεβατς, επάνω στα αδιευκρίνιστα σύνορα με την ΠΓΔΜ, και άρχισε την κατασκευή του στρατοπέδου.Το Camp Bondsteel σήμερα αποκαλείται από τους αμερικάνους «Grand Dame» (Μεγάλη Κυρία), ετοιμάστηκε μέσα σε τρία χρόνια, εκτείνεται και στις δύο πλευρές των υποτιθέμενων συνόρων με την ΠΓΔΜ και εξυπηρετεί περισσότερους από 7.000 στρατιώτες, δηλαδή τα τρία τέταρτα του συνόλου της δύναμης που διατηρούν οι ΗΠΑ στην περιοχή.
Το οδικό δίκτυο μέσα στο στρατόπεδο ξεπερνά τα 25 χιλιόμετρα, που οδηγούν στα περισσότερα από 300 κτίρια. Το στρατόπεδο είναι τόσο μεγάλο, ώστε χωρίζεται σε κεντρική, μέση και έξω περιοχή. Υπάρχουν υπαίθριοι χώροι αναψυχής, όπως και κλειστές αίθουσες για σπορ που είναι προσβάσιμες 24 ώρες το 24ωρο. Υπάρχουν επίσης εκκλησία, βιβλιοθήκη, αλλά και το καλύτερα εξοπλισμένο νοσοκομείο της Ευρώπης!Σε αυτό το στρατόπεδο, ανάμεσα στα άλλα, σταθμεύουν 55 ελικόπτερα Black Hawk και Apache. Αν και δεν δημιουργήθηκε διάδρομος προσγείωσης αεροσκαφών, ο χώρος επιλέχθηκε επειδή ακριβώς έχει τη δυνατότητα επέκτασης και, σύμφωνα με τους σχεδιασμούς, πολύ σύντομα θα μεταφερθεί εκεί η αμερικάνικη αεροπορική δύναμη που σταθμεύει στο Αβιάνο της Ιταλίας. Πέριξ του Camp Bondsteel ο αμερικάνικος στρατός ελέγχει 350 χιλιόμετρα δρόμων και 75 γέφυρες. Όλα αυτά γίνονται με τη δημιουργία φυλακίων και με επίγειες και εναέριες περιπολίες.Μια πόλη - κράτος!Την εργολαβία της κατασκευής ανέλαβε η Brown & Root Services Corporation. Για την κατασκευή δούλεψαν 24 ώρες το 24ωρο επί τρία χρόνια πάνω από 1.000 αμερικάνοι μηχανικοί και περισσότεροι από 7.000 αλβανοί εργάτες.Σήμερα η Brown & Root Services εξασφαλίζει τη λειτουργία του στρατοπέδου. Φροντίζει για την παροχή 600.000 γαλονιών νερού τη μέρα και ηλεκτρισμού για τις ανάγκες μιας πόλης 25.000 κατοίκων. Φροντίζει για τη λειτουργία 1.200 πλυντηρίων ημερησίως, καθώς και για την παρασκευή 18.000 γευμάτων. Το προσωπικό που απασχολεί η Brown & Root Services ξεπερνά τα 10.000 άτομα και είναι κυρίως αλβανοί, οι οποίοι, για να… «αποφευχθούν οι πληθωριστικές πιέσεις» στην οικονομία της περιοχής, αμείβονται με 2 δολάρια την ώρα.Όπως λένε οι ίδιοι οι αμερικάνοι που βρίσκονται στην περιοχή, η εχθρότητα που αντιμετωπίζουν οφείλεται, μεταξύ άλλων, και στο γεγονός πως το
Camp Bondsteel φαντάζει ως μια περιοχή η οποία βρίσκεται 100 χρόνια μπροστά από τον χώρο που την περιτριγυρίζει. Ο τόπος γύρω από το στρατόπεδο είναι πάμπτωχος με τον δείκτη της ανεργίας να φτάνει το 80%.Τι γυρεύει μια τέτοια στρατιωτική εγκατάσταση μέσα σε μια περιοχή που «βρίσκεται 100 χρόνια πίσω»; Ας επισημάνουμε δύο αναφορές της «Ουάσιγκτον Ποστ» για το Camp Bondsteel:* Είναι ένα φανερό σημάδι ότι οι ΗΠΑ έχουν αναλάβει μείζονες δεσμεύσεις στην περιοχή και σχεδιάζουν να παραμείνουν επί μακρόν.* Η αυξανόμενη αστάθεια στη Μέση Ανατολή υποχρεώνει τις ΗΠΑ να έχουν βάσεις και ελευθερία πτήσεων πάνω από τα Βαλκάνια για να μπορούν να προστατεύσουν το πετρέλαιο της Κασπίας.«Μακεδονία» για ασφαλή ενέργεια…Η αμερικάνικη Υπηρεσία Εμπορίου και Ανάπτυξης (*S Trade & Development Agency – TDA) χρηματοδότησε τις μελέτες βιωσιμότητας και τεχνολογικών απαιτήσεων της εταιρείας AMBO, που, ας σημειωθεί, έχει έδρα τη Νέα Υόρκη.Ο πετρελαιαγωγός της AMBO, προϋπολογισμού 1,5 δισ. δολαρίων, αξιολογείται ως ένας από τους σημαντικότερους, από στρατηγική άποψη, αγωγούς, καθώς υπό αυστηρό αμερικάνικο στρατιωτικό έλεγχο μπορεί να συνδέσει τις αγορές της Ευρώπης με το πετρέλαιο της Κασπίας. Ακόμη και στην περίπτωση που μέσα στον αγωγό θα ρέει ρωσικό πετρέλαιο, αυτό θα οδεύει προς τις αγορές υπό την προϋπόθεση ότι θα το επιτρέπει η Ουάσιγκτον.Αντιλαμβάνεται, λοιπόν, κανείς γιατί ανάμεσα στους χρηματοδότες της AMBO εξέχουσα θέση κατέχουν οι EXXON - Mobil και Chevron. Πολύ περισσότερο κατανοεί γιατί η Μόσχα προσπαθεί με κάθε τρόπο να έχει τουλάχιστον το 51% από τον αγωγό Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη, όποτε αυτός κατασκευαστεί, ακόμη κι αν το υπόλοιπο 49% βρεθεί στα χέρια εταιρειών συμφερόντων ΗΠΑ.Τελειώνοντας αξίζει να υπενθυμίσουμε όσα είχε πει ο βρετανός στρατηγός Μάικλ Τζάκσον, που με το «καπέλο» του ΝΑΤΟ βρισκόταν στην ΠΓΔΜ όταν η συμμαχία βομβάρδιζε τη Σερβία: Είναι απολύτως απαραίτητο να εξασφαλίσουμε τη σταθερότητα στη «Μακεδονία» και την ένταξή της στο ΝΑΤΟ. Ταυτόχρονα είναι απαραίτητο να παραμείνουμε εδώ (το ΝΑΤΟ) για πολύ καιρό έτσι ώστε να μπορούμε να εγγυηθούμε την ασφάλεια των ενεργειακών δρόμων που θα διασχίσουν τη χώρα…
___________________________
* Αυτό το ενδιαφέρον κείμενο, που κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο, το έστειλαν για ανάρτηση στην ιστοσελίδα μας ο Σταύρος Κυριαζής και η Στέλλα Δούγια. Ευχαριστούμε Σταύρο και Στέλλα
Πέμπτη 3 Απριλίου 2008
ΤΟ ΝΑΤΟ ΔΙΑΠΡΑΤΤΕΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΝΤΗLΥ REVIEW http://www.monthlyreview.gr/antilogos/greek
Διαλύστε το ΝΑΤΟ
του RON PAUL
Κύριε πρόεδρε, αντιτίθεμαι σε αυτό το ψήφισμα [ψήφισμα 997 της Βουλής των Αντιπροσώπων (Σ.τ.Μ.)] το οποίο κάνει έκκληση για μια περαιτέρω επέκταση του ΝΑΤΟ μέχρι τα σύνορα της Ρωσίας.Το ΝΑΤΟ είναι ένας οργανισμός του οποίου ο στόχος έχει λήξει με τη διάλυση του αντιπάλου του Συμφώνου της Βαρσοβίας.Όταν το ΝΑΤΟ αγωνίζονταν για να διαμορφώσει το μέλλον του μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, κατέληξε να επιτεθεί σε ένα κυρίαρχο κράτος, τη Γιουγκοσλαβία, η οποία ούτε είχε εισβάλλει ούτε είχε απειλήσει κάποιο από τα κράτη-μέλη της Συμμαχίας.Ο τρέχων γύρος επέκτασης του ΝΑΤΟ είναι μια πολιτική ανταμοιβή στις κυβερνήσεις της Γεωργίας και της Ουκρανίας, οι οποίες ήρθαν στην εξουσία ως αποτέλεσμα των υποστηριζόμενων από τις ΗΠΑ επαναστάσεων, της αποκαλούμενης Πορτοκαλί και Ροζ Επανάστασης αντίστοιχα.Οι κυβερνήσεις που προέκυψαν από αυτές τις διαδηλώσεις ήταν πρόθυμες να ευχαριστήσουν τον Αμερικανό σπόνσορά τους και τις ΗΠΑ, οι οποίες σε αντάλλαγμα παρέβλεψαν τις πολυάριθμες παραβιάσεις των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων που έγιναν από τα νέα καθεστώτα. Έτσι η πολιτική των ΗΠΑ για «εξαγωγή δημοκρατίας» πέτυχε μόνο την εξαγωγή περισσότερης δυστυχίας στις χώρες που είχε στοχεύσει.Η επέκταση του ΝΑΤΟ ωφελεί μόνο το αμερικανικό στρατιωτικοβιομηχανικό πλέγμα το οποίο θα αποκομίσει κέρδη από τις εκτεταμένες πωλήσεις όπλων στα νέα μέλη του ΝΑΤΟ.Ο «εκσυγχρονισμός» των πρώην σοβιετικών στρατών της Ουκρανίας και της Γεωργίας σημαίνει δεκάδες πωλήσεων από Αμερικανούς και Ευρωπαίους κατασκευαστές όπλων. Ο Αμερικανός φορολογούμενος θα πρέπει να πληρώσει το λογαριασμό, αφού η αμερικανική κυβέρνηση θα επιδοτήσει τις περισσότερες από αυτές τις συναλλαγές.Παρέχοντας αμερικανικές στρατιωτικές εγγυήσεις στην Ουκρανία και τη Γεωργία θα έχουμε μεγαλύτερη υπερεπέκταση του στρατού μας. Αυτή η επέκταση του ΝΑΤΟ μπορεί να εμπλέξει τον αμερικανικό στρατό σε συγκρούσεις άσχετες με τα εθνικά μας συμφέροντα σε περιοχές όπως η Αμπχαζία και η Νότια Οσετία της Γεωργίας. Η ιδέα ότι Αμερικανοί μπορεί να υποχρεωθούν να πολεμήσουν και να πεθάνουν για να εμποδίσουν την απόσχιση ενός μικρού τμήματος της Γεωργίας είναι παράλογη και ενοχλητική.Κύριε πρόεδρε, το ΝΑΤΟ δεν πρέπει να επεκταθεί, αλλά να διαλυθεί.
Περισσότερα:
http://www.antiwar.com/blog/2008/04/01/ron-paul-disband-nato/
Διαλύστε το ΝΑΤΟ
του RON PAUL
Κύριε πρόεδρε, αντιτίθεμαι σε αυτό το ψήφισμα [ψήφισμα 997 της Βουλής των Αντιπροσώπων (Σ.τ.Μ.)] το οποίο κάνει έκκληση για μια περαιτέρω επέκταση του ΝΑΤΟ μέχρι τα σύνορα της Ρωσίας.Το ΝΑΤΟ είναι ένας οργανισμός του οποίου ο στόχος έχει λήξει με τη διάλυση του αντιπάλου του Συμφώνου της Βαρσοβίας.Όταν το ΝΑΤΟ αγωνίζονταν για να διαμορφώσει το μέλλον του μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, κατέληξε να επιτεθεί σε ένα κυρίαρχο κράτος, τη Γιουγκοσλαβία, η οποία ούτε είχε εισβάλλει ούτε είχε απειλήσει κάποιο από τα κράτη-μέλη της Συμμαχίας.Ο τρέχων γύρος επέκτασης του ΝΑΤΟ είναι μια πολιτική ανταμοιβή στις κυβερνήσεις της Γεωργίας και της Ουκρανίας, οι οποίες ήρθαν στην εξουσία ως αποτέλεσμα των υποστηριζόμενων από τις ΗΠΑ επαναστάσεων, της αποκαλούμενης Πορτοκαλί και Ροζ Επανάστασης αντίστοιχα.Οι κυβερνήσεις που προέκυψαν από αυτές τις διαδηλώσεις ήταν πρόθυμες να ευχαριστήσουν τον Αμερικανό σπόνσορά τους και τις ΗΠΑ, οι οποίες σε αντάλλαγμα παρέβλεψαν τις πολυάριθμες παραβιάσεις των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων που έγιναν από τα νέα καθεστώτα. Έτσι η πολιτική των ΗΠΑ για «εξαγωγή δημοκρατίας» πέτυχε μόνο την εξαγωγή περισσότερης δυστυχίας στις χώρες που είχε στοχεύσει.Η επέκταση του ΝΑΤΟ ωφελεί μόνο το αμερικανικό στρατιωτικοβιομηχανικό πλέγμα το οποίο θα αποκομίσει κέρδη από τις εκτεταμένες πωλήσεις όπλων στα νέα μέλη του ΝΑΤΟ.Ο «εκσυγχρονισμός» των πρώην σοβιετικών στρατών της Ουκρανίας και της Γεωργίας σημαίνει δεκάδες πωλήσεων από Αμερικανούς και Ευρωπαίους κατασκευαστές όπλων. Ο Αμερικανός φορολογούμενος θα πρέπει να πληρώσει το λογαριασμό, αφού η αμερικανική κυβέρνηση θα επιδοτήσει τις περισσότερες από αυτές τις συναλλαγές.Παρέχοντας αμερικανικές στρατιωτικές εγγυήσεις στην Ουκρανία και τη Γεωργία θα έχουμε μεγαλύτερη υπερεπέκταση του στρατού μας. Αυτή η επέκταση του ΝΑΤΟ μπορεί να εμπλέξει τον αμερικανικό στρατό σε συγκρούσεις άσχετες με τα εθνικά μας συμφέροντα σε περιοχές όπως η Αμπχαζία και η Νότια Οσετία της Γεωργίας. Η ιδέα ότι Αμερικανοί μπορεί να υποχρεωθούν να πολεμήσουν και να πεθάνουν για να εμποδίσουν την απόσχιση ενός μικρού τμήματος της Γεωργίας είναι παράλογη και ενοχλητική.Κύριε πρόεδρε, το ΝΑΤΟ δεν πρέπει να επεκταθεί, αλλά να διαλυθεί.
Περισσότερα:
http://www.antiwar.com/blog/2008/04/01/ron-paul-disband-nato/
Πέμπτη 20 Μαρτίου 2008
ΚΙ' ΟΜΩΣ ΚΙΝΕΙΤΑΙ...
ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ
(MONTHLY REVIEW) :
ΕΝΑ ΠΟΛΥΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ
ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΔΙΑΛΟΓΟΥ
Μέσα στο τέλμα της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης, όπου η πνευματική και πολιτιστική δημιουργία φυτοζωούν, βλέπουμε τις προθήκες των περισσότερων βιβλιοπωλείων να στενάζουν από πνευματικά σκουπίδια του πολιτικού marketing, του life style και της απαξίωσης των αναγνωστών, τα περισσότερα των οποίων βλέπουν το φως της δημοσιότητας, λόγω της ‘αναγνωρισιμότητας του δημιουργού’, η ως ‘χορηγία’ κάποιου χρυσοκάνθαρου, ή ακόμα και λόγω άμεσης ή έμμεσης σχέσης με τους μιντιοκράτες και τους διαχειριστές του δημόσιου χρήματος και ιδιαίτερα των μυστικών κονδυλίων του ‘υπουργείου πολιτισμού’.
Όμως υπάρχει κι ’ένας άλλος κόσμος που κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση. Ένα ζωτικό κύτταρο αυτού του κόσμου είναι η ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ, το παγκόσμια γνωστό περιοδικό MONTHLY REVIEW, που από το 1949, κυκλοφορεί σε πολλές γλώσσες και προωθεί ένα σοβαρό διάλογο πάνω σε όλα τα σημαντικά και κρίσιμα προβλήματα της εποχής μας, με υπευθυνότητα και σεβασμό στα εκατομμύρια των αναγνωστών του σε όλο τον κόσμο.
Η Μηνιαία Επιθεώρηση κυκλοφορεί και στην ελληνική γλώσσα, με κάποιες διακοπές, από το 1975. Τα τελευταία χρόνια, από το 2002 και μετά, κυκλοφορεί σε μια πολύ φροντισμένη, θεματολογικά και αισθητικά μηνιαία έκδοση, με μεταφρασμένα επιλεγμένα άρθρα του μητρικού περιοδικού και με κείμενα ελλήνων συγγραφέων.
Ταυτόχρονα η ελληνική έκδοση της Μ.Ε. είναι στη διάθεση κάθε ενδιαφερόμενου και σε καθημερινή ηλεκτρονική μορφή (www.monthlyreview.gr) που καλύπτει και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη με την πληθώρα των σημαντικών κειμένων που φιλοξενεί.
Παράλληλα με την έντυπη και την ηλεκτρονική έκδοσή στα ελληνικά, οι εκδότες της ΜΕ έστησαν τις Εκδόσεις ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ, οι οποίες έχουν ήδη στο ενεργητικό τους κάμποσα αξιόλογα βιβλία .
Πρόκειται αναμφισβήτητα για μια αξιόλογη προσπάθεια προσφοράς, η οποία συμπληρώνεται από σειρά εκδηλώσεων, κύρια συζητήσεων πάνω σε κρίσιμα θέματα. Η πιο πρόσφατη εκδήλωση του είδους ήταν η συζήτηση που έγινε την Παρασκευή 14.03.2008, στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ, με θέμα: Η Τέχνη ως θύλακας αντίστασης ενάντια στην Παγκοσμιοποίηση, με εισηγητές τους Κώστα Γεωργουσόπουλο, Κώστα Μελά, Σπύρο Μερκούρη, Μάνο Στεφανίδη και Αλίκη Μπακοπούλου-Χωλς και συντονιστή τον ένα από τους εκδότες της ΜΕ, το Βαγγέλη Χωραφά. Τη υψηλού επιπέδου συζήτηση άνοιξε ο «διαχρονικός» εκδότης της Λευτέρης Ριζάς και την έκλεισε το πολυπληθές ΄κοινό’, με τις πολύ ουσιαστικές παρεμβάσεις του.
Θα ήταν, νομίζω, χρήσιμο και σύμφωνο με τους στόχους των εκδοτών της ΜΕ και γι’ αυτό προτείνω, αυτές οι συζητήσεις να μην χάνονται, αλλά να μεταφέρονται, στην ηλεκτρονική έκδοση για να γίνονται κτήμα όλων όσοι και είναι πολλοί, διψάνε για έγκυρη γνώση και σωστή πληροφόρηση. Συγχαρητήρια και ευχαριστίες στους εκδότες και στους συνεργάτες τους για την τόσο σημαντική προσφορά τους στην πολιτική σκέψη.
(MONTHLY REVIEW) :
ΕΝΑ ΠΟΛΥΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ
ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΔΙΑΛΟΓΟΥ
Μέσα στο τέλμα της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης, όπου η πνευματική και πολιτιστική δημιουργία φυτοζωούν, βλέπουμε τις προθήκες των περισσότερων βιβλιοπωλείων να στενάζουν από πνευματικά σκουπίδια του πολιτικού marketing, του life style και της απαξίωσης των αναγνωστών, τα περισσότερα των οποίων βλέπουν το φως της δημοσιότητας, λόγω της ‘αναγνωρισιμότητας του δημιουργού’, η ως ‘χορηγία’ κάποιου χρυσοκάνθαρου, ή ακόμα και λόγω άμεσης ή έμμεσης σχέσης με τους μιντιοκράτες και τους διαχειριστές του δημόσιου χρήματος και ιδιαίτερα των μυστικών κονδυλίων του ‘υπουργείου πολιτισμού’.
Όμως υπάρχει κι ’ένας άλλος κόσμος που κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση. Ένα ζωτικό κύτταρο αυτού του κόσμου είναι η ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ, το παγκόσμια γνωστό περιοδικό MONTHLY REVIEW, που από το 1949, κυκλοφορεί σε πολλές γλώσσες και προωθεί ένα σοβαρό διάλογο πάνω σε όλα τα σημαντικά και κρίσιμα προβλήματα της εποχής μας, με υπευθυνότητα και σεβασμό στα εκατομμύρια των αναγνωστών του σε όλο τον κόσμο.
Η Μηνιαία Επιθεώρηση κυκλοφορεί και στην ελληνική γλώσσα, με κάποιες διακοπές, από το 1975. Τα τελευταία χρόνια, από το 2002 και μετά, κυκλοφορεί σε μια πολύ φροντισμένη, θεματολογικά και αισθητικά μηνιαία έκδοση, με μεταφρασμένα επιλεγμένα άρθρα του μητρικού περιοδικού και με κείμενα ελλήνων συγγραφέων.
Ταυτόχρονα η ελληνική έκδοση της Μ.Ε. είναι στη διάθεση κάθε ενδιαφερόμενου και σε καθημερινή ηλεκτρονική μορφή (www.monthlyreview.gr) που καλύπτει και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη με την πληθώρα των σημαντικών κειμένων που φιλοξενεί.
Παράλληλα με την έντυπη και την ηλεκτρονική έκδοσή στα ελληνικά, οι εκδότες της ΜΕ έστησαν τις Εκδόσεις ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ, οι οποίες έχουν ήδη στο ενεργητικό τους κάμποσα αξιόλογα βιβλία .
Πρόκειται αναμφισβήτητα για μια αξιόλογη προσπάθεια προσφοράς, η οποία συμπληρώνεται από σειρά εκδηλώσεων, κύρια συζητήσεων πάνω σε κρίσιμα θέματα. Η πιο πρόσφατη εκδήλωση του είδους ήταν η συζήτηση που έγινε την Παρασκευή 14.03.2008, στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ, με θέμα: Η Τέχνη ως θύλακας αντίστασης ενάντια στην Παγκοσμιοποίηση, με εισηγητές τους Κώστα Γεωργουσόπουλο, Κώστα Μελά, Σπύρο Μερκούρη, Μάνο Στεφανίδη και Αλίκη Μπακοπούλου-Χωλς και συντονιστή τον ένα από τους εκδότες της ΜΕ, το Βαγγέλη Χωραφά. Τη υψηλού επιπέδου συζήτηση άνοιξε ο «διαχρονικός» εκδότης της Λευτέρης Ριζάς και την έκλεισε το πολυπληθές ΄κοινό’, με τις πολύ ουσιαστικές παρεμβάσεις του.
Θα ήταν, νομίζω, χρήσιμο και σύμφωνο με τους στόχους των εκδοτών της ΜΕ και γι’ αυτό προτείνω, αυτές οι συζητήσεις να μην χάνονται, αλλά να μεταφέρονται, στην ηλεκτρονική έκδοση για να γίνονται κτήμα όλων όσοι και είναι πολλοί, διψάνε για έγκυρη γνώση και σωστή πληροφόρηση. Συγχαρητήρια και ευχαριστίες στους εκδότες και στους συνεργάτες τους για την τόσο σημαντική προσφορά τους στην πολιτική σκέψη.
Δευτέρα 10 Μαρτίου 2008
NEΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΑ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ
______________________
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ
MONTHLY REVIEW
_______________________
Νεοφιλελευθερισμός και προτεκτοράτα στα Βαλκάνια
Μιά συνέντευξη με τον TARIQ ALI
(04/03/2008)
2008/03/04--->
Είναι πολύ δύσκολο να γίνουν προβλέψεις για το Κόσοβο. Υπάρχουν κάποιοι που αναφέρονται σε έναν νέο πόλεμο αν οι ΗΠΑ συνεχίσουν με τον ίδιο τρόπο χωρίς να διασφαλίζουν τις μειονοτικές ομάδες, πολλές εκ των οποίων έχουν ήδη εκδιωχθεί, αλλά ορισμένες εξακολουθούν να παραμένουν. Η Ρωσία –η οποία δεν είναι αυτή που ήταν όταν έγινε η πρώτη επίθεση του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία– αποτελεί ένα ερωτηματικό για τη στάση που πρόκειται να κρατήσει. Η αίσθησή μου είναι ότι οι Ρώσοι δεν θα κάνουν τίποτα και η σερβική ελίτ, η οποία είναι ήδη βαθιά νεοφιλελεύθερη, θα καταλήξει στο τέλος σε κάποια συμφωνία. Αυτή είναι η πρόβλεψή μου.
Όσο για το τι θα συμβεί στη σερβική και στις άλλες μειονότητες, λυπάμαι που το λέω αυτό, η μόνη λογική λύση, με το δεδομένο ότι οπουδήποτε αλλού υπήρξαν διαχωρισμοί, είναι να διαμελισθεί το Κόσοβο. Δεν μου αρέσει που το λέω αλλά είναι πιθανόν ο μόνος τρόπος προστασίας των μειονοτήτων σήμερα. Είναι μια θλιβερή υπόθεση, αλλά αυτή είναι η λογική του υπερεθνικισμού.
Περισσότερα:http://www.counterpunch.org/gb02262008.html
αρχή
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ
MONTHLY REVIEW
_______________________
Νεοφιλελευθερισμός και προτεκτοράτα στα Βαλκάνια
Μιά συνέντευξη με τον TARIQ ALI
(04/03/2008)
2008/03/04--->
Είναι πολύ δύσκολο να γίνουν προβλέψεις για το Κόσοβο. Υπάρχουν κάποιοι που αναφέρονται σε έναν νέο πόλεμο αν οι ΗΠΑ συνεχίσουν με τον ίδιο τρόπο χωρίς να διασφαλίζουν τις μειονοτικές ομάδες, πολλές εκ των οποίων έχουν ήδη εκδιωχθεί, αλλά ορισμένες εξακολουθούν να παραμένουν. Η Ρωσία –η οποία δεν είναι αυτή που ήταν όταν έγινε η πρώτη επίθεση του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία– αποτελεί ένα ερωτηματικό για τη στάση που πρόκειται να κρατήσει. Η αίσθησή μου είναι ότι οι Ρώσοι δεν θα κάνουν τίποτα και η σερβική ελίτ, η οποία είναι ήδη βαθιά νεοφιλελεύθερη, θα καταλήξει στο τέλος σε κάποια συμφωνία. Αυτή είναι η πρόβλεψή μου.
Όσο για το τι θα συμβεί στη σερβική και στις άλλες μειονότητες, λυπάμαι που το λέω αυτό, η μόνη λογική λύση, με το δεδομένο ότι οπουδήποτε αλλού υπήρξαν διαχωρισμοί, είναι να διαμελισθεί το Κόσοβο. Δεν μου αρέσει που το λέω αλλά είναι πιθανόν ο μόνος τρόπος προστασίας των μειονοτήτων σήμερα. Είναι μια θλιβερή υπόθεση, αλλά αυτή είναι η λογική του υπερεθνικισμού.
Περισσότερα:http://www.counterpunch.org/gb02262008.html
αρχή
Τρίτη 26 Φεβρουαρίου 2008
ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ
ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ ΤΟΥ
ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΥ
Κώστας Λάμπος
Η Παγκοσμιοποίηση ως αμερικανισμός κλιμακώνει την αποσύνθεση του μαλακού υπογάστριου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ρωσίας, την αποσύνθεση των Βαλκανίων και της ευρύτερης νοτιοανατολικής Ευρώπης στα πλαίσια του ελέγχου της Ευρασίας, γιατί η Ηγεμονία γνωρίζει πως όποιος ελέγχει την Ευρασία , αυτός ελέγχει και τον πλανήτη.
Σύμμαχος του αμερικανισμού στην επιδίωξη της παγκόσμιας Ηγεμονίας, είναι η ανικανότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης να απαλλαγεί από το δουλικό φιλοαμερικανισμό όπως τον εκφράζουν τα συντηρητικά καθεστώτα και κατά συνέπεια η ανικανότητά της να ξαναζωντανέψει την ευρωπαϊκή παράδοση των αγώνων για ανεξαρτησία, για πραγματική Δημοκρατία, για Ειρήνη και για πρόοδο. Πρόκειται για την ανικανότητα της συντηρητικής και αμερικανόδουλης Ευρωπαϊκής Ένωσης να συνθέσει ένα νέο όραμα για την Ευρώπη και τον κόσμο, τη στιγμή ακριβώς που ο κόσμος χρειάζεται μια νέα πνευματική εξέγερση, ένα Νέο Διαφωτισμό, με τον οποίο θα σηκώσει μια νέα αισιοδοξία και μιά νέα , σύγχρονη, προοδευτική, οικουμενική συνείδηση, που θα συνεγείρει τους Λαούς της Ευρώπης και όχι μόνο, στην αγωνιστική διεκδίκηση μιάς νέας οικουμενικής ελευθερίας, της μόνης δύναμης που μπορεί να ματαιώσει τα σχέδια του ηγεμονικού αμερικανισμού.
Η πολιτική των εκάστοτε Μεγάλων Δυνάμεων, ως έκφραση των ηγεμονικών σχεδίων τους, εκφράζονταν πάντα με τον κατακερματισμό των Βαλκανίων, γνωστή στην ιστορία με τον όρο Βαλκανοποίηση, γιατί τα Βαλκάνια αποτελούν, από άποψη γεωστρατηγική και εξαιτίας της κρίσιμης γεωπολιτικής θέσης τους, ως σημείο συνάντησης του Βορρά με τον Νότο και της Ανατολής με τη Δύση, ένα κρίσιμο γεωστρατηγικό μέγεθος, ο έλεγχος του οποίου εξασφάλιζε και εξασφαλίζει πάντα στη δύναμη που το ελέγχει δεσπόζουσα θέση στο διεθνή συσχετισμό δύναμης. Έτσι ο έλεγχος των Βαλκανίων από την αποικιοκρατική-ιμπεριαλιστική Αγγλία αποδυνάμωνε τη θέση της Ρωσίας στο διεθνή ανταγωνισμό δύναμης και εργασίας. Στη συνέχεια ο έλεγχος των Βαλκανίων, πλην της Ελλάδας, από τη Σοβιετική Ένωση δυσκόλευε την ευρωπαϊκή και την αμερικανική διείσδυση στην περιοχή και κατά συνέπεια δυσκόλευε τα ηγεμονικά σχέδια των Ενωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
Τις δυό τελευταίες δεκαετίες είμαστε μάρτυρες της συστηματικής και βίαιης αμερικανικής διείσδυσης στα Βαλκάνια, σε βαθμό που οι δυό παραδοσιακοί ανταγωνιστές για τον έλεγχο των Βαλκανίων, δηλαδή η Ευρώπη και η Ρωσία, να βρεθούν εκτός του παιχνιδιού, πράγμα που οπωσδήποτε θα δυσκολέψει την όποια προσπάθειά τους για αυτοπροσδιορισμό και διεθνή δραστηριότητα, αφού τα Βαλκάνια έχουν πιά καταστεί το ευρωπαϊκό, δηλαδή το δυτικό τμήμα του ευρασιατικού αμερικανικού τείχους.
Οι Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής στον ανταγωνισμό για τον έλεγχο των Βαλκανίων ουσιαστικά μπήκαν με το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ως διάδοχος του «μεγάλου ασθενούς της Δύσης», της αγγλικής αυτοκρατορίας, ένας έλεγχος που περιοριζόταν στον έλεγχο της Ελλάδας και της Τουρκίας του Σχεδίου Μάρσαλ και στην υποτιθέμενη ουδετερότητα της τιτοϊκής Γιουγκοσλαβίας. Τα αμερικανικά σχέδια για την παγκόσμια ηγεμονία εκμεταλλεύτηκαν αριστοτεχνικά, την αδυναμία της ηττημένης-καταστραμμένης Ευρώπης, εξαγοράζοντας την ηγεσία της με τα διάφορα αμερικανικά προγράμματα ανασυγκρότησής της, αλλά και τη δυσαρέσκεια των Λαών της Σοβιετικής Ένωσης, η οποία σταδιακά μεγάλωνε, όσο η σοβιετική-κρατικομονοπωλιακή νομενκλατούρα συμπεριφέρονταν στους Λαούς ως νέα άρχουσα τάξη και ως δυνάστης.
Η πρώτη συνέπεια αυτού του σκληρού στην ουσία, μαλακού στην επιφάνεια πολέμου, ήταν η υπονόμευση της αυτόνομης πορείας της ΕΟΚ-Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως την προσπάθησαν, ΄βέβαια με αρκετή δόση ατολμίας, πολιτικοί όπως ο Ντε Γκωλ, ο Μιττεράν, ο Βίλλυ Μπραντ, ο Φελίππε Γκονζάλες, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Ούλαφ Πάλμε, ο Γκέρχαρντ Σρέντερ, ο Λουϊ Θαπατέρο, ο Τάσος Παπαδόπουλος, ο Ζακ Ντελόρ και άλλοι, ενάντια στη συντηρητική-φιλοαμερικάνικη πολιτική των Χέλμουτ Κολ, Μάργκαρετ Θάτσερ, Τόνυ Μπλερ, Μπερλουσκόνι, Μερκελ, Μπαρόζο, Σαρκοζί, Σολάνα, Κώστα Καραμανλή-Ντόρας Μητσοτάκη και πολλών άλλων του λεγόμενου Ευρωπαϊκου Λαϊκού Κόμματος.
Η δεύτερη συνέπεια της καλά σχεδιασμένης, επίμονης και βίαιης αμερικανικής διείσδυσης στην περιοχή, ήταν:
α. η επιτάχυνση της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης,
β. ο βίαιος διαμελισμός της Γιουγκοσλαβίας,
γ. η αναβάθμιση της στρατηγικής θέσης της Τουρκίας,
δ. το στήσιμο, (με τη βοήθεια της ιδεολογίας του φιλοαμερικανισμού και των πορτοκαλί δολαρίων), των συντηρητικών καθεστώτων στις πρώην ‘σοβιετικές’ Δημοκρατίες και
ε. η ενίσχυση του εθνικισμού πολλών μειονοτήτων, με τη βοήθεια και της «μουσουλμανικής πίστης», που έφερε στην επιφάνεια μια σειρά από κρατικά μορφώματα, εξαρτημένα απευθείας από τις ΕΠΑ.
Προφανώς ο στόχος είναι σε ένα επόμενο στάδιο των ‘εξελίξεων’ και γενίκευσης των ανακατατάξεων να διαμορφωθεί η «Μεγάλη Αλβανία», η οποία σε συνεργασία με την Τουρκία θα διαδραματίσει ρόλο αμερικανικού τοποτηρητή στα Βαλκάνια και στην ευρύτερη περιοχή και οπωσδήποτε θα προσπαθήσουν να ανακόψουν την ενεργειακή διείσδυση της Ρωσίας στην Ευρώπη, υπέρ της επέκτασης του αμερικανικών συμφερόντων δικτυακού συστήματος «Ναμπούκο» στην Ευρώπη με στόχο τη διατήρηση και τη διεύρυνση της εξάρτησής της από τα αμερικανικά συμφέροντα.
Η σταθερή προσήλωση της Ελλάδας στην ηγεμονική πολιτική των εκάστοτε Μεγάλων Δυνάμεων και τις τελευταίες δεκαετίες στην ηγεμονική πολιτική των ΕΠΑ, με ελάχιστες βραχύβιες και δειλές εξαιρέσεις, της αποστέρησε τη δυνατότητα να διαδραματίσει ένα ρόλο δύναμης, αυτονομίας και ενότητας των Βαλκανίων στην προοπτική να καταστούν από θέατρο καταστροφικών συγκρούσεων σε χώρο ειρηνικής-δημιουργικής συνάντησης των Λαών της περιοχής, όπως πολλοί Βαλκάνιοι οραματίστηκαν και πρώτος όλων ο Ρήγας Βελεστινλής.
Συνέπεια αυτής της πολιτικής είναι η σημερινή κατάσταση, όπου οι βαλκανικοί Λαοί αλληλοσφάζονται για λογαριασμό του αμερικανισμού, τα αμερικανικά προγεφυρώματα πολλαπλασιάζονται στα Βαλκάνια, στη Δυτική και στην Ανατολική Ευρώπη, η Ρωσία απειλείται ασφυκτικά, οπότε ο ανταγωνισμός γίνεται εχθρότητα που συσσωρεύει συγκρουσιακό φορτίο, το οποίο μεταβάλλει και πάλι τα Βαλκάνια σε μπαρουταποθήκη του κόσμου, η οποία αναπόφευκτα, αργά ή γρήγορα, θα εκραγεί από τις φλόγες τριβών στο κοινωνικό πεδίο, που άρχισαν ήδη να ανάβουν.
Η θέση της Ελλάδας καθίσταται ιδιαίτερα δυσχερής, γιατί ο δουλικός φιλοαμερικανισμός της ελληνικής ολιγαρχίας, σε αντίθεση με το αντιιμπεριαλιστικό φρόνημα του ελληνικού Λαού, που εκφράζεται ως αντιαμερικανισμός, οδηγεί την χωρίς συμμάχους Ελλάδα στην προκρούστεια κλίνη, για να υποστεί τους αναγκαίους για τα αμερικανικά ηγεμονικά σχέδια ακρωτηριασμούς. Το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής της αμερικανόδουλης ελληνικής ολιγαρχίας καταλήγει να είναι η ενίσχυση των βορειοανατολικών φανατικών ισλαμιστών-σοβινιστών ‘γειτόνων’ και ‘συμμάχων’ με κύριο στόχο να γονατίσουν τον ελληνικό Λαό, τον Ελληνισμό και ότι αντιπροσωπεύει για την Ανθρωπότητα ο ανθρωποκεντρικός ελληνικός πολιτισμός.
Η πρώτη σύγχρονη μεγάλη ήττα του Ελληνισμού ολοκληρώνεται όσον ούπω με ένα νέο ‘σχέδιο Ανάν’ που θα μετατρέψει την ανεξάρτητη, μέλος του ΟΕΕ, της ΕΕ και της ΟΝΕ Κύπρο σε αμερικανοαγγλοτουρκικό προτεκτοράτο που θα λειτουργεί ως το αβύθιστο αεροπλανοφόρο του αμερικανισμού ενάντια στους Λαούς της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής, εξέλιξη η οποία αναπόφευκτα θα συνοδευτεί με όξυνση της καταπίεσης του κυπριακού Λαού και κύματα διωγμών κατά του κυπριακού Ελληνισμού.
Οι εξελίξεις στα Βαλκάνια που άρχισαν με την αδυναμία της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αποτρέψει την αμερικανική εισβολή και την απάνθρωπα βίαιη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, συνεχίζονται με την τεχνητή δημιουργία θνησιγενών κρατιδίων που προκάλεσε ήδη τις πρώτες φλόγες του αντιαμερικανισμού στα Βαλκάνια και θα καταλήξουν, όπως όλα δείχνουν, με την επιβεβαίωση, για μια ακόμα φορά, της θεωρίας της «Μπαρουταποθήκης», που δεν θα σημάνει μόνο την καταστροφή των Βαλκανίων και της Ευρώπης, αλλά και το νέο πισωγύρισμα της Ανθρωπότητας.
Είναι ίσως πολύ αργά για τους Λαούς των Βαλκανίων, της Ευρώπης και της ευρύτερης περιοχής να σταθούν εμπόδιο στις καταστροφικές εξελίξεις που έρχονται. Κι’ αυτό γιατί είναι εγκλωβισμένοι σε μια εικονική πραγματικότητα, της «μοναδικής λογικής της παγκοσμιοποίησης και του αμερικανισμού», σύμφωνα με την οποία ο απάνθρωπος και καταστροφικός καπιταλισμός και η αμερικανοκρατία είναι η μοίρα τους, η μοίρα της Ανθρωπότητας.
Κάποια στιγμή, ποιος ξέρει μετά από πόσες ακόμα σφαγές και καταστροφές, θα συνειδητοποιήσουμε όλοι οι Βαλκάνιοι, πως οι αμερικάνοι δεν έχουν καμιά θέση στα Βαλκάνια ,στην Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο, γιατί οι αμερικάνοι ανήκουν στην Αμερική, όπως και τα Βαλκάνια ανήκουν στους Βαλκάνιους και στην Ευρώπη. Αλλά και ως ευρωπαίοι θα συνειδητοποιήσουμε πως για την όποια κακοδαιμονία μας δεν φταίνε κάποιοι Σέρβοι, Έλληνες, Κύπριοι, Μειονοτικοί, Εμιγκρέδες, Ρομά κλπ κλπ, αλλά εκείνοι που μας διχάζουν και θέλουν να κάνουν κουμάντο στα Βαλκάνια, στην Ευρώπη και στον κόσμο ολόκληρο. Κι’ αυτοί είναι δυστυχώς οι αμερικάνοι και οι ντόπιες ολιγαρχίες, που συνδέονται στη βάση των συμφερόντων της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και τη αμερικάνικης ηγεμονίας.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες οι δημιουργικές δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, όλου του κόσμου, θα συνειδητοποιήσουν, αργά ή γρήγορα, πως το διακύβευμα δεν είναι τόσο τα σύνορα μεταξύ των υπόδουλων κρατών και Λαών, που διαμορφώθηκαν βίαια στον προηγούμενο παγκόσμιο καταστροφικό πόλεμο, ούτε βέβαια η κρατική υποστασιοποίηση κάποιων μειονοτήτων ή υποτιθέμενων μειονοτήτων και τέτοιες φαίνεται να υπάρχουν δεκάδες στην Ευρώπη και εκατοντάδες στον κόσμο, αλλά τα σύνορα μεταξύ της δουλείας και της ελευθερίας του Ανθρώπου, μεταξύ της βαρβαρότητας και του Ανθρωπισμού, μεταξύ του απόλυτου παγκόσμιου φασισμού και του οικουμενικού ουμανιστικού πολιτισμού.
«Ίτε παίδες Ανθρώπων».
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ
e-mail: prodial21@gmail.com
Για περισσότερα επισκεφτείτε τις ιστοσελίδες μας:
www.infonewhumanism.blogspot.com
www.globala.blogspot.com
www.epithesh.blogspot.com
www.picturesforwords.blogspot.com
www.caripol.blogspot.com
www.klampos.blogspot.com
ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ ΤΟΥ
ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΥ
Κώστας Λάμπος
Η Παγκοσμιοποίηση ως αμερικανισμός κλιμακώνει την αποσύνθεση του μαλακού υπογάστριου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ρωσίας, την αποσύνθεση των Βαλκανίων και της ευρύτερης νοτιοανατολικής Ευρώπης στα πλαίσια του ελέγχου της Ευρασίας, γιατί η Ηγεμονία γνωρίζει πως όποιος ελέγχει την Ευρασία , αυτός ελέγχει και τον πλανήτη.
Σύμμαχος του αμερικανισμού στην επιδίωξη της παγκόσμιας Ηγεμονίας, είναι η ανικανότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης να απαλλαγεί από το δουλικό φιλοαμερικανισμό όπως τον εκφράζουν τα συντηρητικά καθεστώτα και κατά συνέπεια η ανικανότητά της να ξαναζωντανέψει την ευρωπαϊκή παράδοση των αγώνων για ανεξαρτησία, για πραγματική Δημοκρατία, για Ειρήνη και για πρόοδο. Πρόκειται για την ανικανότητα της συντηρητικής και αμερικανόδουλης Ευρωπαϊκής Ένωσης να συνθέσει ένα νέο όραμα για την Ευρώπη και τον κόσμο, τη στιγμή ακριβώς που ο κόσμος χρειάζεται μια νέα πνευματική εξέγερση, ένα Νέο Διαφωτισμό, με τον οποίο θα σηκώσει μια νέα αισιοδοξία και μιά νέα , σύγχρονη, προοδευτική, οικουμενική συνείδηση, που θα συνεγείρει τους Λαούς της Ευρώπης και όχι μόνο, στην αγωνιστική διεκδίκηση μιάς νέας οικουμενικής ελευθερίας, της μόνης δύναμης που μπορεί να ματαιώσει τα σχέδια του ηγεμονικού αμερικανισμού.
Η πολιτική των εκάστοτε Μεγάλων Δυνάμεων, ως έκφραση των ηγεμονικών σχεδίων τους, εκφράζονταν πάντα με τον κατακερματισμό των Βαλκανίων, γνωστή στην ιστορία με τον όρο Βαλκανοποίηση, γιατί τα Βαλκάνια αποτελούν, από άποψη γεωστρατηγική και εξαιτίας της κρίσιμης γεωπολιτικής θέσης τους, ως σημείο συνάντησης του Βορρά με τον Νότο και της Ανατολής με τη Δύση, ένα κρίσιμο γεωστρατηγικό μέγεθος, ο έλεγχος του οποίου εξασφάλιζε και εξασφαλίζει πάντα στη δύναμη που το ελέγχει δεσπόζουσα θέση στο διεθνή συσχετισμό δύναμης. Έτσι ο έλεγχος των Βαλκανίων από την αποικιοκρατική-ιμπεριαλιστική Αγγλία αποδυνάμωνε τη θέση της Ρωσίας στο διεθνή ανταγωνισμό δύναμης και εργασίας. Στη συνέχεια ο έλεγχος των Βαλκανίων, πλην της Ελλάδας, από τη Σοβιετική Ένωση δυσκόλευε την ευρωπαϊκή και την αμερικανική διείσδυση στην περιοχή και κατά συνέπεια δυσκόλευε τα ηγεμονικά σχέδια των Ενωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
Τις δυό τελευταίες δεκαετίες είμαστε μάρτυρες της συστηματικής και βίαιης αμερικανικής διείσδυσης στα Βαλκάνια, σε βαθμό που οι δυό παραδοσιακοί ανταγωνιστές για τον έλεγχο των Βαλκανίων, δηλαδή η Ευρώπη και η Ρωσία, να βρεθούν εκτός του παιχνιδιού, πράγμα που οπωσδήποτε θα δυσκολέψει την όποια προσπάθειά τους για αυτοπροσδιορισμό και διεθνή δραστηριότητα, αφού τα Βαλκάνια έχουν πιά καταστεί το ευρωπαϊκό, δηλαδή το δυτικό τμήμα του ευρασιατικού αμερικανικού τείχους.
Οι Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής στον ανταγωνισμό για τον έλεγχο των Βαλκανίων ουσιαστικά μπήκαν με το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ως διάδοχος του «μεγάλου ασθενούς της Δύσης», της αγγλικής αυτοκρατορίας, ένας έλεγχος που περιοριζόταν στον έλεγχο της Ελλάδας και της Τουρκίας του Σχεδίου Μάρσαλ και στην υποτιθέμενη ουδετερότητα της τιτοϊκής Γιουγκοσλαβίας. Τα αμερικανικά σχέδια για την παγκόσμια ηγεμονία εκμεταλλεύτηκαν αριστοτεχνικά, την αδυναμία της ηττημένης-καταστραμμένης Ευρώπης, εξαγοράζοντας την ηγεσία της με τα διάφορα αμερικανικά προγράμματα ανασυγκρότησής της, αλλά και τη δυσαρέσκεια των Λαών της Σοβιετικής Ένωσης, η οποία σταδιακά μεγάλωνε, όσο η σοβιετική-κρατικομονοπωλιακή νομενκλατούρα συμπεριφέρονταν στους Λαούς ως νέα άρχουσα τάξη και ως δυνάστης.
Η πρώτη συνέπεια αυτού του σκληρού στην ουσία, μαλακού στην επιφάνεια πολέμου, ήταν η υπονόμευση της αυτόνομης πορείας της ΕΟΚ-Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως την προσπάθησαν, ΄βέβαια με αρκετή δόση ατολμίας, πολιτικοί όπως ο Ντε Γκωλ, ο Μιττεράν, ο Βίλλυ Μπραντ, ο Φελίππε Γκονζάλες, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Ούλαφ Πάλμε, ο Γκέρχαρντ Σρέντερ, ο Λουϊ Θαπατέρο, ο Τάσος Παπαδόπουλος, ο Ζακ Ντελόρ και άλλοι, ενάντια στη συντηρητική-φιλοαμερικάνικη πολιτική των Χέλμουτ Κολ, Μάργκαρετ Θάτσερ, Τόνυ Μπλερ, Μπερλουσκόνι, Μερκελ, Μπαρόζο, Σαρκοζί, Σολάνα, Κώστα Καραμανλή-Ντόρας Μητσοτάκη και πολλών άλλων του λεγόμενου Ευρωπαϊκου Λαϊκού Κόμματος.
Η δεύτερη συνέπεια της καλά σχεδιασμένης, επίμονης και βίαιης αμερικανικής διείσδυσης στην περιοχή, ήταν:
α. η επιτάχυνση της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης,
β. ο βίαιος διαμελισμός της Γιουγκοσλαβίας,
γ. η αναβάθμιση της στρατηγικής θέσης της Τουρκίας,
δ. το στήσιμο, (με τη βοήθεια της ιδεολογίας του φιλοαμερικανισμού και των πορτοκαλί δολαρίων), των συντηρητικών καθεστώτων στις πρώην ‘σοβιετικές’ Δημοκρατίες και
ε. η ενίσχυση του εθνικισμού πολλών μειονοτήτων, με τη βοήθεια και της «μουσουλμανικής πίστης», που έφερε στην επιφάνεια μια σειρά από κρατικά μορφώματα, εξαρτημένα απευθείας από τις ΕΠΑ.
Προφανώς ο στόχος είναι σε ένα επόμενο στάδιο των ‘εξελίξεων’ και γενίκευσης των ανακατατάξεων να διαμορφωθεί η «Μεγάλη Αλβανία», η οποία σε συνεργασία με την Τουρκία θα διαδραματίσει ρόλο αμερικανικού τοποτηρητή στα Βαλκάνια και στην ευρύτερη περιοχή και οπωσδήποτε θα προσπαθήσουν να ανακόψουν την ενεργειακή διείσδυση της Ρωσίας στην Ευρώπη, υπέρ της επέκτασης του αμερικανικών συμφερόντων δικτυακού συστήματος «Ναμπούκο» στην Ευρώπη με στόχο τη διατήρηση και τη διεύρυνση της εξάρτησής της από τα αμερικανικά συμφέροντα.
Η σταθερή προσήλωση της Ελλάδας στην ηγεμονική πολιτική των εκάστοτε Μεγάλων Δυνάμεων και τις τελευταίες δεκαετίες στην ηγεμονική πολιτική των ΕΠΑ, με ελάχιστες βραχύβιες και δειλές εξαιρέσεις, της αποστέρησε τη δυνατότητα να διαδραματίσει ένα ρόλο δύναμης, αυτονομίας και ενότητας των Βαλκανίων στην προοπτική να καταστούν από θέατρο καταστροφικών συγκρούσεων σε χώρο ειρηνικής-δημιουργικής συνάντησης των Λαών της περιοχής, όπως πολλοί Βαλκάνιοι οραματίστηκαν και πρώτος όλων ο Ρήγας Βελεστινλής.
Συνέπεια αυτής της πολιτικής είναι η σημερινή κατάσταση, όπου οι βαλκανικοί Λαοί αλληλοσφάζονται για λογαριασμό του αμερικανισμού, τα αμερικανικά προγεφυρώματα πολλαπλασιάζονται στα Βαλκάνια, στη Δυτική και στην Ανατολική Ευρώπη, η Ρωσία απειλείται ασφυκτικά, οπότε ο ανταγωνισμός γίνεται εχθρότητα που συσσωρεύει συγκρουσιακό φορτίο, το οποίο μεταβάλλει και πάλι τα Βαλκάνια σε μπαρουταποθήκη του κόσμου, η οποία αναπόφευκτα, αργά ή γρήγορα, θα εκραγεί από τις φλόγες τριβών στο κοινωνικό πεδίο, που άρχισαν ήδη να ανάβουν.
Η θέση της Ελλάδας καθίσταται ιδιαίτερα δυσχερής, γιατί ο δουλικός φιλοαμερικανισμός της ελληνικής ολιγαρχίας, σε αντίθεση με το αντιιμπεριαλιστικό φρόνημα του ελληνικού Λαού, που εκφράζεται ως αντιαμερικανισμός, οδηγεί την χωρίς συμμάχους Ελλάδα στην προκρούστεια κλίνη, για να υποστεί τους αναγκαίους για τα αμερικανικά ηγεμονικά σχέδια ακρωτηριασμούς. Το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής της αμερικανόδουλης ελληνικής ολιγαρχίας καταλήγει να είναι η ενίσχυση των βορειοανατολικών φανατικών ισλαμιστών-σοβινιστών ‘γειτόνων’ και ‘συμμάχων’ με κύριο στόχο να γονατίσουν τον ελληνικό Λαό, τον Ελληνισμό και ότι αντιπροσωπεύει για την Ανθρωπότητα ο ανθρωποκεντρικός ελληνικός πολιτισμός.
Η πρώτη σύγχρονη μεγάλη ήττα του Ελληνισμού ολοκληρώνεται όσον ούπω με ένα νέο ‘σχέδιο Ανάν’ που θα μετατρέψει την ανεξάρτητη, μέλος του ΟΕΕ, της ΕΕ και της ΟΝΕ Κύπρο σε αμερικανοαγγλοτουρκικό προτεκτοράτο που θα λειτουργεί ως το αβύθιστο αεροπλανοφόρο του αμερικανισμού ενάντια στους Λαούς της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής, εξέλιξη η οποία αναπόφευκτα θα συνοδευτεί με όξυνση της καταπίεσης του κυπριακού Λαού και κύματα διωγμών κατά του κυπριακού Ελληνισμού.
Οι εξελίξεις στα Βαλκάνια που άρχισαν με την αδυναμία της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αποτρέψει την αμερικανική εισβολή και την απάνθρωπα βίαιη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, συνεχίζονται με την τεχνητή δημιουργία θνησιγενών κρατιδίων που προκάλεσε ήδη τις πρώτες φλόγες του αντιαμερικανισμού στα Βαλκάνια και θα καταλήξουν, όπως όλα δείχνουν, με την επιβεβαίωση, για μια ακόμα φορά, της θεωρίας της «Μπαρουταποθήκης», που δεν θα σημάνει μόνο την καταστροφή των Βαλκανίων και της Ευρώπης, αλλά και το νέο πισωγύρισμα της Ανθρωπότητας.
Είναι ίσως πολύ αργά για τους Λαούς των Βαλκανίων, της Ευρώπης και της ευρύτερης περιοχής να σταθούν εμπόδιο στις καταστροφικές εξελίξεις που έρχονται. Κι’ αυτό γιατί είναι εγκλωβισμένοι σε μια εικονική πραγματικότητα, της «μοναδικής λογικής της παγκοσμιοποίησης και του αμερικανισμού», σύμφωνα με την οποία ο απάνθρωπος και καταστροφικός καπιταλισμός και η αμερικανοκρατία είναι η μοίρα τους, η μοίρα της Ανθρωπότητας.
Κάποια στιγμή, ποιος ξέρει μετά από πόσες ακόμα σφαγές και καταστροφές, θα συνειδητοποιήσουμε όλοι οι Βαλκάνιοι, πως οι αμερικάνοι δεν έχουν καμιά θέση στα Βαλκάνια ,στην Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο, γιατί οι αμερικάνοι ανήκουν στην Αμερική, όπως και τα Βαλκάνια ανήκουν στους Βαλκάνιους και στην Ευρώπη. Αλλά και ως ευρωπαίοι θα συνειδητοποιήσουμε πως για την όποια κακοδαιμονία μας δεν φταίνε κάποιοι Σέρβοι, Έλληνες, Κύπριοι, Μειονοτικοί, Εμιγκρέδες, Ρομά κλπ κλπ, αλλά εκείνοι που μας διχάζουν και θέλουν να κάνουν κουμάντο στα Βαλκάνια, στην Ευρώπη και στον κόσμο ολόκληρο. Κι’ αυτοί είναι δυστυχώς οι αμερικάνοι και οι ντόπιες ολιγαρχίες, που συνδέονται στη βάση των συμφερόντων της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και τη αμερικάνικης ηγεμονίας.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες οι δημιουργικές δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, όλου του κόσμου, θα συνειδητοποιήσουν, αργά ή γρήγορα, πως το διακύβευμα δεν είναι τόσο τα σύνορα μεταξύ των υπόδουλων κρατών και Λαών, που διαμορφώθηκαν βίαια στον προηγούμενο παγκόσμιο καταστροφικό πόλεμο, ούτε βέβαια η κρατική υποστασιοποίηση κάποιων μειονοτήτων ή υποτιθέμενων μειονοτήτων και τέτοιες φαίνεται να υπάρχουν δεκάδες στην Ευρώπη και εκατοντάδες στον κόσμο, αλλά τα σύνορα μεταξύ της δουλείας και της ελευθερίας του Ανθρώπου, μεταξύ της βαρβαρότητας και του Ανθρωπισμού, μεταξύ του απόλυτου παγκόσμιου φασισμού και του οικουμενικού ουμανιστικού πολιτισμού.
«Ίτε παίδες Ανθρώπων».
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ
e-mail: prodial21@gmail.com
Για περισσότερα επισκεφτείτε τις ιστοσελίδες μας:
www.infonewhumanism.blogspot.com
www.globala.blogspot.com
www.epithesh.blogspot.com
www.picturesforwords.blogspot.com
www.caripol.blogspot.com
www.klampos.blogspot.com
Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου 2008
Η Αφρική λέει όχι και το εννοεί
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗ
MONTHLY REVIEW
http://www.monthlyreview.gr/antilogos/greek/diktuo/arxeio_sxoliwn/fullstory_html?obj_path=docrep/docs/diktuo/20080110_01/gr/html/index
Η Αφρική λέει όχι και το εννοεί
του IGNACIO RAMONET
(09/01/2008)
Συνέβη το απίστευτο, προς μεγάλη δυσφορία της υπεροπτικής Ευρώπης. Η Αφρική, η οποία είναι τόσο φτωχή που θα συμφωνούσε σε οτιδήποτε, είπε όχι με επαναστατική υπερηφάνεια. Όχι στον ζουρλομανδύα των Συμφωνιών Οικονομικής Συνεργασίας (EPA), όχι στην πλήρη φιλελευθεροποίηση του εμπορίου, όχι στις πιο τελευταίες εκδηλώσεις των αποικιακών συμφωνιών.
Συνέβη το Δεκέμβριο στη δεύτερη Σύνοδο ΕΕ-Αφρικής στη Λισαβόνα, όπου ο κύριος στόχος ήταν να εξαναγκασθούν οι αφρικανικές χώρες να υπογράψουν νέες εμπορικές συμφωνίες μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2007, σε συμφωνία με τη συνθήκη του Κοτόνου του 2000, τερματίζοντας τις συμφωνίες του της Λομέ του 1975. Κάτω από αυτές, αγαθά από τις πρώην αποικίες της Αφρικής, της Καραϊβικής και του Ειρηνικού εισάγονταν στην ΕΕ σχεδόν χωρίς δασμούς, εκτός από προϊόντα όπως η ζάχαρη, το κρέας και οι μπανάνες που δημιουργούσαν προβλήματα στους Ευρωπαίους παραγωγούς. Ο Π.Ο.Ε επέμενε ότι έπρεπε να καταργηθούν αυτές οι προτιμησιακές ρυθμίσεις ή να αντικατασταθούν με εμπορικές συμφωνίες βασισμένες στην αμοιβαιότητα, ισχυριζόμενος ότι αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος για να μπορέσουν να συνεχίσουν οι αφρικανικές χώρες να απολαμβάνουν διαφορετική μεταχείριση. Η ΕΕ προωθούσε ένα ολοκληρωτικά ελεύθερο εμπόριο με τη μορφή των ΕΡΑ. Έτσι οι 27 ζήτησαν από τις χώρες της Αφρικής, της Καραϊβικής και του Ειρηνικού, να επιτραπεί στα προϊόντα και στις υπηρεσίες της ΕΕ να μπαίνουν στις αγορές τους αδασμολόγητα [1].
Ο πρόεδρος της Σενεγάλης, Αμντουλάγιε Γουέηντ, απέρριψε αυτές τις τακτικές επίδειξης ισχύος, αρνήθηκε να υπογράψει και αποχώρησε. Ο Θάμπο Μπέκι της Νότιας Αφρικής υποστήριξε αμέσως τη στάση του και η Ναμίμπια αποφάσισε επίσης να μην υπογράψει (με γενναιότητα, στο βαθμό που μια αύξηση των δασμών της ΕΕ θα κάνει αδύνατη για τη Ναμίμπια την εξαγωγή ή τη συνέχιση της παραγωγής βοδινού κρέατος). Ακόμα και ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί, ο οποίος είχε κάνει ατυχείς δηλώσεις στο Ντακάρ τον Ιούλιο 2007 [2], υποστήριξε τις χώρες οι οποίες αντιτέθηκαν σθεναρότερα σε αυτές τις συμφωνίες, λέγοντας ότι είναι υπέρ της παγκοσμιοποίησης αλλά όχι υπέρ της λεηλασίας των χωρών [3].
Οι ΕΡΑ ξεσήκωσαν μεγάλη δημόσια αναταραχή. Κοινωνικά κινήματα και συνδικάτα, νότια της Σαχάρας κινητοποιήθηκαν εναντίον τους. Και αυτή η αντίθεση έφερε καρπούς: η Σύνοδος κατέληξε σε αποτυχία. Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Χοσέ Μανουέλ Μπαρόζο υποχρεώθηκε να υποχωρήσει και να αποδεχθεί την έκκληση των αφρικανικών χωρών για περαιτέρω συζητήσεις. Υποσχέθηκε ότι οι διαπραγματεύσεις θα τελειώσουν τον Φεβρουάριο.
Αυτή η καθοριστική νίκη είναι ένα άλλο σημάδι ότι τα πράγματα βελτιώνονται στην Αφρική. Τα προηγούμενα χρόνια, οι αιματηρές συγκρούσεις διευθετήθηκαν, αφήνοντας μόνο το Νταρφούρ, τη Σομαλία και το Ανατολικό Κονγκό. Η δημοκρατική πρόοδος έχει ισχυροποιηθεί και οι τοπικές οικονομίες ευημερούν κάτω από την καθοδήγηση μιας νέας γενιάς ηγετών, παρά τις κοινωνικές ανισότητες.
Η Αφρική έχει αποκτήσει άλλο ένα πλεονέκτημα με τη μορφή των μαζικών κινεζικών επενδύσεων. Η Κίνα θα ξεπεράσει την ΕΕ ως ένας από τους κυριότερους προμηθευτές της ηπείρου και θα αμφισβητήσει τις ΗΠΑ ως ένας σημαντικός πελάτης της Αφρικής, από το 2010. Η εποχή που η Ευρώπη μπορούσε να επιβάλλει καταστροφικά προγράμματα δομικών έχει παρέλθει από μακρού. Αρκετά υπέφερε η Αφρική.
--------------------------------------------------------------------------------
Περισσότερα:
http://mondediplo.com/
MONTHLY REVIEW
http://www.monthlyreview.gr/antilogos/greek/diktuo/arxeio_sxoliwn/fullstory_html?obj_path=docrep/docs/diktuo/20080110_01/gr/html/index
Η Αφρική λέει όχι και το εννοεί
του IGNACIO RAMONET
(09/01/2008)
Συνέβη το απίστευτο, προς μεγάλη δυσφορία της υπεροπτικής Ευρώπης. Η Αφρική, η οποία είναι τόσο φτωχή που θα συμφωνούσε σε οτιδήποτε, είπε όχι με επαναστατική υπερηφάνεια. Όχι στον ζουρλομανδύα των Συμφωνιών Οικονομικής Συνεργασίας (EPA), όχι στην πλήρη φιλελευθεροποίηση του εμπορίου, όχι στις πιο τελευταίες εκδηλώσεις των αποικιακών συμφωνιών.
Συνέβη το Δεκέμβριο στη δεύτερη Σύνοδο ΕΕ-Αφρικής στη Λισαβόνα, όπου ο κύριος στόχος ήταν να εξαναγκασθούν οι αφρικανικές χώρες να υπογράψουν νέες εμπορικές συμφωνίες μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2007, σε συμφωνία με τη συνθήκη του Κοτόνου του 2000, τερματίζοντας τις συμφωνίες του της Λομέ του 1975. Κάτω από αυτές, αγαθά από τις πρώην αποικίες της Αφρικής, της Καραϊβικής και του Ειρηνικού εισάγονταν στην ΕΕ σχεδόν χωρίς δασμούς, εκτός από προϊόντα όπως η ζάχαρη, το κρέας και οι μπανάνες που δημιουργούσαν προβλήματα στους Ευρωπαίους παραγωγούς. Ο Π.Ο.Ε επέμενε ότι έπρεπε να καταργηθούν αυτές οι προτιμησιακές ρυθμίσεις ή να αντικατασταθούν με εμπορικές συμφωνίες βασισμένες στην αμοιβαιότητα, ισχυριζόμενος ότι αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος για να μπορέσουν να συνεχίσουν οι αφρικανικές χώρες να απολαμβάνουν διαφορετική μεταχείριση. Η ΕΕ προωθούσε ένα ολοκληρωτικά ελεύθερο εμπόριο με τη μορφή των ΕΡΑ. Έτσι οι 27 ζήτησαν από τις χώρες της Αφρικής, της Καραϊβικής και του Ειρηνικού, να επιτραπεί στα προϊόντα και στις υπηρεσίες της ΕΕ να μπαίνουν στις αγορές τους αδασμολόγητα [1].
Ο πρόεδρος της Σενεγάλης, Αμντουλάγιε Γουέηντ, απέρριψε αυτές τις τακτικές επίδειξης ισχύος, αρνήθηκε να υπογράψει και αποχώρησε. Ο Θάμπο Μπέκι της Νότιας Αφρικής υποστήριξε αμέσως τη στάση του και η Ναμίμπια αποφάσισε επίσης να μην υπογράψει (με γενναιότητα, στο βαθμό που μια αύξηση των δασμών της ΕΕ θα κάνει αδύνατη για τη Ναμίμπια την εξαγωγή ή τη συνέχιση της παραγωγής βοδινού κρέατος). Ακόμα και ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί, ο οποίος είχε κάνει ατυχείς δηλώσεις στο Ντακάρ τον Ιούλιο 2007 [2], υποστήριξε τις χώρες οι οποίες αντιτέθηκαν σθεναρότερα σε αυτές τις συμφωνίες, λέγοντας ότι είναι υπέρ της παγκοσμιοποίησης αλλά όχι υπέρ της λεηλασίας των χωρών [3].
Οι ΕΡΑ ξεσήκωσαν μεγάλη δημόσια αναταραχή. Κοινωνικά κινήματα και συνδικάτα, νότια της Σαχάρας κινητοποιήθηκαν εναντίον τους. Και αυτή η αντίθεση έφερε καρπούς: η Σύνοδος κατέληξε σε αποτυχία. Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Χοσέ Μανουέλ Μπαρόζο υποχρεώθηκε να υποχωρήσει και να αποδεχθεί την έκκληση των αφρικανικών χωρών για περαιτέρω συζητήσεις. Υποσχέθηκε ότι οι διαπραγματεύσεις θα τελειώσουν τον Φεβρουάριο.
Αυτή η καθοριστική νίκη είναι ένα άλλο σημάδι ότι τα πράγματα βελτιώνονται στην Αφρική. Τα προηγούμενα χρόνια, οι αιματηρές συγκρούσεις διευθετήθηκαν, αφήνοντας μόνο το Νταρφούρ, τη Σομαλία και το Ανατολικό Κονγκό. Η δημοκρατική πρόοδος έχει ισχυροποιηθεί και οι τοπικές οικονομίες ευημερούν κάτω από την καθοδήγηση μιας νέας γενιάς ηγετών, παρά τις κοινωνικές ανισότητες.
Η Αφρική έχει αποκτήσει άλλο ένα πλεονέκτημα με τη μορφή των μαζικών κινεζικών επενδύσεων. Η Κίνα θα ξεπεράσει την ΕΕ ως ένας από τους κυριότερους προμηθευτές της ηπείρου και θα αμφισβητήσει τις ΗΠΑ ως ένας σημαντικός πελάτης της Αφρικής, από το 2010. Η εποχή που η Ευρώπη μπορούσε να επιβάλλει καταστροφικά προγράμματα δομικών έχει παρέλθει από μακρού. Αρκετά υπέφερε η Αφρική.
--------------------------------------------------------------------------------
Περισσότερα:
http://mondediplo.com/
Πέμπτη 7 Φεβρουαρίου 2008
ΑΣ ΣΤΟΧΑΣΤΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΤΗ ΝΕΑ ΕΥΡΩΠΗ
***********************************
Το τέλος της Ευρώπης;
του FRANK FUREDI
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ
http://www.monthlyreview.gr/
(23/01/2008)
Όπως έχω ήδη αναλύσει στο βιβλίο μου Η πολιτική του φόβου, για πρώτη φορά στη σύγχρονη εποχή οι ευρωπαϊκές πολιτικές δεν έχουν ένα καθαρό σχέδιο. Δεν έχουν πλέον κάποια αποστολή να εκπληρώσουν. Δεν διαθέτουν ένα καθαρά προσδιορισμένο ή διακριτό περίγραμμα το οποίο θα μπορεί να καθορίζει τις διαδικασίες των καθημερινών αποφάσεων. Αυτός είναι ο λόγος που τόσοι πολλοί Ευρωπαίοι πολιτικοί δυσκολεύονται να απαντήσουν στο ερώτημα: τι σημαίνει να είσαι Ευρωπαίος; Τις τελευταίες δεκαετίες, οι πολιτικές είτε έχουν αγκαλιάσει την Ευρωπαϊκή Ένωση και ψάχνουν να συνδιαμορφώσουν μια «ευρωπαϊκή ταυτότητα», η οποία θα μπορούσε να δώσει κάποιο περιεχόμενο στο δημόσιο βίο. Η απόρριψη του ευρωπαϊκού συντάγματος από τους εκλογείς της Γαλλίας και της Ολλανδίας ανέδειξε την έλλειψη νομιμοποίησης που έχει αυτός ο τεχνοκρατικός θεσμός μεταξύ των λαών της Ευρώπης.
Η παρούσα κατάσταση πολιτικής και πολιτισμικής σύγχυσης δείχνει την έλλειψη στόχου, προοπτικής και σημασίας από το δημόσιο βίο. Και οι περισσότερες κυβερνήσεις προσπαθούν να προσεγγίσουν το πρόβλημα, αποφεύγοντάς το. Η συνειδητή εξύμνηση της διαφορετικότητας είναι η καθαρότερη έκφραση της θολής στρατηγικής τους. Η εξύμνηση της πολλαπλότητας είναι εν πολλοίς μια πράξη χωρίς νόημα, γιατί λέει απλά: «Δεν είμαστε όλοι το ίδιο». Η «διαφορετικότητα» είναι μόνο μια δήλωση ενός γεγονότος – και για να μετατραπεί το γεγονός σε ένα ιδεώδες πρέπει να αποφευχθεί η εμφάνισή του μαζί με τα πραγματικά ιδεώδη. Ειδικότερα, οι πολιτικές της διαφορετικότητας διασώζουν τις εξουσίες από το να περιγράψουν το τι είναι αυτό που καθορίζει τις κοινωνίες τους. Αυτός είναι ο λόγος που η γαλλική πολιτική της αφομοίωσης και η βρετανική αναζήτηση της πολυπολιτισμικότητας έχουν τόσο ίδια αποτελέσματα: και οι δύο πολιτικές αν και επιφανειακά διαφορετικές, προσπαθούν να αποφύγουν το σκληρό ερώτημα του τι σημαίνει να είσαι Βρετανός ή Γάλλος, το οποίο θα έθετε το ερώτημα περί της σημασίας σε μια πιο έντονη μορφή. Ούτε η Βρετανία, ούτε η Γαλλία φαίνονται να είναι ικανές να εμπνεύσουν τους νεαρούς μετανάστες να αγκαλιάσουν τον τρόπο ζωής τους.
Για να το θέσουμε ωμά, η σημερινή Ευρώπη φαίνεται να έχει πολύ λίγες αξίες που αξίζει να μοιραστεί κάποιος. Η διστακτικότητα ορισμένων μεταναστών για ενσωμάτωση αναδεικνύει αυτό το γεγονός, ότι δηλαδή αυτοί που υποστηρίζουν το ευρωπαϊκό ιδεώδες (ή τουλάχιστον όσοι υποτίθεται ότι το υποστηρίζουν) είναι συχνά αυτοκράτορες χωρίς ρούχα.Ίσως να χρειαζόμαστε τους πολιτισμικούς πεσιμιστές όπως τον Χέυνσον για να μας αφυπνίζουν από την αυταρέσκεια. Τότε όμως, ο πολιτισμικός και πολιτικός πεσιμισμός αποπνέει μόνο μια αίσθηση μοιρολατρίας – και δεν υπάρχει τίποτα ανέκκλητο για το μέλλον της Ευρώπης.
Ευτυχώς, οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει η Ευρώπη σε αυτή την περίοδο δεν είναι τα αποτελέσματα των νόμων της φύσης ή των μη αντιστρέψιμων δημογραφικών δυνάμεων. Η Ευρώπη είναι πολιτικά και όχι φυσικά εξαντλημένη. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να ανανεώσουμε τη δημόσια ζωή μέσα από μια συνεχή αναζήτηση για το είδος των κοινωνιών, μέσα στις οποίες θέλουμε να ζούμε. Πρέπει να ενθαρρύνουμε τον αυθεντικό πολιτικό πειραματισμό και να υπερβούμε τον εθισμό μας σε τεχνοκρατικά τετελεσμένα που προωθούν οι ελίτ της ΕΕ. Ας αρχίσουμε με την παραδοχή ότι πράγματι, ο αυτοκράτορας είναι γυμνός.
*******************************
Περισσότερα:
http://www.spiked-online.com/index.php?/site/article/3721
Το τέλος της Ευρώπης;
του FRANK FUREDI
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ
http://www.monthlyreview.gr/
(23/01/2008)
Όπως έχω ήδη αναλύσει στο βιβλίο μου Η πολιτική του φόβου, για πρώτη φορά στη σύγχρονη εποχή οι ευρωπαϊκές πολιτικές δεν έχουν ένα καθαρό σχέδιο. Δεν έχουν πλέον κάποια αποστολή να εκπληρώσουν. Δεν διαθέτουν ένα καθαρά προσδιορισμένο ή διακριτό περίγραμμα το οποίο θα μπορεί να καθορίζει τις διαδικασίες των καθημερινών αποφάσεων. Αυτός είναι ο λόγος που τόσοι πολλοί Ευρωπαίοι πολιτικοί δυσκολεύονται να απαντήσουν στο ερώτημα: τι σημαίνει να είσαι Ευρωπαίος; Τις τελευταίες δεκαετίες, οι πολιτικές είτε έχουν αγκαλιάσει την Ευρωπαϊκή Ένωση και ψάχνουν να συνδιαμορφώσουν μια «ευρωπαϊκή ταυτότητα», η οποία θα μπορούσε να δώσει κάποιο περιεχόμενο στο δημόσιο βίο. Η απόρριψη του ευρωπαϊκού συντάγματος από τους εκλογείς της Γαλλίας και της Ολλανδίας ανέδειξε την έλλειψη νομιμοποίησης που έχει αυτός ο τεχνοκρατικός θεσμός μεταξύ των λαών της Ευρώπης.
Η παρούσα κατάσταση πολιτικής και πολιτισμικής σύγχυσης δείχνει την έλλειψη στόχου, προοπτικής και σημασίας από το δημόσιο βίο. Και οι περισσότερες κυβερνήσεις προσπαθούν να προσεγγίσουν το πρόβλημα, αποφεύγοντάς το. Η συνειδητή εξύμνηση της διαφορετικότητας είναι η καθαρότερη έκφραση της θολής στρατηγικής τους. Η εξύμνηση της πολλαπλότητας είναι εν πολλοίς μια πράξη χωρίς νόημα, γιατί λέει απλά: «Δεν είμαστε όλοι το ίδιο». Η «διαφορετικότητα» είναι μόνο μια δήλωση ενός γεγονότος – και για να μετατραπεί το γεγονός σε ένα ιδεώδες πρέπει να αποφευχθεί η εμφάνισή του μαζί με τα πραγματικά ιδεώδη. Ειδικότερα, οι πολιτικές της διαφορετικότητας διασώζουν τις εξουσίες από το να περιγράψουν το τι είναι αυτό που καθορίζει τις κοινωνίες τους. Αυτός είναι ο λόγος που η γαλλική πολιτική της αφομοίωσης και η βρετανική αναζήτηση της πολυπολιτισμικότητας έχουν τόσο ίδια αποτελέσματα: και οι δύο πολιτικές αν και επιφανειακά διαφορετικές, προσπαθούν να αποφύγουν το σκληρό ερώτημα του τι σημαίνει να είσαι Βρετανός ή Γάλλος, το οποίο θα έθετε το ερώτημα περί της σημασίας σε μια πιο έντονη μορφή. Ούτε η Βρετανία, ούτε η Γαλλία φαίνονται να είναι ικανές να εμπνεύσουν τους νεαρούς μετανάστες να αγκαλιάσουν τον τρόπο ζωής τους.
Για να το θέσουμε ωμά, η σημερινή Ευρώπη φαίνεται να έχει πολύ λίγες αξίες που αξίζει να μοιραστεί κάποιος. Η διστακτικότητα ορισμένων μεταναστών για ενσωμάτωση αναδεικνύει αυτό το γεγονός, ότι δηλαδή αυτοί που υποστηρίζουν το ευρωπαϊκό ιδεώδες (ή τουλάχιστον όσοι υποτίθεται ότι το υποστηρίζουν) είναι συχνά αυτοκράτορες χωρίς ρούχα.Ίσως να χρειαζόμαστε τους πολιτισμικούς πεσιμιστές όπως τον Χέυνσον για να μας αφυπνίζουν από την αυταρέσκεια. Τότε όμως, ο πολιτισμικός και πολιτικός πεσιμισμός αποπνέει μόνο μια αίσθηση μοιρολατρίας – και δεν υπάρχει τίποτα ανέκκλητο για το μέλλον της Ευρώπης.
Ευτυχώς, οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει η Ευρώπη σε αυτή την περίοδο δεν είναι τα αποτελέσματα των νόμων της φύσης ή των μη αντιστρέψιμων δημογραφικών δυνάμεων. Η Ευρώπη είναι πολιτικά και όχι φυσικά εξαντλημένη. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να ανανεώσουμε τη δημόσια ζωή μέσα από μια συνεχή αναζήτηση για το είδος των κοινωνιών, μέσα στις οποίες θέλουμε να ζούμε. Πρέπει να ενθαρρύνουμε τον αυθεντικό πολιτικό πειραματισμό και να υπερβούμε τον εθισμό μας σε τεχνοκρατικά τετελεσμένα που προωθούν οι ελίτ της ΕΕ. Ας αρχίσουμε με την παραδοχή ότι πράγματι, ο αυτοκράτορας είναι γυμνός.
*******************************
Περισσότερα:
http://www.spiked-online.com/index.php?/site/article/3721
Τρίτη 5 Φεβρουαρίου 2008
Κυριακή 3 Φεβρουαρίου 2008
Τρίτη 29 Ιανουαρίου 2008
ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΕΞΕΛΙΞΗ ΕΝΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΛΙΜΟΣ ;
MONTHLY REVIEW
Βρίσκεται σε εξέλιξη ένας παγκόσμιος λιμός;
του THOMAS RIGGINS
(18/01/2008)
Η νέα χιλιετία δεν ξεκίνησε πριν από επτά χρόνια; Θυμάμαι όλες τις συζητήσεις για το πώς αυτή η νέα εποχή θα μπορούσε να μας δώσει την ευκαιρία να ξεφύγουμε από όλους τους παραλογισμούς του 20ου αιώνα. Δεν χρειάσθηκε πολύ για να συνειδητοποιήσουμε ότι οι παλιοί παραλογισμοί βρίσκονται ακόμα μαζί μας, περιμένοντας να επαναληφθούν.Η παγκόσμια πείνα είναι ένας από αυτούς. Ο προηγούμενος αιώνας στιγματίσθηκε από μαζικούς λιμούς, που προήλθαν από τους ανθρώπους. Είναι βέβαιο ότι ο ΟΗΕ και τα ισχυρά κράτη του κόσμου δεν θα επιτρέψουν να επαναληφθεί ξανά αυτή η θλιβερή κατάσταση; Φαίνεται ότι θα το κάνουν. Ο ΟΗΕ κάνει ότι μπορεί για να βοηθήσει στην πρόληψη των λιμών, αλλά ο ΟΗΕ μπορεί να κάνει μόνο αυτό που θα του επιτρέψουν τα ισχυρά κράτη του Συμβουλίου Ασφαλείας. Θα πρέπει να θυμάστε ότι οποιαδήποτε κριτική στον ΟΗΕ είναι στην πραγματικότητα μια κριτική στα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας.Ο ΟΗΕ μας έχει προειδοποιήσει σε όλα τα επίπεδα ότι ένας λιμός βιβλικών διαστάσεων ίσως να βρίσκεται σε εξέλιξη. Πριν από λίγες ημέρες οι New York Times αναφέρθηκαν στο θέμα με το άρθρο της Ελίζαμπεθ Ρόζενταλ: «Η παγκόσμια προσφορά τροφίμων συρρικνώνεται, προειδοποιεί η υπηρεσία του ΟΗΕ». Ας δούμε την ουσία αυτής της θέσης.Ο Ζακ Ντιούφ ο οποίος είναι επικεφαλής του οργανισμού του ΟΗΕ για τα Τρόφιμα και τη Γεωργία, δήλωσε ότι, «... υπάρχει σοβαρός κίνδυνος ότι λιγότεροι άνθρωποι θα μπορούν να εξασφαλίσουν τροφή τα επόμενα χρόνια». Αυτό δεν ακούγεται καθόλου καλό. Η Ρόζενταλ, σε ανταπόκριση από τη Ρώμη, θεωρεί ότι ο λόγος αυτής της ανακοινώσης είναι λόγω «...μιας απρόβλεπτης και χωρίς προηγούμενο μεταβολής η παγκόσμια προσφορά τροφής μειώνεται γρήγορα και οι τιμές των τροφίμων διογκώνονται (ο γνωστός νόμος της προσφοράς και της ζήτησης) σε νέα ιστορικά επίπεδα». Φαίνεται ότι υπάρχουν μόνο για 12 εβδομάδες αποθέματα σιταριού και για 8 εβδομάδες αποθέματα καλαμποκιού (με βάση τα επίπεδα της παγκόσμιας κατανάλωσης), για να θρέψουν τον κόσμο σε περίπτωση μιας έκτακτης ανάγκης. Ένας λόγος που συμβαίνει αυτό είναι γιατί η κερδοφορία είναι μεγαλύτερη στις καλλιέργειες που δεν προορίζονται για τροφή. Υπάρχει «...μια μετατόπιση από τις καλλιέργειες για ανθρώπινη κατανάλωση σε καλλιέργειες για βιοκαύσιμα και ζωοτροφές» (που με τη σειρά του σημαίνει περισσότερα χάμπουργκερ McDonalds για τους εθισμένους του Πρώτου Κόσμου). Και ας μην παραβλέψουμε το γεγονός ότι «...οι πρώτες συνέπειες της παγκόσμιας υπερθέρμανσης έχουν μειώσει τις σοδειές σε ορισμένα κρίσιμα μέρη».Η επικεφαλής του Παγκόσμιου Προγράμματος Τροφίμων, Τζόσετ Σηράν φέρεται να δηλώνει «Ανησυχούμε γιατί αντιμετωπίζουμε τη μεγαλύτερη καταιγίδα παγκόσμιας πείνας». Άλλοι ειδικοί είναι εξίσου απαισιόδοξοι. Μια μεγάλη αγροτική επιδημία ή η κλιματική αλλαγή σε μια σημαντική περιοχή θα μπορούσε να διαμορφώσει μια «επικίνδυνη κατάσταση» πείνας. Αυτό έχει ήδη συμβεί στην Αυστραλία (λόγω απουσίας βροχοπτώσεων) και την Ουκρανία (επίσης λόγω κλιματικής αλλαγής) με μείωση της παραγωγής τροφίμων. Ο Ντιούφ του ΟΗΕ θεωρεί ότι οι αναπτυγμένες χώρες θα πρέπει να εμφανίσουν, νέες ιδέες οι οποίες θα αντανακλούν τη νέα οικονομική και περιβαλλοντική πραγματικότητα. Νέες ιδέες προετοιμάζονται αλλά θα πρέπει να βασίζονται στην αρχή «ο άνθρωπος πριν από τα κέρδη». Πότε όμως οι ΗΠΑ έχουν κάνει κάτι ανάλογο στο πρόσφατο παρελθόν;Οι ΗΠΑ όμως δεν χρειάζεται να ανησυχούν, γιατί θα μπορέσουν να αντιμετωπίσουν την κατάσταση. Η κ. Σηράν σημείωσε ότι: «Στις ΗΠΑ, στην Αυστραλία και την Ευρώπη υπάρχει μια σημαντική δυνατότητα προσαρμογής στα αποτελέσματα που θα υπάρξουν στα τρόφιμα, αφού διαθέτουν χρήματα, τεχνολογία, έρευνα και ανάπτυξη. Στον αναπτυσσόμενο κόσμο, όλα αυτά δεν υπάρχουν». Είναι λογικό να γνωρίζουμε ότι αν κάποιους πλήξει η καταστροφή, θα είναι οι φτωχοί του Τρίτου Κόσμου, οι οποίοι θα πεθαίνουν ενώ εμείς θα συνεχίζουμε να μολύνουμε την ατμόσφαιρα, να καταστρέφουμε το κλίμα και να τρώμε όλα τα φαγητά-σκουπίδια που μας αρέσουν.
Περισσότερα:
http://www.countercurrents.org./
Βρίσκεται σε εξέλιξη ένας παγκόσμιος λιμός;
του THOMAS RIGGINS
(18/01/2008)
Η νέα χιλιετία δεν ξεκίνησε πριν από επτά χρόνια; Θυμάμαι όλες τις συζητήσεις για το πώς αυτή η νέα εποχή θα μπορούσε να μας δώσει την ευκαιρία να ξεφύγουμε από όλους τους παραλογισμούς του 20ου αιώνα. Δεν χρειάσθηκε πολύ για να συνειδητοποιήσουμε ότι οι παλιοί παραλογισμοί βρίσκονται ακόμα μαζί μας, περιμένοντας να επαναληφθούν.Η παγκόσμια πείνα είναι ένας από αυτούς. Ο προηγούμενος αιώνας στιγματίσθηκε από μαζικούς λιμούς, που προήλθαν από τους ανθρώπους. Είναι βέβαιο ότι ο ΟΗΕ και τα ισχυρά κράτη του κόσμου δεν θα επιτρέψουν να επαναληφθεί ξανά αυτή η θλιβερή κατάσταση; Φαίνεται ότι θα το κάνουν. Ο ΟΗΕ κάνει ότι μπορεί για να βοηθήσει στην πρόληψη των λιμών, αλλά ο ΟΗΕ μπορεί να κάνει μόνο αυτό που θα του επιτρέψουν τα ισχυρά κράτη του Συμβουλίου Ασφαλείας. Θα πρέπει να θυμάστε ότι οποιαδήποτε κριτική στον ΟΗΕ είναι στην πραγματικότητα μια κριτική στα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας.Ο ΟΗΕ μας έχει προειδοποιήσει σε όλα τα επίπεδα ότι ένας λιμός βιβλικών διαστάσεων ίσως να βρίσκεται σε εξέλιξη. Πριν από λίγες ημέρες οι New York Times αναφέρθηκαν στο θέμα με το άρθρο της Ελίζαμπεθ Ρόζενταλ: «Η παγκόσμια προσφορά τροφίμων συρρικνώνεται, προειδοποιεί η υπηρεσία του ΟΗΕ». Ας δούμε την ουσία αυτής της θέσης.Ο Ζακ Ντιούφ ο οποίος είναι επικεφαλής του οργανισμού του ΟΗΕ για τα Τρόφιμα και τη Γεωργία, δήλωσε ότι, «... υπάρχει σοβαρός κίνδυνος ότι λιγότεροι άνθρωποι θα μπορούν να εξασφαλίσουν τροφή τα επόμενα χρόνια». Αυτό δεν ακούγεται καθόλου καλό. Η Ρόζενταλ, σε ανταπόκριση από τη Ρώμη, θεωρεί ότι ο λόγος αυτής της ανακοινώσης είναι λόγω «...μιας απρόβλεπτης και χωρίς προηγούμενο μεταβολής η παγκόσμια προσφορά τροφής μειώνεται γρήγορα και οι τιμές των τροφίμων διογκώνονται (ο γνωστός νόμος της προσφοράς και της ζήτησης) σε νέα ιστορικά επίπεδα». Φαίνεται ότι υπάρχουν μόνο για 12 εβδομάδες αποθέματα σιταριού και για 8 εβδομάδες αποθέματα καλαμποκιού (με βάση τα επίπεδα της παγκόσμιας κατανάλωσης), για να θρέψουν τον κόσμο σε περίπτωση μιας έκτακτης ανάγκης. Ένας λόγος που συμβαίνει αυτό είναι γιατί η κερδοφορία είναι μεγαλύτερη στις καλλιέργειες που δεν προορίζονται για τροφή. Υπάρχει «...μια μετατόπιση από τις καλλιέργειες για ανθρώπινη κατανάλωση σε καλλιέργειες για βιοκαύσιμα και ζωοτροφές» (που με τη σειρά του σημαίνει περισσότερα χάμπουργκερ McDonalds για τους εθισμένους του Πρώτου Κόσμου). Και ας μην παραβλέψουμε το γεγονός ότι «...οι πρώτες συνέπειες της παγκόσμιας υπερθέρμανσης έχουν μειώσει τις σοδειές σε ορισμένα κρίσιμα μέρη».Η επικεφαλής του Παγκόσμιου Προγράμματος Τροφίμων, Τζόσετ Σηράν φέρεται να δηλώνει «Ανησυχούμε γιατί αντιμετωπίζουμε τη μεγαλύτερη καταιγίδα παγκόσμιας πείνας». Άλλοι ειδικοί είναι εξίσου απαισιόδοξοι. Μια μεγάλη αγροτική επιδημία ή η κλιματική αλλαγή σε μια σημαντική περιοχή θα μπορούσε να διαμορφώσει μια «επικίνδυνη κατάσταση» πείνας. Αυτό έχει ήδη συμβεί στην Αυστραλία (λόγω απουσίας βροχοπτώσεων) και την Ουκρανία (επίσης λόγω κλιματικής αλλαγής) με μείωση της παραγωγής τροφίμων. Ο Ντιούφ του ΟΗΕ θεωρεί ότι οι αναπτυγμένες χώρες θα πρέπει να εμφανίσουν, νέες ιδέες οι οποίες θα αντανακλούν τη νέα οικονομική και περιβαλλοντική πραγματικότητα. Νέες ιδέες προετοιμάζονται αλλά θα πρέπει να βασίζονται στην αρχή «ο άνθρωπος πριν από τα κέρδη». Πότε όμως οι ΗΠΑ έχουν κάνει κάτι ανάλογο στο πρόσφατο παρελθόν;Οι ΗΠΑ όμως δεν χρειάζεται να ανησυχούν, γιατί θα μπορέσουν να αντιμετωπίσουν την κατάσταση. Η κ. Σηράν σημείωσε ότι: «Στις ΗΠΑ, στην Αυστραλία και την Ευρώπη υπάρχει μια σημαντική δυνατότητα προσαρμογής στα αποτελέσματα που θα υπάρξουν στα τρόφιμα, αφού διαθέτουν χρήματα, τεχνολογία, έρευνα και ανάπτυξη. Στον αναπτυσσόμενο κόσμο, όλα αυτά δεν υπάρχουν». Είναι λογικό να γνωρίζουμε ότι αν κάποιους πλήξει η καταστροφή, θα είναι οι φτωχοί του Τρίτου Κόσμου, οι οποίοι θα πεθαίνουν ενώ εμείς θα συνεχίζουμε να μολύνουμε την ατμόσφαιρα, να καταστρέφουμε το κλίμα και να τρώμε όλα τα φαγητά-σκουπίδια που μας αρέσουν.
Περισσότερα:
http://www.countercurrents.org./
ΑΠΟΡΥΘΜΙΣΗ ΚΑΙ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ
MONTHLY REVIEW
http://www.monthlyreview.gr/antilogos/greek/
Απορύθμιση και χρηματιστική κρίση
του ROBERT WEISSMAN
(25/01/2008)
Θα ήταν ωραίο να περιορίσουμε την πρόσφατη κρίση στη Γουώλ Στρητ και στα παγκόσμια χρηματιστήρια σαν ένα φαινόμενο που αφορά μόνο τον κύκλο των επενδυτών.
Δυστυχώς, τα αποτελέσματα γίνονται ήδη αισθητά στις χαμηλότερες εισοδηματικές ομάδες, κυρίως στις ΗΠΑ. Τα χειρότερα σενάρια που μπορούν να προκύψουν από την κατάρρευση του συστήματος δανείων για κατοικίες, είναι τρομακτικά – μια σοβαρή παγκόσμια ύφεση αποτελεί μια διακριτή πιθανότητα.
Το αν αυτά τα χειρότερα σενάρια μπορεί να αποφευχθούν ή να γίνουν ηπιότερα –καθώς και η πρόληψη παρόμοιων κρίσεων στο μέλλον– εξαρτάται από το αν θα εγκαταλειφθεί το φιλελεύθερο καθεστώς χρηματιστικής ρύθμισης, το οποίο βρίσκεται σε ισχύ την τελευταία δεκαετία.
Η παρούσα κρίση είναι το προβλεπόμενο (και προβλεφθέν) αποτέλεσμα μιας μαζικής φούσκας στην αγορά κατοικίας στις ΗΠΑ, η οποία με τη σειρά της οφείλεται εν μέρει σε παγκόσμιες οικονομικές ανισορροπίες, οι οποίες θα μπορούσαν να αποτραπούν.
Τουλάχιστον, πέντε διακριτές αποτυχίες ρύθμισης οδήγησαν στην κρίση αυτή:
[1] Η αποτυχία διαχείρισης του εμπορικού ελλείμματος των ΗΠΑ. Η φούσκα στην αγορά κατοικίας (όπως και η διόγκωση στις υπερεκτιμημένες εξαγορές εταιριών) ενισχύθηκε από το φθηνό χρήμα – από τα χαμηλά επιτόκια. Ένας λόγος δημιουργίας φθηνού χρήματος ήταν η εισαγωγή στις ΗΠΑ κεφαλαίων από την Κίνα. Το κεφαλαιακό πλεόνασμα της Κίνας ήταν η αντανάκλαση στον καθρέπτη του εμπορικού ελλείμματος των ΗΠΑ – οι αμερικανικές εταιρίες έστελναν μεγάλο όγκο δολαρίων στην Κίνα για την εισαγωγή φθηνών προϊόντων που πωλούνταν στους Αμερικανούς καταναλωτές.
[2] Η αποτυχία παρέμβασης για να μην διογκωθεί η φούσκα στην αγορά κατοικίας. Παράλληλα με την εισαγωγή κεφαλαίων, η πολιτική της ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ διατήρησε πολύ χαμηλά επιτόκια. Υπήρχαν σοβαροί λόγοι για την υιοθέτηση αυτής της πολιτικής, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η Fed δεν μπορούσε να αποτρέψει τη φούσκα. Όπως υποστηρίζουν οι οικονομολόγοι Ντιν Μπέηκερ και Μαρκ Γουάισμπροτ του Center for Economics and Policy Research ο επικεφαλής της Fed Άλαν Γκρίνσπαν μόνο με την αποδοχή της ύπαρξης της φούσκας –και την επαναπροσαρμογή της κοινής γνώμης για το μέλλον της αγοράς κατοικίας– θα μπορούσε να αποτρέψει ή τουλάχιστον να ανασχέσει τη φούσκα. Ο ίδιος απέρριψε και αρνήθηκε ακόμα και την ύπαρξη της φούσκας.
[3] Η χρηματιστική απορύθμιση και η ανεξέλεγκτη χρηματιστική «καινοτομία». Ένας βασικός λόγος που τα δάνεια έγιναν τόσο ευρέως διαθέσιμα και με τόσο μικρή ενασχόληση με τις δυνατότητες των δανειοληπτών ήταν η αλλαγή στο ποιοι οργανισμοί κρατούσαν τις υποθήκες. Παραδοσιακά οι τράπεζες συνάπτουν δάνεια και κρατούν τις υποθήκες. Στη νέα εποχή τόσο οι τράπεζες όσο και οι μη τραπεζικοί δανειστές πρόσφεραν ενυπόθηκα δάνεια αλλά μετά πωλούσαν αυτά τα δάνεια σε άλλους. Επενδυτικές τράπεζες συσσώρευαν πολλά ενυπόθηκα δάνεια στα επονομαζόμενα CDO (Collateralized Debt Obligations) και μετά τα πωλούσαν στη Γουώλ Στρητ με την υπόσχεση μιας σταθερής εισροής εσόδων από τις πληρωμές των τόκων. Αυτές οι διαδικασίες ήταν σε μεγάλο βαθμό ανεξέλεγκτες. Παρά την υποτιθέμενη επιτηδειότητα των εμπλεκομένων επενδυτών, κανένας δεν έλαβε υπόψη το πόσο κακής ποιότητας ήταν τα δάνεια ή κυρίως τη βεβαιότητα ότι ένας μεγάλος αριθμός τους θα είχε κακή πορεία αν και όταν έσκαγε η βόμβα στην αγορά κατοικίας.
[4] Αποτυχία της ιδιωτικής ρύθμισης. Ήταν καθήκον των υπηρεσιών αξιολόγησης (όπως η Moody’s και η Standard and Poor’s) να εκτιμήσουν τα CDO και να ενημερώσουν τους επενδυτές για το πόσο επικίνδυνα ήταν. Απέτυχαν πλήρως, εν μέρει γιατί ήθελαν να διατηρήσουν καλές σχέσεις με τις επενδυτικές τράπεζες που εξέδιδαν τα CDO.
[5] Κανένας έλεγχος στους δανειστές-αρπακτικά. Το τοξικό μίγμα της χρηματιστικής απορύθμισης και της φούσκας στην αγορά κατοικίας δημιούργησαν τις συνθήκες στις οποίες επιθετικοί δανειστές ήταν βέβαιο ότι θα καταχράζονταν ευάλωτους δανειολήπτες. Οι όροι του δανείου σου δεν έχουν καμία σημασία, έλεγαν στους δανειολήπτες, στο βαθμό που η αξία του σπιτιού σου ανεβαίνει. Οι δανειστές παγίδευαν τους δανειολήπτες μέσα σε συνθήκες που πιθανότατα δεν θα μπορούσαν να ικανοποιήσουν κάνοντας αναπόφευκτη την παρούσα θύελλα των κατασχέσεων. Μια αποτελεσματική ρύθμιση των δανειακών πρακτικών θα μπορούσε να είχε εμποδίσει την ύπαρξη καταχρηστικών δανείων αλλά δεν υπήρξε καμία.
Δυστυχώς οι συνέπειες της κατάρρευσης των ενυπόθηκων δανείων εκτείνονται περισσότερο από την επιδημία των κατασχέσεων. Η εμπλοκή του χρηματιστικού τομέα με τους θεσμούς ενυπόθηκων δανείων και οι καταστροφικές επιπτώσεις της φούσκας στην αγορά κατοικίας έχουν δημιουργήσει μια αβεβαιότητα στους δανειστές για το ποιος ακόμα και μεταξύ των μεγάλων επιχειρήσεων και των χρηματιστικών θεσμών είναι αξιόπιστος. Οι προκύπτοντες πιστωτικοί τριγμοί απειλούν τη λειτουργία ολόκληρης της παγκόσμιας οικονομίας. Οι χρηματιστικές αγορές προσπαθούν να κάνουν προβλέψεις για τις προοπτικές των τραπεζών, των ασφαλιστικών εταιριών και άλλων χρηματιστικών επιχειρήσεων και η συνεχής πτώση της αξίας των μετοχών δημιουργεί άμεσους κινδύνους για την πραγματική παγκόσμια οικονομία.
Λιγότερο έντονη αλλά πιθανόν πιο ουσιαστική είναι η επίδραση της φούσκας στις μειώσεις των τιμών των κατοικιών. Η αμερικανική καταναλωτική ζήτηση τα τελευταία πέντε χρόνια καθορίσθηκε από τη δυνατότητα δανεισμού των καταναλωτών με βάση την αυξανόμενη αξία των σπιτιών τους. Με την πτώση των αξιών των κατοικιών αυτή η διαδικασία θα λειτουργεί αντίστροφα. Η σε ύφεση ευρισκόμενη αγορά κατοικίας πλήττει επίσης και τον κατασκευαστικό τομέα, που αποτελεί ένα σημαντικό τμήμα της αμερικανικής οικονομίας. Μια σοβαρή ύφεση προβάλει σαν μια πραγματική πιθανότητα.
Η διαχείριση αυτών των ζημιών και η αποτροπή των χειρότερων εξαρτάται από το πόσο δραστήρια και επεμβατική θα είναι η κυβέρνηση –ένα κυβερνητικό σχέδιο αναζωογόνησης και επιθετικές πρωτοβουλίες εξαναγκασμού των δανειστών να προσαρμόσουν τους όρους υποθήκης και να επιτρέψουν στους ανθρώπους να μείνουν στα σπίτια τους. Η αποτροπή του χρηματιστικού πανικού απαιτεί νέα πρότυπα διαφάνειας και ρύθμισης. Οι ερχόμενες μέρες και μήνες θα δείξουν αν έχουν κατανοηθεί τα μαθήματα.
--------------------------------------------------------------------------------
Περισσότερα: http://www.commondreams.org
http://www.monthlyreview.gr/antilogos/greek/
Απορύθμιση και χρηματιστική κρίση
του ROBERT WEISSMAN
(25/01/2008)
Θα ήταν ωραίο να περιορίσουμε την πρόσφατη κρίση στη Γουώλ Στρητ και στα παγκόσμια χρηματιστήρια σαν ένα φαινόμενο που αφορά μόνο τον κύκλο των επενδυτών.
Δυστυχώς, τα αποτελέσματα γίνονται ήδη αισθητά στις χαμηλότερες εισοδηματικές ομάδες, κυρίως στις ΗΠΑ. Τα χειρότερα σενάρια που μπορούν να προκύψουν από την κατάρρευση του συστήματος δανείων για κατοικίες, είναι τρομακτικά – μια σοβαρή παγκόσμια ύφεση αποτελεί μια διακριτή πιθανότητα.
Το αν αυτά τα χειρότερα σενάρια μπορεί να αποφευχθούν ή να γίνουν ηπιότερα –καθώς και η πρόληψη παρόμοιων κρίσεων στο μέλλον– εξαρτάται από το αν θα εγκαταλειφθεί το φιλελεύθερο καθεστώς χρηματιστικής ρύθμισης, το οποίο βρίσκεται σε ισχύ την τελευταία δεκαετία.
Η παρούσα κρίση είναι το προβλεπόμενο (και προβλεφθέν) αποτέλεσμα μιας μαζικής φούσκας στην αγορά κατοικίας στις ΗΠΑ, η οποία με τη σειρά της οφείλεται εν μέρει σε παγκόσμιες οικονομικές ανισορροπίες, οι οποίες θα μπορούσαν να αποτραπούν.
Τουλάχιστον, πέντε διακριτές αποτυχίες ρύθμισης οδήγησαν στην κρίση αυτή:
[1] Η αποτυχία διαχείρισης του εμπορικού ελλείμματος των ΗΠΑ. Η φούσκα στην αγορά κατοικίας (όπως και η διόγκωση στις υπερεκτιμημένες εξαγορές εταιριών) ενισχύθηκε από το φθηνό χρήμα – από τα χαμηλά επιτόκια. Ένας λόγος δημιουργίας φθηνού χρήματος ήταν η εισαγωγή στις ΗΠΑ κεφαλαίων από την Κίνα. Το κεφαλαιακό πλεόνασμα της Κίνας ήταν η αντανάκλαση στον καθρέπτη του εμπορικού ελλείμματος των ΗΠΑ – οι αμερικανικές εταιρίες έστελναν μεγάλο όγκο δολαρίων στην Κίνα για την εισαγωγή φθηνών προϊόντων που πωλούνταν στους Αμερικανούς καταναλωτές.
[2] Η αποτυχία παρέμβασης για να μην διογκωθεί η φούσκα στην αγορά κατοικίας. Παράλληλα με την εισαγωγή κεφαλαίων, η πολιτική της ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ διατήρησε πολύ χαμηλά επιτόκια. Υπήρχαν σοβαροί λόγοι για την υιοθέτηση αυτής της πολιτικής, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η Fed δεν μπορούσε να αποτρέψει τη φούσκα. Όπως υποστηρίζουν οι οικονομολόγοι Ντιν Μπέηκερ και Μαρκ Γουάισμπροτ του Center for Economics and Policy Research ο επικεφαλής της Fed Άλαν Γκρίνσπαν μόνο με την αποδοχή της ύπαρξης της φούσκας –και την επαναπροσαρμογή της κοινής γνώμης για το μέλλον της αγοράς κατοικίας– θα μπορούσε να αποτρέψει ή τουλάχιστον να ανασχέσει τη φούσκα. Ο ίδιος απέρριψε και αρνήθηκε ακόμα και την ύπαρξη της φούσκας.
[3] Η χρηματιστική απορύθμιση και η ανεξέλεγκτη χρηματιστική «καινοτομία». Ένας βασικός λόγος που τα δάνεια έγιναν τόσο ευρέως διαθέσιμα και με τόσο μικρή ενασχόληση με τις δυνατότητες των δανειοληπτών ήταν η αλλαγή στο ποιοι οργανισμοί κρατούσαν τις υποθήκες. Παραδοσιακά οι τράπεζες συνάπτουν δάνεια και κρατούν τις υποθήκες. Στη νέα εποχή τόσο οι τράπεζες όσο και οι μη τραπεζικοί δανειστές πρόσφεραν ενυπόθηκα δάνεια αλλά μετά πωλούσαν αυτά τα δάνεια σε άλλους. Επενδυτικές τράπεζες συσσώρευαν πολλά ενυπόθηκα δάνεια στα επονομαζόμενα CDO (Collateralized Debt Obligations) και μετά τα πωλούσαν στη Γουώλ Στρητ με την υπόσχεση μιας σταθερής εισροής εσόδων από τις πληρωμές των τόκων. Αυτές οι διαδικασίες ήταν σε μεγάλο βαθμό ανεξέλεγκτες. Παρά την υποτιθέμενη επιτηδειότητα των εμπλεκομένων επενδυτών, κανένας δεν έλαβε υπόψη το πόσο κακής ποιότητας ήταν τα δάνεια ή κυρίως τη βεβαιότητα ότι ένας μεγάλος αριθμός τους θα είχε κακή πορεία αν και όταν έσκαγε η βόμβα στην αγορά κατοικίας.
[4] Αποτυχία της ιδιωτικής ρύθμισης. Ήταν καθήκον των υπηρεσιών αξιολόγησης (όπως η Moody’s και η Standard and Poor’s) να εκτιμήσουν τα CDO και να ενημερώσουν τους επενδυτές για το πόσο επικίνδυνα ήταν. Απέτυχαν πλήρως, εν μέρει γιατί ήθελαν να διατηρήσουν καλές σχέσεις με τις επενδυτικές τράπεζες που εξέδιδαν τα CDO.
[5] Κανένας έλεγχος στους δανειστές-αρπακτικά. Το τοξικό μίγμα της χρηματιστικής απορύθμισης και της φούσκας στην αγορά κατοικίας δημιούργησαν τις συνθήκες στις οποίες επιθετικοί δανειστές ήταν βέβαιο ότι θα καταχράζονταν ευάλωτους δανειολήπτες. Οι όροι του δανείου σου δεν έχουν καμία σημασία, έλεγαν στους δανειολήπτες, στο βαθμό που η αξία του σπιτιού σου ανεβαίνει. Οι δανειστές παγίδευαν τους δανειολήπτες μέσα σε συνθήκες που πιθανότατα δεν θα μπορούσαν να ικανοποιήσουν κάνοντας αναπόφευκτη την παρούσα θύελλα των κατασχέσεων. Μια αποτελεσματική ρύθμιση των δανειακών πρακτικών θα μπορούσε να είχε εμποδίσει την ύπαρξη καταχρηστικών δανείων αλλά δεν υπήρξε καμία.
Δυστυχώς οι συνέπειες της κατάρρευσης των ενυπόθηκων δανείων εκτείνονται περισσότερο από την επιδημία των κατασχέσεων. Η εμπλοκή του χρηματιστικού τομέα με τους θεσμούς ενυπόθηκων δανείων και οι καταστροφικές επιπτώσεις της φούσκας στην αγορά κατοικίας έχουν δημιουργήσει μια αβεβαιότητα στους δανειστές για το ποιος ακόμα και μεταξύ των μεγάλων επιχειρήσεων και των χρηματιστικών θεσμών είναι αξιόπιστος. Οι προκύπτοντες πιστωτικοί τριγμοί απειλούν τη λειτουργία ολόκληρης της παγκόσμιας οικονομίας. Οι χρηματιστικές αγορές προσπαθούν να κάνουν προβλέψεις για τις προοπτικές των τραπεζών, των ασφαλιστικών εταιριών και άλλων χρηματιστικών επιχειρήσεων και η συνεχής πτώση της αξίας των μετοχών δημιουργεί άμεσους κινδύνους για την πραγματική παγκόσμια οικονομία.
Λιγότερο έντονη αλλά πιθανόν πιο ουσιαστική είναι η επίδραση της φούσκας στις μειώσεις των τιμών των κατοικιών. Η αμερικανική καταναλωτική ζήτηση τα τελευταία πέντε χρόνια καθορίσθηκε από τη δυνατότητα δανεισμού των καταναλωτών με βάση την αυξανόμενη αξία των σπιτιών τους. Με την πτώση των αξιών των κατοικιών αυτή η διαδικασία θα λειτουργεί αντίστροφα. Η σε ύφεση ευρισκόμενη αγορά κατοικίας πλήττει επίσης και τον κατασκευαστικό τομέα, που αποτελεί ένα σημαντικό τμήμα της αμερικανικής οικονομίας. Μια σοβαρή ύφεση προβάλει σαν μια πραγματική πιθανότητα.
Η διαχείριση αυτών των ζημιών και η αποτροπή των χειρότερων εξαρτάται από το πόσο δραστήρια και επεμβατική θα είναι η κυβέρνηση –ένα κυβερνητικό σχέδιο αναζωογόνησης και επιθετικές πρωτοβουλίες εξαναγκασμού των δανειστών να προσαρμόσουν τους όρους υποθήκης και να επιτρέψουν στους ανθρώπους να μείνουν στα σπίτια τους. Η αποτροπή του χρηματιστικού πανικού απαιτεί νέα πρότυπα διαφάνειας και ρύθμισης. Οι ερχόμενες μέρες και μήνες θα δείξουν αν έχουν κατανοηθεί τα μαθήματα.
--------------------------------------------------------------------------------
Περισσότερα: http://www.commondreams.org
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)